कविता

अमृताची चंद्रभागा झुळझुळे या अंतरी
याचि देही याचि डोळा पाहिली मी पंढरी

मीपणाचे कवच गळले निर्गुणाच्या दर्शने
ते अलौकिक रूप पाहून तृप्त झाली लोचने
नाम ते येता मुखी या धन्य झाली वैखरी

माळ तुळशीची गळा, कासे पितांबर, कर कटी
भाळि कस्तुरिटिळक, कानी मकरकुंडल शोभती
स्वर्ग भीमेच्या तिरी, वैकुंठ शोभे भूवरी

भान हरपे आणि होई मूक वाचा बोलकी
चरणि माथा ठेविता हा जन्म होई सार्थकी
आज प्राणांतून घुमली सावळ्याची पावरी

सतरंगी रथात बसून आला
पाऊस ओला.. पाऊस ओला..

हिरवाई भारली सृष्टीच्या रंगात
शुभ्रसा निर्झर धरणीच्या भांगात
धुक्याचा कापूस पिंजून गेला..
पाऊस ओला .. पाऊस ओला..

गर्जत मेघांचे तुषार सांडले
तृणांवर मोत्यांनी डावही मांडले
मेघांनी झाकला नभाचा टीळा..
पाऊस ओला.. पाऊस ओला..

झाडांच्या हातांत वेलींचा चुडा
ओसंडून वाहतो मेघांचा घडा
शृंगार हिरवा ऋतू ल्यायला..
पाऊस ओला.. पाऊस ओला..

निळ्याशा थेंबात आभाळ दाटे
मातीच्या हृदयांत दरवळ भेटे
अल्लड अवखळ सरींचा मेळा..
पाऊस ओला.. पाऊस ओला..

आमची प्रेरणा सुवर्णमयीताईंची 'आय विश' ही कविता! ;)

मराठी जालावर मोजक्या वर्षांचे नवकाव्य
मागे मी वाचत वाचत.
पद्यविभागात दिसणार्‍या नवकविता पाहून 'कर्म, कर्म' म्हणत होतो मी.
वाचकांना वाचवण्याकरता
दिल्या ढुशा मी त्या नवकवितांना ..कित्येकदा

त्याने उंचावर दिसणार्‍या गोमट्या कविता बघितल्या..चढला वरती
एक कल्पना घेऊन म्हणाला, "आय विश, आय विश मर्ढेकर, आरती प्रभू , ग्रेस, धामणस्कर'

तीनचाकीवर तीन वर्षाचा मुलगा
मागे मी चालत चालत.
रस्त्यावर दिसणारी गांडुळे पाहून 'वर्म, वर्म' मोजत होता तो.
गांडूळांना वाचवण्याकरता
दिली दिशा मी त्याच्या सायकलीला ..एक दोनदा

त्याने कडेला दिसणारी रानटी फुले बघितली..उतरला खाली
एक फूल घेऊन म्हणाला, "आय विश, आय विश माय मॉम , डॅड, ताई, आज्जी'

हातात आणखी एक फूल घेऊन
उतारावर सुसाट पुढे निघून गेला.. मी जाईस्तोवर
एका गांडुळावर बूट ठेवून ..गेला पुढे .
मी रागावले.. बोलले त्याला..

तो मागे फिरला, वाटेत अनेक मेलेली गांडुळे होती.. कधीचीच..
प्रत्येक गांडुळाजवळ जात
आय विश आय विश असे फुटफुटला

ऐकताय ना ....
तिकीटपण लावुन पाहिलं,
तर मुख्यमंत्र्याच्या कार्यालयातुन फोन आला ..
बाईसाहेब येताहेत साहेबांच्या सोबत..
दोन 'पास' तयार ठेवा..!
दुसर्‍या दिवशी समाधीशेजारी ,
तात्पुरते बंकर्स बांधण्यात आले ,
साहेब येणार दर्शनाला, सुरक्षा नको?
जन्मभर बापुंची सोबत केलीत ...,
मृत्युनंतर तात्पुरता का होईना ...
मशिनगन्सचा शेजार ...(?)
एवढी निर्घुण थट्टा...,
कोणी केली होती का हो तुमची ...?
त्या अशक्त वृद्धाबरोबर..
किती निर्धास्त, सुरक्षित होतात...!
आता शस्त्रांच्या सोबतीत..
जाणवतेय ती सुरक्षा..तो निर्धास्तपणा ..?

हे असे
पुन्हा, डोकावणे बरे नाही.
चालताना
उगाच, वेडावणे बरे नाही.
मनी दाटले
भाव, लपवणे बरे नाही.
मज स्मरते
ती वाट, थबकणे बरे नाही.
आता तुझे
चोरुन, मज वाचणे बरे नाही.
तु चाल पुढे,
मागे वळुन, उसासणे बरे नाही.
हे माझे तुला
आता, विसरणे सुरु झाले.
तुझे असे
मनात माझ्या, रेंगाळणे बरे नाही.

विशाल कुलकर्णी

अंतराळ हा तुझाच, पंख तुला स्वप्नांचे
चंद्रबिंब प्रतिभेचे, तारांगण शब्दांचे

या विशाल अंबरात उंच उंच विहरत जा
साद देतसे दुरून आमंत्रण पक्ष्यांचे

वाजते दिशांमधून मंद धून वा-याची,
इंद्रधनू गुणगुणते भावगीत रंगांचे

शांत या जलाशयात नाव बुडे किरणांची,
भांडारच जणु लुटले कुणि सुंदर रत्नांचे

पंखांवर नभ तोलुन मानस वाचत फिरते,
बंधमुक्त पाखरू तुझ्या ऋणानुबंधांचे

मनकवड्या पाखरास गुपित मुळी सांगु नको,
अवघ्या काही क्षणांत होईल ते विश्वाचे!

आजपासुन माझ्या मुलीची शाळा चालू झाली त्यावरुन सुचलेल्या ह्या ओळी.

मुलीचा शाळेचा पहिला दिवस
सुखदशी धावपळ आणि गोंधळ
तिचं शाळेसाठी उत्सुक मन
डबा दप्तर नविन मित्रगण
देवापाशी वाकून केलेला नमस्कार
अन थोरा-मोठ्यांचा मिळालेला आशिर्वाद
आई-बाबांचं बोट अन काळजाची साथ
विद्यामंदीरात भवितव्याची ही पहीली पहाट

झुकली पापणी अन
एकवटला देह सारा
मौन बरसला प्राजक्त
...........मी वेचलाच नाही!

चुंबितो मातीस काळ्या
धुंद आषाढ हिरवा
मुग्ध मोहरला प्राजक्त
...........मी ऐकलाच नाही!

भेदुन गंधाळ धरती
डोकावी हिरवी पाती
ओघळला सवे प्राजक्त
...........मी पेललाच नाही!

संन्यस्त माळ लावतो
ध्यान उन्ह सावल्यांचे
मुक कोसळला प्राजक्त
...........मी झेललाच नाही!

दंवबिंदुंचे हळवे स्पंदन
पालवीचे हिरवे रुदन
रेंगाळला स्तब्ध प्राजक्त
...........मी माळलाच नाही!

विशाल...