कविता

कृष्णसावळ्या केशांवरती कण वर्षेचा क्षण रेंगाळे , काजळडोही चमकता मोती पाहुनी चन्द्रही मनी जळे !! नागिणीसम तव बटा सळसळे कुठे पाहावे डोळा न कळे, उगाच लटका भाव नयनी जाणुनीया परि मनही चळे !! सखे तुझी ती मोहक कांती नवतीचेही मग भान गळे , पामर मी तव लावण्यापुढती प्रीत तुझी नच मला गमे !! तुझ्यात विरघुनी गेलो सखये विसरलो घटीका न पळे , कधीच गेलो हरवुनी नयनी प्रिये, माझे मला न कळे !! विशाल

निसर्ग माझा सोबती रममाण मी निसर्ग संगती डोंगर दर्‍या मने हिंडती तरंग लहरी मी नदी-सागरी माय बाप मज वृक्ष वल्ली फळे फुले ती सखे सोबती फुलपाखरे ती गोंडस हसरी कोकीळ स्वरात मज धुंदी मयुरासंगे तन डोलती पवन मुक्त मज छेडती वर्षा संगे स्वप्ने ओली दवस्पर्श तो रोमांचकारी ग्रिष्म वसंती आशा हिरवी शेत्-आगर ती अन्नदात्री विहीरी-तलाव तृष्णा भागती चंद्रचांदण्यांची दिपावली विजेची ती आतषबाजी सुर्य बिंबाचे तेज ललाटी संध्येची ती छाया अंतरी

जून महिना म्हणाला पावसाला... मी आलो, पण तू का नाही आलास? की येवू देतोस जुलै ला? तीच्यासोबत तूला मनसोक्त स्वतःत भटकायला.. आणि तीला मनसोक्त स्वतःत भिजवायला... की जुलै या मैत्रिणीसाठी... विसरलास जून या (जुन्या) मित्राला? पूर्वी मला भेटलास की मगच.. तीला भेटायचास... आता तीच्यासाठी मग.. मला विसरलास? ती आली की मी जातो... बघूया आता तू कुणाला आधी भेटतोस? अन कुणाला भेटीसाठी ताटकळत ठेवतोस? पुढच्या वर्षापर्यंत! --- निमिष सोनार, पुणे

पावसाच्या पेटलेल्या पाण्यात... वार्‍याच्या वेगवान वाटेवर... बेटावरल्या बहरलेल्या बागेत... आकाशाच्या अमर्याद आभासात... सागराच्या संथ सुरावटीत... सूर्यकिरणांतील सुप्त सप्तरंगांच्या साक्षीने... इंद्रधनुष्याचा इरसाल इब्लीस इशारा... "प्रियेसोबत प्यावा प्रणयाचा प्याला..!!" "प्रियेसोबत प्यावा प्रणयाचा प्याला...!!!" --- निमिष सोनार, पुणे

तुझी आठवण येता, निळा डोह फ़ेसाळतो पापण्याच्या तीरावर, भरतीचा पूर येतो.. क्षण निसटले जणू, मूठीतून जावी रेती शिंपलीत नयनांच्या, भिजूनिया गेला मोती गाज हृदयाची खोल, स्पंदनात तुझी सय विरहाच्या लाटा उंच, वादळाचे मला भय तुझे भास फ़ेनफ़ुले, ओंजळ ही माझी रिक्त खारवले स्वप्न माझे , नि आसवेही अव्यक्त अस्ताचलास रे गेला, माझ्या आकांक्षेचा रवी धूसरला चंद्र माझा, काळोखास बोल लावी दूर दूर क्षितिजाला, भेटण्याची आस व्यर्थ आठवांस अर्पिते मी, आसवांचे शंख तीर्थ - प्राजु

कधीमधी उगाचच वाटत राहतं, आपणही आभाळ व्हायला हवं होतं.. मायच्या फाटक्या नशीबावर, फाटकं का होईना.. पांघरुण व्हायला हवं होतं. पापणी होऊन अलगद, तिच्या आसवांना झेलायला हवं होतं.. तिच्या आयुष्यातल्या अंधारावर, चांदणी होवुन का होईना .. भरपुर पाझरायला हवं होतं. तिच्या सुरकुतलेल्या चेहर्‍यावर, जाईच्या हातांनी गोंजारायला हवं होतं.. राहुन राहुन मन खंतावतंय, एकदा का होईना तिच्या कुशीत शिरुन.. मनसोक्त रडायला हवं होतं. विशाल.

आठवतं अजुनही .... आपलं ते... कॉलेजच्या कँटीनमध्ये भेटणं. तुझं पुन्हा पुन्हा, मान वळवून बघणं... आणि उधारीवर घेतलेल्या... सिगारेटच्या धुरात, माझं डोळ्यातलं पाणी दडवणं. तु विचारलं होतस का रे?

परब्रह्म विटेवरी | दोन्ही कर कटेवरी वाट भक्ताची पाहतो | देव पुंडलिकादारी संत जनाईच्या घरी | दळण कांडण करी ओव्या गातो भक्तासंगे | भावाचा भुकेला हरी देव एकनाथाघरी | कावडीने पाणी भरी सांभाळितो चोखोबाची | गुरे सावळा मुरारी तुक्याचे अभंग तारी | कान्होपात्रेला उद्धारी निवृत्ति, सोपान, मुक्ता| ज्ञानियाचा हात धरी दुमदुमली पंढरी | रिंगणात वारकरी नित्यनेमाने चालते | आषाढी कार्तिकी वारी संत मी ना वारकरी | आळविते तुला तरी आस मुक्तीची घेऊन | आले देवा तुझ्या दारी

हिरव्या हिरव्या वनांत या जरि पानोपानी छाया ग, दृष्टि समोरी तूंच नाहि तर हिरवळ डोळां जाळी ग | सहा रसांचे स्वाद लेऊनी अमृत जरि मम पात्रीं ग, घांस द्यावया तूंच नाहि तर ठसका कंठी रुतला ग | फुलापरी ही कोमल शय्या जरी निरव या रात्री ग, स्पर्शावाचुनि मोरपिशी तव उरांत भडका उठला ग |