कविता

गर्दकाळी रात्र सारी, तेवणारा चंद्र दे जीवघेणी ही निराशा, जीवनाला स्पंद दे.. ध्येय नाही फ़ार मोठे जीवनाचे माझिया सत्य व्हावे, स्वप्नं ऐसे, पाहण्या आनंद दे.. नको कोसळ भिजवणारा तापलेल्या भूमिला चार थेंबानी खुलावा, आगळा मृदगंध दे.. बधिर झाल्या भावनांची कास का मीही धरू? वेदनेला पेलण्याला, या उरी आक्रंद दे.. रोज जोडूनी तुटावे हे असे धागे नको जीवनाला बांधणारा एक प्रेमऽबंध दे .. मी न मीरा, मी न राधा, ना तयाची प्रेमिका दर्शनाने मुग्ध व्हावे, तोच देवकिनंद दे.. स्तोम नाही प्रार्थनांचे, दक्षिणेची लाच ना लीन व्हावे ज्या पुढे मी, त्या तुझा बस्स! छंद दे.. - प्राजु

संदीप खरेची 'नास्तिक' ही कविता बरेच दिवस मनात ठाण मांडून होती, आणि आज अचानक अनेक दिवसांनी ....... एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो तेव्हा खरं तर साहित्यात भरच पडत असते की कोणीतरी आपल्यापुरता सट्ट्याशी का होईना, पण प्रामाणिकपणे चिकटून राहिल्याच्या पुण्याईची ! एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो तेव्हा होते निर्माण गरज कवींनी आपले काव्य पाडणे थांबवून टांकसाळीबाहेर येण्याची ! एक खरा खुरा विडंबक जेव्हा कवींच्या टांकसाळीबाहेर थांबतो तेव्हा शोधक नजरेने पाहत राहतो सभोवतालच्या कविता,

सिचूयेशन: आप्ल्या पिच्चरचा बागाईतदार नायक निसता उंडारेल हाये. त्यो नुसता इकडतिकड पुढारपन करत फिरत आसतूया. त्येच्यावाली हिरवीन बायकू लय आंग मोडून शेतात कामं करतीया. आप्ला हिरो शेतात फिरकना झालाय. तवा काय व्हत त्ये हिरवीन गानं म्हनूनशान सांगती.

वेल पौर्णिमेच्या चंद्राला एकांताचा छळ राती एकल्या वेलीला चांदण्याची झळ .. गर्द निळ्या गारुडाचा माळभर पूर येतो काळ-वेळ विसरून वारा वेलीसोबत शहारतो थोड्या दंवासाठी आता तहानला कातळ पौर्णिमेच्या चंद्राला एकांताचा छळ... सुन्या माळा वर वेल एकटी अबोल आहे, बहरात तिच्या पाणावली अश्रुंचीही ओल आहे, हसरी कळी बनुन उमले अंतरीची कळ, पौर्णिमेच्या चंद्राला एकांताचा छळ... -- सागर लहरी ११.१.२०१०

भूताच्या भूतकाळचे भूत भग्न वाड्यात रोज मध्यरात्री...!! सूडाच्या स्वप्नात मग्न, तो बसलेला असतो मृत्यू लादला गेलेला हा मृतयात्री ...!! भूतकाळाचे भूत, मानगुटीवर घेत "जगतो" --------------------------- गूढ प्रेम मध्यरात्री ती आली... पायवाटेवर बसली, डोळ्यात 'त्या'ची अतृप्त आशा घेवून! त्या रात्री 'तो'ही आला... तीच्यासोबत यायला, स्वतःच्या जीवाला पारखा होवून!

मला पुन्हा एकदा लहान व्हायचे आहे .. मला पुन्हा एकदा चिंब भिजायचे आहे ... पुन्हा चोरायचा आहे डब्यातून लाडू, पुन्हा विनवायचे माळ्याला 'एकच कैरी पाडू' ? पुन्हा रंगवायचे आहेत हात ... निळे शाईमध्ये पुसायचे हात शर्टाला ... खेळायच्या घाईमध्ये पुन्हा धरायचा हट्ट कुत्राच्या पिल्लासाठी, आणि चोरायचे मावळे ... आपल्या किल्ल्यासाठी पुन्हा घालायची शिळ तिच्याकडे पाहून .. थांबायचे पाहत ... ती पाहते का वळून ... पुन्हा जायचे पार्किंग मध्ये चुकवून नजरा ... पळून जायचे ठेवून तिच्या गाडीवर गजरा .... होते स्वप्न व्हावे मोठे ... कधी नसावे लहान ... वाटे जिंकुनिया जग व्यापावे पंचप्राण आता उमगत नाही ...

त्या रात्री स्वप्नांच्या राज्यातली एक नदी तिच्या डोळ्यात उतरली होती... त्या रात्री वेगळेपणाची जाणीव पूर्णपणे सरली होती ... उरले नव्हते कुठलेही पाश, न उरली कुठलीही आस ... वाटले मिटून घ्यावे डोळे ... तू असता असे पास ... भरून घ्यावा तुझा गंध ... जपून ठेवावा तुझा स्पर्श असाच होत राहावा दोन मनाचा दोन देहाचा परामर्श ... अचानक स्वप्न भंगले अन दिसली रिकामी उशी ... तुझ्याही शेजारी असेल का ग ती तशी ? नकळत माझ्या डोळ्याची कड पाणावली ... असेल का ग तुझीही उशी अशीच ओली? विषय बदलावा म्हणून कूस बदलली ... अन ह्या सगळ्यातच अजून एक रात तशीच सरली

मनाप्रमाणे जगावयाचे किती छान बेत होते... नकळत आयुष्य मात्र वेगळीच वाट चालत होते सापडला किनारा म्हणून जरा विसावलो ... तर ते मृगजळ मला पाहून हसत होते भेदरलो शोधू लागलो परतीची वाट चाचपून पहिला आधारासाठी धरलेला हात तो हात बहुदा कधीच सुटला अन एकाकीपणाच्या नुसत्या जाणीवेने काळजाचा ठोका चुकला ... घातली साद त्या दिलाबरास पुन्हा पुन्हा उमगले नाही काय घडला गुन्हा ... वाटले संपवावे हे जीवनाचे समर तितक्यात .... दूरच्या मशिदीत घुमले अल्लाहू अकबर

पाणियाचे पाणीपण | आकाशीचे व्यापकपण | अग्नीचे दाहकपण | कैसे राहे || कलिकेचे सुमन | सुमनाचे गंधाळण | भ्रमरा त्याचे आकर्षण | कैसे होये || देवा अंगी देव पण | भक्तां अंगी समर्पण | दुष्टा अंगी वाकुड पण | कैसे ठाये || लीला केली विश्वंभरे | पाही कौतुक साजरे | जेथे तेथे नाना परे | विठ्ठ्ल राहे || कंटक आणि पुष्पासरी | भिन्न गुणे राहे हरी | त्या त्या तैसे वंदन करी | प्रकृती धर्मे || सज्जनास पूजावे | दुष्टां निर्दाळावे | सुमनाचे गंध घ्यावे | त्या त्या परी || सागर लहरी ०८-०१-२०१०