कविता

हाय नशिबा माझी कहाणी बालमजूर मी, बाल्यावस्थेची समाधी बापाची माया लुटली जुगारी मायची मारझोड उघड्या नजरी आक्रंदती काळीज ममतेसाठी ममताही मायची दव्यातच उरली तिन्ही पोटचा मी भार वाही देवही ना प्रसन्न उपाशी पोटी शिक्षण ना चव हलव्याची मालकाच्या लाथा अन तुकडा पदरी कोवळे शरीर चिकटतसे सापळी लाल रक्त जळून भिने काळ्या रंगी खेळ, बागडण्यास ना त्राण अंगी मायच्या जखमेची चिंता सदा उरावरी.

मज वाटे धर्म मी संस्कृतीचे मर्म मी कथिले भगवंताने ते वांछित कर्म मी मज वाटे मूळ मी कर्तव्याचे फुल मी टिपलेली धरित्रीने पाचोळ्याची धूळ मी मज वाटे चंद्र मी मार्तंड तो सुर्य मी जपणारे अंध धर्मा आततायी शौर्य मी अस्मितेचा विचार मी अतिरेकी आचार मी जोपासतो मतांधता अभिमानी विकार मी स्वत्व मी, संस्कार मी फसलेला आकार मी सरलेले ते द्वैत सारे उरलो निराकार मी विशाल

हटवादी पोर हुंदके दाबत, जिन्याच्या पायरीवर बसावं असा पाऊस. पोळलेल्या हातानी घ्यावा कसा कडेवर.? ------------------------------------------------------------------------------------------------------ पाऊस भरतुकडा नादान साजण . कळत कसं नाही ? एका -अर्ध्यामुर्ध्या सरीनी कधी वाफ जिरते का?

हे कृष्णार्पण इथे! मथुरानगरपतीनं लावलेलं वेड इतकं जबरदस्त आहे, की कधी नव्हे तो काव्याचा काव्यात स्वैर भावानुवाद करायचा प्रयत्न केलाय. जमलाय की नाही, ते त्या मथुरानगरपतीलाच माहीत!

पेंगुळल्या आता गर्द सावल्या, फांदीसवे रे झुकली सांज! धुंदावल्या डोळ्यांत माझ्या, चढली आहे कसली झांज? अन कंटाळले रे इंद्रधनूही, प्रिया तू येशील का रे आज? बघ धुंद करी तो मृदगंधही, ल्याली धरणी अवघा साज! मिलनास तुझीया सिद्ध धरा, तूज कसला रे चढला माज! चल वरूणा झडकरी ये रे, मी वाट पाहते सोडूनी लाज! विशाल

अमृताची चंद्रभागा झुळझुळे या अंतरी याचि देही याचि डोळा पाहिली मी पंढरी मीपणाचे कवच गळले निर्गुणाच्या दर्शने ते अलौकिक रूप पाहून तृप्त झाली लोचने नाम ते येता मुखी या धन्य झाली वैखरी माळ तुळशीची गळा, कासे पितांबर, कर कटी भाळि कस्तुरिटिळक, कानी मकरकुंडल शोभती स्वर्ग भीमेच्या तिरी, वैकुंठ शोभे भूवरी भान हरपे आणि होई मूक वाचा बोलकी चरणि माथा ठेविता हा जन्म होई सार्थकी आज प्राणांतून घुमली सावळ्याची पावरी

सतरंगी रथात बसून आला पाऊस ओला.. पाऊस ओला.. हिरवाई भारली सृष्टीच्या रंगात शुभ्रसा निर्झर धरणीच्या भांगात धुक्याचा कापूस पिंजून गेला.. पाऊस ओला .. पाऊस ओला.. गर्जत मेघांचे तुषार सांडले तृणांवर मोत्यांनी डावही मांडले मेघांनी झाकला नभाचा टीळा.. पाऊस ओला.. पाऊस ओला.. झाडांच्या हातांत वेलींचा चुडा ओसंडून वाहतो मेघांचा घडा शृंगार हिरवा ऋतू ल्यायला.. पाऊस ओला.. पाऊस ओला.. निळ्याशा थेंबात आभाळ दाटे मातीच्या हृदयांत दरवळ भेटे अल्लड अवखळ सरींचा मेळा.. पाऊस ओला.. पाऊस ओला.. ओलेत्या रानांत, ओलेती चाहूल ओलेत्या मनांत, ओलेती हुरहूर हृदयांत शिरशिरी शिंपून गेला.. पाऊस ओला.. पाऊस ओला.. - प्राजु

आमची प्रेरणा सुवर्णमयीताईंची 'आय विश' ही कविता! ;) मराठी जालावर मोजक्या वर्षांचे नवकाव्य मागे मी वाचत वाचत. पद्यविभागात दिसणार्‍या नवकविता पाहून 'कर्म, कर्म' म्हणत होतो मी. वाचकांना वाचवण्याकरता दिल्या ढुशा मी त्या नवकवितांना ..कित्येकदा त्याने उंचावर दिसणार्‍या गोमट्या कविता बघितल्या..चढला वरती एक कल्पना घेऊन म्हणाला, "आय विश, आय विश मर्ढेकर, आरती प्रभू , ग्रेस, धामणस्कर' डोक्यात आणखी एक कल्पना घेऊन गुळगुळीत कागदावर सुसाट पुढे लिहीत गेला.. मी वाचेस्तोवर एका वाचकावर नवकविता ठेवून ..गेला पुढे . मी धास्तावलो..

तीनचाकीवर तीन वर्षाचा मुलगा मागे मी चालत चालत. रस्त्यावर दिसणारी गांडुळे पाहून 'वर्म, वर्म' मोजत होता तो. गांडूळांना वाचवण्याकरता दिली दिशा मी त्याच्या सायकलीला ..एक दोनदा त्याने कडेला दिसणारी रानटी फुले बघितली..उतरला खाली एक फूल घेऊन म्हणाला, "आय विश, आय विश माय मॉम , डॅड, ताई, आज्जी' हातात आणखी एक फूल घेऊन उतारावर सुसाट पुढे निघून गेला.. मी जाईस्तोवर एका गांडुळावर बूट ठेवून ..गेला पुढे . मी रागावले.. बोलले त्याला.. तो मागे फिरला, वाटेत अनेक मेलेली गांडुळे होती..

ऐकताय ना .... तिकीटपण लावुन पाहिलं, तर मुख्यमंत्र्याच्या कार्यालयातुन फोन आला .. बाईसाहेब येताहेत साहेबांच्या सोबत.. दोन 'पास' तयार ठेवा..! दुसर्‍या दिवशी समाधीशेजारी , तात्पुरते बंकर्स बांधण्यात आले , साहेब येणार दर्शनाला, सुरक्षा नको? जन्मभर बापुंची सोबत केलीत ..., मृत्युनंतर तात्पुरता का होईना ... मशिनगन्सचा शेजार ...(?) एवढी निर्घुण थट्टा..., कोणी केली होती का हो तुमची ...? त्या अशक्त वृद्धाबरोबर.. किती निर्धास्त, सुरक्षित होतात...! आता शस्त्रांच्या सोबतीत.. जाणवतेय ती सुरक्षा..तो निर्धास्तपणा ..? चला....., निदान मी तरी निर्धास्तपणे जावु शकेन जन्म - मृत्यु कार्यालयात.., माझ्याच जिवंतपणाचा