कविता

'त्यांच्या' लग्नाची पत्रिका आज घरी आली, गालात हसत आम्ही उरलेल्यांची संख्या मोजली, संख्या पाहुन आमचा पहिलाच ठोका चुकला, त्रास नको म्हणुन औषधाचा पेला लगेच भरला, दोन-चार वर्षं कशी अशीच सरली होती तो रुसला आहे म्हणुन ती माझ्यापाशी रडली होती, समजवायचं त्याला म्हणुन घरातच बैठक मांडली होती, त्या दिवशी पिताना त्याला बाटलीच जास्त प्यारी होती, 'Please share our happiness' बघुन डोक्याला शॉट लागला, वैतागुन आम्ही लगेच उरलेल्यांचा घोळका जमवला, थोड्याच वेळात टेबलावर बाटल्यांची रांग लावलेली होती, दिलासा एव्हढाच प्रत्येकाने एक तरी बाटली आणली होती, विषय बदलुन आम्ही लगेच बॅचलर्स पार्ट्या आठवल्या, पुढचा नंबर

नववधु हातात हिरव्या बांगड्यांचा चुडा भरला होता तोच हात मेन्दीने तेव्हा रन्गला होता नथनीचा तुझ्या त्यावेळी डउलच न्यारा होता गालावरिल लालीचा रन्ग लाजरा होता डोळ्यांमधे निरागसता पराकोटीची जपलेली गोश्ट होती माझ्या प्रेमाची तव ओ लपलेली

ईंटरनेटच्या जाळ्यात मुली शोधीत असता चॅटींगच्या सेशनात एकमेका अजमावता कुणी एक घराविषयी विचारत होती सगळे म्हणाली जुने फ़र्निचर आहे तुम्ही ठेवले? म्हटले अग सारे नवीनच घेतले लग्नाच्या तयारीनेच प्लॅन केले तशी म्हणाली ओ गॉश! विकत मिळणाऱ्या नव्हे आधीच्याच जुन्या फ़र्निचरचे विचारते मी आहे अग आमच्याकडे जुने सामान नाही जुने ठेवायला येवढी जागाही नाही तशी म्हणाली हे ऐकून बरे वाटले आपले मत ह्या बाबतीत बरोबर जुळले लग्नानंतर जागेची मला गरज भासणार सांग तू केव्हा आईबाबांना बाहेर पाठवणार? जुने फ़र्निचर!!!

********************************* हवी कशाला रित पुराणी हवे कुणाला प्रश्न नवे... जुनेच अपुले घाव बरे.., अन वर्तमानाचे सुत्र हवे...! हवे कशाला क्षितिज सारे, हवी कुणाला धरा नवी.., तुजपुरती मज चाकोरी बरी, अन तुला जाणीव हवी ...! हवे कशाला पाश जुने... हवे कुणाला स्वप्न सवे, याद तुझी तरीही उरी.., वळुन पाहण्या कारण नवे...! हवे कशाला स्वर्ग साती... जगण्या कुणाला निमित्त हवे, एक तुझी ती मिठी खरी.., सय तुझी अन उरात हवी..! ****************************** विशाल.

थरथरत्या ज्योतीला अंधाराचा भार कवटाळल्या उजेडाला हाताचा आधार | थेम्ब थेम्ब ओघळून सारे मोती गेले वेदनेच्या सहवासाला सुख भुलले हाताचाच माझिया माझ्यावर वार थरथरत्या ज्योतीला अंधाराचा भार | किती क्षण सुने गेले किती फुलले अंतरात ओले कधी दंव भिजले प्रेमाचा तो क्षण नेई आयुष्याच्या पार थरथरत्या ज्योतीला अंधाराचा भार | -- सागर लहरी ०७-१-२०१०

आमी येतो मिसळपाववर आन, चाळा म्हणून क्लिक करतो, लेख,कविता, आन पाककृतीवर. आवडलेल्या वळींवर फिरत राहतो कितीतरी येळ, आलटून-पालटून शांतपणे. आन बांधाबांध करतो मनातल्या प्रतिसादाची. असह्य कोंडमारा होऊन टाकता आला नाय प्रतिसाद तर, लॉगऑफ करुन, पाहत बसतो मॉनिटर कितीतरीवेळ अस्वस्थपणे.

प्राजूची सुरेख कविता 'छंद दे' वाचली आणि आमची संक्रांत आलीच!

************************************* कोपर्‍यात रस्त्यांच्या कलेवर अहिंसेचे... संपले दिवस बापु.., तुमच्या रामराज्याचे आता उरली भयाण केवळ..,शांतता शेवटाची किं गर्भ कोवळे हे उद्याच्या अनावर हिंसेचे? रक्ताने भरली झाडे.., फळे शस्त्रांची... किं पुरावे ते अमुच्या...? कोडग्या मुर्दाडपणाचे ... द्वेषाने बरबटली मने .., वाहले पाट रुधिराचे हे फक्त कोसळणे मानवतेचे ... किं संपणे संवेदनांचे ? ****************************************** विशाल.

सोनपावले ही तुझी... काळे ढग नैराश्याचे होते जीवनात माझ्या. हर्ष घेउनिया आली सोनपावले ही तुझी. होतो एकटा प्रवासी वाटेवरी या जगाच्या. आली वसंत घेउनी सोनपावले ही तुझी. अंधारात या निशेच्या डोळे शोधती प्रकाश. झाली मंगल प्रभात सोनपावले ही तुझी. होतो प्रेमाच्या शोधात मरुभुमीत वैराण. झाले मृण्मयी किनारे सोनपावले ही तुझी.

गवगवा..... बघ पुन्हा शब्द आले अन् अर्थ नवा ल्याले अंधारी अडखळता तू तुजसाठी दिवा झाले ! हरवलेला सूर तुझा लोपले संगीतही शब्द तेच , साद तीच दुवा खरी, दवा झाले ! मग बहरलीस तू अशी विसरलीस सहज मला तूच माझे विश्व सखे, तुझे अस्तित्व....वानवा झाले ! ताकद बघ शब्दांची सह्स्त्र लोक गुणगुणले माझ्या भावनांचा पक्षी - एक आपोआप थवा झाले ! आलीस मग परतून तू मन मोरपिशी हवा झाले ऊष्ण तुझ्या अश्रूंचे स्पर्श माझ्या शवा झाले ! शब्द माझे गाऊन तू लोळतेस ऐश्वर्यी संपल्या म्या भणंग