कविता

या गूढ सावल्यांनी सांज फ़ाकीत आहे
जणू चांदणे मला हे अजमावीत आहे

ते वाहता तराणे, स्वर कापराच त्याचा
वार्‍यास सय कुणाची, ही सतावीत आहे

ओढून पापण्यांचा पडदा अलगद थोडा
हळुच लोचनी या कोण डोकावीत आहे?

'होईल सर्व काही, जे आपणा हवे ते'
अंदाज हा तुझा की सांग भाकीत आहे?

अंधार हा विषारी, विळखा भयाण त्याचा
हातात ज्योत इवली, वाट दावीत आहे

हा श्वास कोंडताना, मजला कळून आले
कि आयुष्य दार माझे, ठोठावीत आहे

- प्राजु

सर्च: 'आभास' + मैत्र =
काही चॅट्स (आणि मेल्स)
काही अटॅचमेंटसह,
अनंत ओळींची मोजणी.
सिलेक्ट ऑल... म्यूट,
(ताजेतवानेपणा
स्क्रीनचा, स्क्रीनचाच...)
अदृष्याचा "आभास"!
दीर्घ संवाद, एकाच कमांडमुळं,
'म्यूट'ल्याच्या आभासातून
वास्तवात आणणारी
एक बदललेली प्रतिमा;
काचेमागच्या पार्‍यानेच
स्थिरावत पुढं आणलेली!!
---
संवाद अन् सुसंगती,
बोल आणि भांडणे...
वाद अन् विसंगती,
बडबड आणि मोजणे...
प्रतिवाद अन् युक्तिवाद,
स्पष्टता आणि हसणे...
संताप अन् अबोला,
हताशा आणि समजावणे...
खुलासे अन् सबबी,
आर्तता आणि खचणे...

ज्ञानेश यांची अप्रतीम गजल 'कुठे भास होतो तुझ्या कंकणांचा' वाचली आणि सगळे भास खरे वाटायला लागले! ;)

कुठे भास होतो मला 'कोंकणा'चा, 'रिया' रोज स्वप्नी बुलावे कुठे...
हजारो दिशांनी मला हाक येते, कलत्रास सोडून जावे कुठे?

'पमी'ची, 'निशे'ची, 'नितू'ची, कधीची जरी लाख आलीत आमंत्रणे..
रमेनेच ज्याला असे वात अणला, अशा दादल्याने पहावे कुठे?

तसे झाकले खूप काही परंतु, तरी राहिले खूप झाकायचे
मिळाले तिला फोन माझे अरेरे, कळेना अता मी लपावे कुठे?

"हे चित्र पहा आणि ते चित्र पहा"
चिंतन करताना.शेक्स पीअर च्या नाटकातल
वाक्य आठवल."हे चित्र पहा आणि ते चित्र पहा"

स्विमिंग पुल मधें, लहान मुलीं, कोवळ्या कळ्या
पोहण्याचा ड्रेस घालुन पाण्यात पोहत होत्या..
पाणि एकमेकांच्या अंगावर उडवत होत्या..
निळ्याभोर पाण्यांत मासोळ्या पोहतात
असे वाटत होते....

गावात लहान मुलि डोक्यावर हंडा घेउन
झपाझप चालल्या होत्या.
झोपडीत प्यायला पाण्याचा थेंब नव्हता.
नदिच पाणी आटल होत..
आत पात्राजवळ खोल खड्डा खणुन झीरपलेल
पाणी करवंटीन हंड्यात भरायच होते पीण्यासाठी,
झोपडीत प्यायला पाण्याचा थेंब नव्हता

