कविता

हे असे पुन्हा, डोकावणे बरे नाही. चालताना उगाच, वेडावणे बरे नाही. मनी दाटले भाव, लपवणे बरे नाही. मज स्मरते ती वाट, थबकणे बरे नाही. आता तुझे चोरुन, मज वाचणे बरे नाही. तु चाल पुढे, मागे वळुन, उसासणे बरे नाही. हे माझे तुला आता, विसरणे सुरु झाले. तुझे असे मनात माझ्या, रेंगाळणे बरे नाही. विशाल कुलकर्णी

अंतराळ हा तुझाच, पंख तुला स्वप्नांचे चंद्रबिंब प्रतिभेचे, तारांगण शब्दांचे या विशाल अंबरात उंच उंच विहरत जा साद देतसे दुरून आमंत्रण पक्ष्यांचे वाजते दिशांमधून मंद धून वा-याची, इंद्रधनू गुणगुणते भावगीत रंगांचे शांत या जलाशयात नाव बुडे किरणांची, भांडारच जणु लुटले कुणि सुंदर रत्नांचे पंखांवर नभ तोलुन मानस वाचत फिरते, बंधमुक्त पाखरू तुझ्या ऋणानुबंधांचे मनकवड्या पाखरास गुपित मुळी सांगु नको, अवघ्या काही क्षणांत होईल ते विश्वाचे!

आजपासुन माझ्या मुलीची शाळा चालू झाली त्यावरुन सुचलेल्या ह्या ओळी. मुलीचा शाळेचा पहिला दिवस सुखदशी धावपळ आणि गोंधळ तिचं शाळेसाठी उत्सुक मन डबा दप्तर नविन मित्रगण देवापाशी वाकून केलेला नमस्कार अन थोरा-मोठ्यांचा मिळालेला आशिर्वाद आई-बाबांचं बोट अन काळजाची साथ विद्यामंदीरात भवितव्याची ही पहीली पहाट

झुकली पापणी अन एकवटला देह सारा मौन बरसला प्राजक्त ...........मी वेचलाच नाही! चुंबितो मातीस काळ्या धुंद आषाढ हिरवा मुग्ध मोहरला प्राजक्त ...........मी ऐकलाच नाही! भेदुन गंधाळ धरती डोकावी हिरवी पाती ओघळला सवे प्राजक्त ...........मी पेललाच नाही! संन्यस्त माळ लावतो ध्यान उन्ह सावल्यांचे मुक कोसळला प्राजक्त ...........मी झेललाच नाही! दंवबिंदुंचे हळवे स्पंदन पालवीचे हिरवे रुदन रेंगाळला स्तब्ध प्राजक्त ...........मी माळलाच नाही! विशाल...

परवा एका क्लायंटला भेटायला म्हणुन "द लीला" च्या लॉबीत वाट बघत बसलो होतो. समोरच्या कोचावर एक बापलेक बसले होते. बडी असामी असणार ! पोरगी बापाला म्हणाली "डॅडी, ये बॉयफ्रेंडभी छोडके गया मुझे! " मला धक्काच बसला. ती चक्क पित्याला सांगत होती ही गोष्ट. अजुन मोठा धक्का पुढे होता, बापाची प्रतिक्रिया होती, "सो व्हॉट?". पण आवाज जरी निर्विकार असला तरी डोळे काही वेगळंच सांगत होते. त्याचे डोळे पाहून जे सुचलं ते हे.... डॅड, आय लॉस्ट माय सिक्स्थ बॉयफ़्रेंड! ती थुलथुलीत षोडशा, वैतागलेल्या चेहेर्‍याने, आणि वाढलेल्या पोटाने ..... आपल्या बापाला सांगत होती ! सो व्हॉट डिअर? लिस्ट संपली का तुझी? माझ्या एच.आर.

कृष्णसख्याची प्रीत राधिका सूर कन्हैया, गीत राधिका श्यामल करि अलगूज होउनी स्वरपुष्पे उधळीत राधिका नंदनंदनासंगतीत जणु रासरंगसंगीत राधिका श्रावणघन घननीळ बरसतो कदंबतळि झेलीत राधिका चंद्रसजण मुरलीधर गगनी, चांदणकण वेचीत राधिका मुकुंदकंठी वैजयंति, शिरी मोरमुकुट निरखीत राधिका देवकिनंदन झुलवित झूला, रोमांचित, पुलकीत राधिका देह श्याम अन् प्राणहि श्यामच, जणु अद्वैत, पुनीत राधिका जन्मजन्मिची सखी, हरीचे पूर्वजन्मसंचीत राधिका

खोड्या करून इतके दुर्दैव हासलेले पण गप्प राहण्याचे मी वचन पाळलेले हातांस काय ठावे मेंदीत रंगलेल्या गजर्‍यास काय ठाउक केसांत माळलेल्या कोठेतरी कुणावर खंजीर चाललेले... सनई नि चौघड्यांनी आहेत कान किटले दिसतेस तू तरी मी डोळे कधीच मिटले हृदयात आसवांचे मग सूर लागलेले... जपलेत घाव इतके - जणु मूल्यवान रत्ने या अक्षता म्हणू की फुटकी बिलोर स्वप्ने? होते कधी तुला मी सर्वस्व वाहिलेले... मेलो हजार मरणे, तरिही जगून होतो समिधा म्हणून काही स्मरणे रचून होतो होमात आज माझे आयुष्य पेटलेले... चिमटीत मावणारे सौभाग्य घे तुला तू विसरून जा मला अन् कर मोकळे मला तू झोळीत घाल माझ्या अस्तित्त्व फाटलेले...

सांब सदाशिव शंकर | नीलकंठ गौरीहर हे उमापती महेश | भूतनाथ गिरिजावर करि धारी त्रिशुल डमरु | हे नटवर शशिशेखर अंगि चिताभस्म लेप | सर्पमाळ व्याघ्रांबर मदन दग्ध करिसी तूच | हे त्रिनेत्र नंदीश्वर रौद्र तुझे तांडव ते | भीषण अन् प्रलयंकर शंभो कैलासनाथ | भालचंद्र गंगाधर तूच सत्य, शिव, सुंदर | करुणाकर, करुणा कर

आकाशाच्या खिडकीतुन सुर्य अलगद डोकवायचा, गर्भरेशमी त्याची किरणं आळसावलेल्या डोळ्यांनी मी टिपायचा. त्याच्या येण्याने आभाळाला लालसर झालर चढायची तीच पांघरुन माझी जाग ऊन्हे डोक्यावर येइतो झोपायची. ऊन्हं वितळायला लागली तेव्हा नकळत जाणवलं अरे..सकाळची कोवळीक आपण कधी अनुभवलीच नाही. विशाल