कविता

रिक्त म्हणू की संपृक्त मनाची ही अवस्था शांत निवांत तृप्त स्वस्थ अस्वस्थता.. नाविन्याची ओढ नाही जीवनाशी तेढही नाही मिळालं न मागता कसली मागणीही नाही विरक्तीचा विचारही नाही संसाराची आसक्तीही नाही येतो असा क्षण कधी 'मी का आहे' हा प्रश्नही नाही स्मृती चित्रे

जगताना... शर्ट म्हणून जगताना खूप खोचावं लागतं स्वत:च्या फाटक्या बनियनला नीट झाकावं लागतं ताठ कॉलरनं जगताना घामाने भिजावं लागतं आणि इस्त्रीच्या वाफेखाली स्वतःला झोकाव॑ लागत॑ वॉशिंग मशिनच्या गोलात खूप घुमावं लागतं ड्रायरच्या गरम जाळात वाळवून घ्यावं लागतं चिखलाचा सामना करताना पांढरेपण जपावं लागतं चुरगळण्याच्या प्रसंगांना सामोरं जावं लागतं टर टर फाटताना थोडं तुटावं लागतं कपाटातल्या घडीसाठी खूप वेळ पळावं लागतं

हल्ली भरपूर शिकवण्यातून वेळ मला असतो 'आयुष्याच्या मध्या वरचा घोळ' मला छळतो वळवळणारा किडा नाही बसू देत शांत खाज सुटून शिवशिवतात रोज माझे हात विचार करून डोक्याचा या होतो नुसता भुंगा शेवटी म्हटलं जालावरती करू थोडा दंगा लिहायला बसलो आणि लक्षात माझ्या आलं पुन्हा एकदा जाणवलं आपलं वय झालं पूर्वीसारखं आता मला जमत नाही काही म्हणून म्हटलं घिसेपिटेच लिहू काहीबाही हॉटेलातल्या माणसांना चिमटे काढू आज नंतरच्या चर्चेने मग नक्की भागेल खाज कण्हतकुथत 'बनी' गत 'हणम्या' उभा केला ओढून ताणून कसाबसा लेख पूर्णं केला काठावर बसून आता मजा बघतील कोणी विरजण घालता घालता अन काड्या घालतील कोणी हातोड्याने "केश्या"च्या येव

तुझा दुरावा घायाळ करी ओढ अनावर माझ्या उरी.. उदासवाण्या सायंकाळी नकोस छेडू आसावरी आठवताना स्पर्श तुझा हृदयामध्ये उठे शिरशिरी देहामध्ये भिनून राही नाव तुझे रे रूधिरापरी दिठीमध्ये भाव तुझे अन गीत तुझे या ओठावरी चिंब करती पुन्हा पुन्हा मज तुझ्या मिठीच्या धुंद सरी - प्राजु

तुझे माझे गुलाबाचे जुळ्लेच नाही नाते गुलाबाच्या गंधाहून काट्याचीच ओढ वाटे मैत्री मध्ये आपुल्या या भांडणच होती फार रुसुनिया कित्येकदा शब्दांचीच मारामार गुलाबाचे फुल देता काटे तुला बोचतात शब्द तुझे प्रेममय रातदिन टोचतात शब्दाविना फुलाविना तुझे माझे आहे नाते म्हणुनच गुलाबाच्या काट्यांचीही ओढ वाटे

जगताना... माणूस म्हणून जगताना खूप सोसाव॑ लागत॑ स्वतःच्या मर्म ब॑धावर पाणी सोडाव॑ लागत॑ ताठ मानेन॑ जगताना खूप भोगाव॑ लागत॑ आशा निराशेच्या गर्तेत स्वतःला झोकव॑ लागत॑ स्वय॑पाक शिजवताना आधण ठेवाव॑ लागत॑ आग निखार्‍याच्या जाळाकडे अधुन मधुन पहाव॑ लागत॑ असत्याचा सामना करताना सत्य जगाव॑ लागत॑ मानापमानाच्या प्रस॑गा॑ना सामोर॑ जाव॑ लागत॑ वणवण हि॑डताना उन पेलाव॑ लागत॑ सुखाच्या शोधासाठी खूप वेळ जळाव॑ लागत॑ जयेश माधव

वर्ष एक झाल सखे गुलाबाचा सण होता दोन मने जोड्णारा एक वेडा क्षण होता फुललेल्या गुलाबाला एक फुल दिल होत लाजुनिया फुल वेड बावरुन गेल होत मनामध्ये होती भीती काटे त्याचे बोचतिल नकाराचे शब्द तिचे कायमचे टोचतील पण माझ्या गुलाबाला नव्हतेच मुळी काटे डोळ्यांनीच बोलणारे होते वेडे फुल माझे वर्ष एक गेल कस कळलच नाही काही गुलाबाच्या गंधातच गुंतुनिया मन राही

ढोलकी गळ्यात नि डोक्यावर देव्हारा आधार नसुनही सावरते डोलारा विटलेले हिरवे लुगडे, मळवट भाळी, अंगात खणाची ठिगळांची काचोळी काखेत पिरपिरे एक, एक धरि हाती, अन् अंश आणखी एक उपाशी पोटी सावळ्या मुखावर गर्भतेज सुकलेले, ओढीत चालते माय पाय थकलेले पदपथी सावली हेरुन बसली खाली, टेकले देव, पोरांना खाऊ घाली तो तिचा सोबती, राकट, कभिन्न काळा हळदीचा मळवट, टिळा तांबडा भाळा कमरेस झोळणा चिंध्यांचा कसलेला, केसांचा बुचडा मानेवर रुळलेला चाबूक वाजवी, गळा कवडिची माळ, अनवाणी पायी छमछमणारे चाळ दगडांचा मांडुन खेळ चिमुरडी रमली, लक्ष्मीच्या हाती तशी ढोलकी घुमली हातीचा चाबुक पुजुन सज्ज तो झाला, घातले साकडे, कौल लावि देवाला हा