पुन्हा नवी धून छेड, जुने राग गाऊ नको
वाट चुकवेल वाट, वळणांनी जाऊ नको

रानवारा अंगणात, गुणगुणेल कानात,
तुला वेळूच्या बनात बोलावेल; जाऊ नको

धुंद केवड्याचे रान, गंधमुग्ध पान पान,
हरपून गेले भान, असे वेड लावू नको

माझ्या भाळी गोंदले तू गर्द पळसाचे ऋतू
भावबंधाचे हे सेतू ओलांडून जाऊ नको

येता सांज अंधारून, कशी निघू रे घरून?
काळवेळ विसरून आर्त साद देऊ नको

नको घाई, जरा थांब; पावसात चिंब चिंब
ओंजळीत चार थेंब, टिपून ते घेऊ नको

'त्यांच्या' लग्नाची पत्रिका आज घरी आली,
गालात हसत आम्ही उरलेल्यांची संख्या मोजली,
संख्या पाहुन आमचा पहिलाच ठोका चुकला,
त्रास नको म्हणुन औषधाचा पेला लगेच भरला,

दोन-चार वर्षं कशी अशीच सरली होती
तो रुसला आहे म्हणुन ती माझ्यापाशी रडली होती,

समजवायचं त्याला म्हणुन घरातच बैठक मांडली होती,
त्या दिवशी पिताना त्याला बाटलीच जास्त प्यारी होती,

'Please share our happiness' बघुन डोक्याला शॉट लागला,
वैतागुन आम्ही लगेच उरलेल्यांचा घोळका जमवला,

थोड्याच वेळात टेबलावर बाटल्यांची रांग लावलेली होती,
दिलासा एव्हढाच प्रत्येकाने एक तरी बाटली आणली होती,

नववधु

हातात हिरव्या बांगड्यांचा
चुडा भरला होता
तोच हात मेन्दीने
तेव्हा रन्गला होता

नथनीचा तुझ्या त्यावेळी
डउलच न्यारा होता
गालावरिल लालीचा
रन्ग लाजरा होता

ईंटरनेटच्या जाळ्यात मुली शोधीत असता
चॅटींगच्या सेशनात एकमेका अजमावता

कुणी एक घराविषयी विचारत होती सगळे
म्हणाली जुने फ़र्निचर आहे तुम्ही ठेवले?

म्हटले अग सारे नवीनच घेतले
लग्नाच्या तयारीनेच प्लॅन केले

तशी म्हणाली ओ गॉश! विकत मिळणाऱ्या नव्हे
आधीच्याच जुन्या फ़र्निचरचे विचारते मी आहे

अग आमच्याकडे जुने सामान नाही
जुने ठेवायला येवढी जागाही नाही

तशी म्हणाली हे ऐकून बरे वाटले
आपले मत ह्या बाबतीत बरोबर जुळले

लग्नानंतर जागेची मला गरज भासणार
सांग तू केव्हा आईबाबांना बाहेर पाठवणार?

*********************************

हवी कशाला रित पुराणी
हवे कुणाला प्रश्न नवे...
जुनेच अपुले घाव बरे..,
अन वर्तमानाचे सुत्र हवे...!

हवे कशाला क्षितिज सारे,
हवी कुणाला धरा नवी..,
तुजपुरती मज चाकोरी बरी,
अन तुला जाणीव हवी ...!

हवे कशाला पाश जुने...
हवे कुणाला स्वप्न सवे,
याद तुझी तरीही उरी..,
वळुन पाहण्या कारण नवे...!

हवे कशाला स्वर्ग साती...
जगण्या कुणाला निमित्त हवे,
एक तुझी ती मिठी खरी..,
सय तुझी अन उरात हवी..!

******************************

विशाल.

थरथरत्या ज्योतीला अंधाराचा भार
कवटाळल्या उजेडाला हाताचा आधार |

थेम्ब थेम्ब ओघळून सारे मोती गेले
वेदनेच्या सहवासाला सुख भुलले
हाताचाच माझिया माझ्यावर वार
थरथरत्या ज्योतीला अंधाराचा भार |

किती क्षण सुने गेले किती फुलले
अंतरात ओले कधी दंव भिजले
प्रेमाचा तो क्षण नेई आयुष्याच्या पार
थरथरत्या ज्योतीला अंधाराचा भार |
-- सागर लहरी ०७-१-२०१०