कविता

अंतीच्या कळान्चे | जिवाला लागीर | सोसेना उशीर | काही केल्या || भयकारी चित्र | दिसते सर्वत्र | घरदारा पुत्र | धूसरती || धुमस ही कंठी | नाही येत ओठी | राहिल्या त्या गोष्टी | सांगायच्या || सांगितल्याविण | समजावे मन | उतरावे ऋण | कसे आता || पिन्डाला वेढीन | गुज सुचवीन | मग घास देइन | काक मित्रा || - सागरलहरी

सप्रेम नमस्कार ! मंडळी , सहज मनात विचार आला , आपण जे सारखे तुलना करत असतो एकमेकांशी, प्रत्येकाला नेहेमीच वाटते , माझ्यापेक्षा याची (शेजार्‍याची)बायको / शेजारणीचा नवरा सुंदर आहे ! देअर ईज ऑल्वेज अ ग्रीनरी ऑन द अदर साईड ऑफ द फेन्स ! आणि मग वाटले हे प्रहर पण करत असतील का हो एकमेकांशी तुलना? ह्या विचारातून काही ओळी सुचल्या.....बघा पटतात का..... प्रहरांचे दु:ख..... हे भरले मळवट* भाळी मिरवते कशी ही उषा?

अगतिक..... हातात हात घेण्या मी वाकलो तुझा पण सहसा कधी कुणाचा .....झालो गुलाम नाही ! तू झेललीस थुंकी ...लाचार तू सदाची , विकण्यास मी तयार्.....माझा कलाम नाही ! काळीज ओतुनी मी , जे मांडले , जगी या त्या गायकास "वाहव्वा" .....मजला सलाम नाही ! नुरलो न मीच माझा मरणापल्याड सुध्दा इतुका सखे कुणाचा , कुणीही गुलाम नाही ! भिजल्या दवांत होते , ते केस तुझे सोनेरी शब्दांत कसे ते मांडू?- नाही - कलाम नाही !

असे सखे तू रुसू नको ना , मोती डोळां सांडू नको ना , फुला फुला रे माझ्यासाठी, असे उगा तू रुसू नको ना .. |१| असे कोणते दु:ख तुला गे , कुणी बोलले काय तुला गे, कटू बोल ते स्मरू नको ना, असे सखे तू रुसू नको ना.. |२| चंद्र कोर बघ अर्धी झाली, कळी उमलता तशी थांबली, अशी पापणी मिटू नको ना, असे सखे तू रुसू नको ना..|३| हसशी जर तू जग हे हासे, तयासाठी तर हास जरासे, मला दूर तू करू नको ना, असे सखे तू रुसू नको ना..|४| -- सागर लहरी १७.१.२०१०

सप्रेम नमस्कार मंडळी ! जवळजवळ ७ वर्षे झाली असतील ( २७ जुलै २००३) एक कविता लिहायला सुरुवात केली , पण एक कडवे झाल्यावर काही सुचेचना.ती कविता आज एका मैत्रिणीचा "मैत्री" वर एस एम एस आला आणि त्याला उत्तर म्हणून ४ ओळी पाठवल्या तेंव्हा ती पूर्ण होण्याएव्हढे काही सुचले आहे , बघा आवडते का ते ! तत्वज्ञान..... बदलते ते वय बदलत नाही ती सवय भावतो तो भाव भोवतो तो स्वभाव ! सतत बदलतो तो रंग अविचल रहातो तो श्रीरंग समजण्यासाठी वाढते ती संगती आणि मग जाणवते ती वि

या गूढ सावल्यांनी सांज फ़ाकीत आहे जणू चांदणे मला हे अजमावीत आहे ते वाहता तराणे, स्वर कापराच त्याचा वार्‍यास सय कुणाची, ही सतावीत आहे ओढून पापण्यांचा पडदा अलगद थोडा हळुच लोचनी या कोण डोकावीत आहे? 'होईल सर्व काही, जे आपणा हवे ते' अंदाज हा तुझा की सांग भाकीत आहे? अंधार हा विषारी, विळखा भयाण त्याचा हातात ज्योत इवली, वाट दावीत आहे हा श्वास कोंडताना, मजला कळून आले कि आयुष्य दार माझे, ठोठावीत आहे - प्राजु

सर्च: 'आभास' + मैत्र = काही चॅट्स (आणि मेल्स) काही अटॅचमेंटसह, अनंत ओळींची मोजणी. सिलेक्ट ऑल...

ज्ञानेश यांची अप्रतीम गजल 'कुठे भास होतो तुझ्या कंकणांचा' वाचली आणि सगळे भास खरे वाटायला लागले! ;) कुठे भास होतो मला 'कोंकणा'चा, 'रिया' रोज स्वप्नी बुलावे कुठे... हजारो दिशांनी मला हाक येते, कलत्रास सोडून जावे कुठे? 'पमी'ची, 'निशे'ची, 'नितू'ची, कधीची जरी लाख आलीत आमंत्रणे.. रमेनेच ज्याला असे वात अणला, अशा दादल्याने पहावे कुठे? तसे झाकले खूप काही परंतु, तरी राहिले खूप झाकायचे मिळाले तिला फोन माझे अरेरे, कळेना अता मी लपावे कुठे? लपावे जरासे अशी रूम नाही.. करी तात वेडा पहारा खडा असे बंधुही ज्या मुलीचा घिसाडी..

"हे चित्र पहा आणि ते चित्र पहा" चिंतन करताना.शेक्स पीअर च्या नाटकातल वाक्य आठवल."हे चित्र पहा आणि ते चित्र पहा" स्विमिंग पुल मधें, लहान मुलीं, कोवळ्या कळ्या पोहण्याचा ड्रेस घालुन पाण्यात पोहत होत्या.. पाणि एकमेकांच्या अंगावर उडवत होत्या.. निळ्याभोर पाण्यांत मासोळ्या पोहतात असे वाटत होते.... गावात लहान मुलि डोक्यावर हंडा घेउन झपाझप चालल्या होत्या. झोपडीत प्यायला पाण्याचा थेंब नव्हता. नदिच पाणी आटल होत.. आत पात्राजवळ खोल खड्डा खणुन झीरपलेल पाणी करवंटीन हंड्यात भरायच होते पीण्यासाठी, झोपडीत प्यायला पाण्याचा थेंब नव्हता सोसायटीच्या आवारात मुल उभी होती. इस्त्रीचा कडक शाळेचा ड्रेस चकाचक शुज,मोजे,

पुन्हा नवी धून छेड, जुने राग गाऊ नको वाट चुकवेल वाट, वळणांनी जाऊ नको रानवारा अंगणात, गुणगुणेल कानात, तुला वेळूच्या बनात बोलावेल; जाऊ नको धुंद केवड्याचे रान, गंधमुग्ध पान पान, हरपून गेले भान, असे वेड लावू नको माझ्या भाळी गोंदले तू गर्द पळसाचे ऋतू भावबंधाचे हे सेतू ओलांडून जाऊ नको येता सांज अंधारून, कशी निघू रे घरून? काळवेळ विसरून आर्त साद देऊ नको नको घाई, जरा थांब; पावसात चिंब चिंब ओंजळीत चार थेंब, टिपून ते घेऊ नको