कविता

प्रेरणा - प्राजुतैंची नजरा ही कविता. डिसक्लेमर - प्रस्तुत कवीची(?) अर्थातच तेवढी लायकी नसल्याने विडंबन करतेवेळी वृत्त / छंद यांच्याकडे सोयीस्करपणे दुर्लक्ष करण्यात आलेले आहे. असतात ओळखीच्या ज्या ज्या समोर नजरा महिना अखेर येता डसतात त्याच नजरा रीती-रिवाज कसले, अन मित्रही कुठोनी चुकवीत हिंडताना त्यांच्याच आज नजरा बिनधास्त हिंडण्याचे नाहीत दिन गड्या रे बुरखाच त्या कदाचित चुकवू शकेल नजरा सध्या बरी घरातच वस्त्रे ती सर्व भारी त्यांच्यात पाहिले तर धरतील आज नजरा ती फाय फाय फाय गेली कधीच हातुन हाती टिकू न देती साधी बिडीही नजरा देणेकर्‍यांस साल्या टा

क्रान्तीची "मी तिला वाचवलं " वाचली.. आणि भावनांचा हल्लकल्लोळ झाला.

आमची प्रेरणा 'ठेव दरवाजा खुला...' ही भूषण कटककर यांची सुंदर गजल! ;) जाहले आहे कठिण, मी भेटणे म्हणजे तुला बेरकी बापुस कधीचा शोधतो आहे मुला! मी सदा वाईट ठरतो, चांगला ठरतो कधी? बंधुराजे गाठ पडता, ठणकतो माझा कुला दूरदर्शन व्हायचे मज तेवढी होती मुभा हलवताना हात दिसली दूरच्या कोणा मुला रोजचा हा सीन, देते पोरगी हुलकावणी मारते फाट्यावरी पण मारते तोवर डुला! छापकाटा चालला आहे नशीबाचा असा वाट का मी बघत राही रातचा लकडी पुला! रोज काटे टोचती जे आज देखिल टोचले का पुन्हा मी हासलो पण आज दिसलेल्या फुला हाय!

श्रद्धा, भक्ती, आत्मीयता, विश्वासाचा अर्थ काय? जिथे माथा टेकवावा, तिथे मातीचेच पाय! मंदिराची शोभा न्यारी, मूर्ती मात्र भंगलेली वैभवाची ऐट हंड्या-झुंबरात टांगलेली देवाच्याच दारी होई देवाचाच निरुपाय मांगल्याची, पावित्र्याची चंद्रभागा का आटली? सुकला स्तब्ध अश्वत्थ, इंद्रायणीही गोठली पापभार सांभाळून झिजले देवाचे पाय कशी, किती जोजवावी माया ममतेची नाती? त्याग राहिला गहाण लालची स्वार्थाच्या हाती कधी देव, कधी दैव, सारे थकले उपाय!

मित्रांनो.... आत्ता पर्यन्त तुम्ही माझ्या ' प्रेम कविता ' वाचल्यात... त्यांना खुप छान प्रतिसाद दिलात.... आता मी ... ही भक्तिरचना... तुमच्या पुढे सादर करित आहे..... || श्री गजानन महाराज || गजानन नाम... ज्याच्या मुखातुन... [२] चित्ती समाधान.... लाभतसे.... [२] गजानन नाम .... || धृ. || शेगावी प्रगट्ला.. उद्धारण्या जगा प्रेमरुप झाला... भक्तांसाठी... मनोभावे, मुखी घ्यावे.. [२] गणी गणात बोतें.. गजानन नाम .... || १ || काया-वाचा-मने... चित्त एक झाले जीव-शिव तत्व ... एकरुप झाले .. नामा संग, झालो दंग..[२] अंत पार झाला.. गजानन नाम ...

दुर का रे असतो दुर कारे असतो सखया जवळी ये ना तू || ध्रु || दुर कारे असतो सखया जवळी ये ना तू || ध्रु ||

कशाला? नि:शब्द भावनांचे इमले फुका कशाला? नसतेच अमृताची गोडी कधी विषाला या भाबड्या जिवाला केलेस तू निराश ऐश्वर्य अन् सुखाची सुरई तुझ्या उषाला ! जाणून घेतले कां कधी सांग प्रेम माझे? नांदीशिवाय सांग , ही सांगता कशाला? काळीज पत्थराचे , चेहेरा जरी झकास बेशर्म त्या जिवाचा शृंगार हा कशाला? हृदयांत कंडलेल्या भावनांचा निखारा फुकतोय येथ आता , राखेमधे कशाला? कधी वाचशील का गं , तू आर्त ही कहाणी? शब्दांत गुंफलेल्या कविता इथे कशाला? जे एकदांच मरती , त्यांच्या परी उदास मी सारखाच मरतो , अश्रू मला कशाला? ढाळू नकोस आता अश्रू मढ्यावरी या ते पेलणार नाही , आता , सखे खिशाला !

पाषाणभेदाची चांदरात वाचून आम्हाला आमचा 'चांद' आणि रात आठवली!