कविता

आमी येतो मिसळपाववर
आन, चाळा म्हणून
क्लिक करतो,
लेख,कविता, आन पाककृतीवर.

आवडलेल्या वळींवर फिरत
राहतो कितीतरी येळ,
आलटून-पालटून
शांतपणे.

आन बांधाबांध करतो
मनातल्या प्रतिसादाची.

असह्य कोंडमारा होऊन
टाकता आला नाय प्रतिसाद तर,
लॉगऑफ करुन,
पाहत बसतो मॉनिटर
कितीतरीवेळ अस्वस्थपणे.

प्राजूची सुरेख कविता 'छंद दे' वाचली आणि आमची संक्रांत आलीच! ;)

गर्दकाळा वीग भारी, छान थोडा रुंद दे
जीवघेणी ही निराशा, लपवण्याला गोंद दे..

ध्येय नाही फ़ार मोठे जीवनाचे माझिया
केस टकला उगवलेले, पाहण्या आनंद दे..

तेल नुसते भिजवणारे तळपणार्‍या डोसक्या
चार थेंबानी खुलावे, आगळे 'महाभृंग' दे..

बधिर झाल्या भावना मी लोकलज्जा का धरू?
खवट नजरा झेलण्याला, या शिरी वेखंड दे..

रोज जोडूनी तुटावी ही अशी नाडी नको
केस सारे बांधणारा मज इलॅस्टिकऽबंद दे ..

*************************************

कोपर्‍यात रस्त्यांच्या कलेवर अहिंसेचे...
संपले दिवस बापु.., तुमच्या रामराज्याचे
आता उरली भयाण केवळ..,शांतता शेवटाची
किं गर्भ कोवळे हे उद्याच्या अनावर हिंसेचे?
रक्ताने भरली झाडे.., फळे शस्त्रांची...
किं पुरावे ते अमुच्या...? कोडग्या मुर्दाडपणाचे ...
द्वेषाने बरबटली मने .., वाहले पाट रुधिराचे
हे फक्त कोसळणे मानवतेचे ...
किं संपणे संवेदनांचे ?

******************************************

विशाल.

सोनपावले ही तुझी...

काळे ढग नैराश्याचे
होते जीवनात माझ्या.
हर्ष घेउनिया आली
सोनपावले ही तुझी.

होतो एकटा प्रवासी
वाटेवरी या जगाच्या.
आली वसंत घेउनी
सोनपावले ही तुझी.

अंधारात या निशेच्या
डोळे शोधती प्रकाश.
झाली मंगल प्रभात
सोनपावले ही तुझी.

होतो प्रेमाच्या शोधात
मरुभुमीत वैराण.
झाले मृण्मयी किनारे
सोनपावले ही तुझी.

गवगवा.....

बघ पुन्हा शब्द आले
अन् अर्थ नवा ल्याले
अंधारी अडखळता तू
तुजसाठी दिवा झाले !

हरवलेला सूर तुझा
लोपले संगीतही
शब्द तेच , साद तीच
दुवा खरी, दवा झाले !

मग बहरलीस तू अशी
विसरलीस सहज मला
तूच माझे विश्व सखे,
तुझे अस्तित्व....वानवा झाले !

ताकद बघ शब्दांची
सह्स्त्र लोक गुणगुणले
माझ्या भावनांचा पक्षी - एक
आपोआप थवा झाले !

गर्दकाळी रात्र सारी, तेवणारा चंद्र दे
जीवघेणी ही निराशा, जीवनाला स्पंद दे..

ध्येय नाही फ़ार मोठे जीवनाचे माझिया
सत्य व्हावे, स्वप्नं ऐसे, पाहण्या आनंद दे..

नको कोसळ भिजवणारा तापलेल्या भूमिला
चार थेंबानी खुलावा, आगळा मृदगंध दे..

बधिर झाल्या भावनांची कास का मीही धरू?
वेदनेला पेलण्याला, या उरी आक्रंद दे..

रोज जोडूनी तुटावे हे असे धागे नको
जीवनाला बांधणारा एक प्रेमऽबंध दे ..

मी न मीरा, मी न राधा, ना तयाची प्रेमिका
दर्शनाने मुग्ध व्हावे, तोच देवकिनंद दे..

संदीप खरेची 'नास्तिक' ही कविता बरेच दिवस मनात ठाण मांडून होती, आणि आज अचानक अनेक दिवसांनी .......

एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो
तेव्हा खरं तर साहित्यात भरच पडत असते
की कोणीतरी आपल्यापुरता सट्ट्याशी का होईना,
पण प्रामाणिकपणे चिकटून राहिल्याच्या पुण्याईची !

एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो
तेव्हा होते निर्माण गरज
कवींनी आपले काव्य पाडणे थांबवून टांकसाळीबाहेर येण्याची !

सिचूयेशन: आप्ल्या पिच्चरचा बागाईतदार नायक निसता उंडारेल हाये. त्यो नुसता इकडतिकड पुढारपन करत फिरत आसतूया. त्येच्यावाली हिरवीन बायकू लय आंग मोडून शेतात कामं करतीया. आप्ला हिरो शेतात फिरकना झालाय. तवा काय व्हत त्ये हिरवीन गानं म्हनूनशान सांगती. ऐका:

लावनीच्या आधी आसतं तसं चालीमधलं गद्य:

{शेत आपलं मोठ भारी, निगरानी त्याची व्ह्याया हवी,
तुमी तर काय कामच करीना, फिरत्यात निसतं पुढार्‍यावानी
पाउस पडला, विहीर बी भरली, हिरव्या रानी हिरवी मखमल आली }

अहोss..सजनाs..

(चाल सुरू)

वेल
पौर्णिमेच्या चंद्राला एकांताचा छळ
राती एकल्या वेलीला चांदण्याची झळ ..

गर्द निळ्या गारुडाचा माळभर पूर येतो
काळ-वेळ विसरून वारा वेलीसोबत शहारतो
थोड्या दंवासाठी आता तहानला कातळ
पौर्णिमेच्या चंद्राला एकांताचा छळ...

सुन्या माळा वर वेल एकटी अबोल आहे,
बहरात तिच्या पाणावली अश्रुंचीही ओल आहे,
हसरी कळी बनुन उमले अंतरीची कळ,
पौर्णिमेच्या चंद्राला एकांताचा छळ...
-- सागर लहरी ११.१.२०१०

भूताच्या भूतकाळचे भूत

भग्न वाड्यात रोज मध्यरात्री...!!

सूडाच्या स्वप्नात मग्न,

तो बसलेला असतो

मृत्यू लादला गेलेला हा मृतयात्री ...!!

भूतकाळाचे भूत,

मानगुटीवर घेत "जगतो"
---------------------------

गूढ प्रेम

मध्यरात्री ती आली...

पायवाटेवर बसली,

डोळ्यात 'त्या'ची अतृप्त आशा घेवून!

त्या रात्री 'तो'ही आला...

तीच्यासोबत यायला,

स्वतःच्या जीवाला पारखा होवून!