कविता

(मी माझ्या कविता इतरत्र कुठेही लिहिलेल्या नाहीत. या माहितीचा वाचकाला काही उपयोग नाही हे माहीत आहे. पण सोचा बताने मे क्या हर्ज है? या कवितेवरून मला खालील ओळी स्फुरल्या. ही कविता वाचून मला टायपिंग नीट येत नसेल असं वाटेल. पण नाही, तो विडंबनाचा भाग आहे.

गंध आवडला फुलाचा म्हणून... ...

रिक्त म्हणू की संपृक्त मनाची ही अवस्था शांत निवांत तृप्त स्वस्थ अस्वस्थता.. नाविन्याची ओढ नाही जीवनाशी तेढही नाही मिळालं न मागता कसली मागणीही नाही विरक्तीचा विचारही नाही संसाराची आसक्तीही नाही येतो असा क्षण कधी 'मी का आहे' हा प्रश्नही नाही स्मृती चित्रे

जगताना... शर्ट म्हणून जगताना खूप खोचावं लागतं स्वत:च्या फाटक्या बनियनला नीट झाकावं लागतं ताठ कॉलरनं जगताना घामाने भिजावं लागतं आणि इस्त्रीच्या वाफेखाली स्वतःला झोकाव॑ लागत॑ वॉशिंग मशिनच्या गोलात खूप घुमावं लागतं ड्रायरच्या गरम जाळात वाळवून घ्यावं लागतं चिखलाचा सामना करताना पांढरेपण जपावं लागतं चुरगळण्याच्या प्रसंगांना सामोरं जावं लागतं टर टर फाटताना थोडं तुटावं लागतं कपाटातल्या घडीसाठी खूप वेळ पळावं लागतं

हल्ली भरपूर शिकवण्यातून वेळ मला असतो 'आयुष्याच्या मध्या वरचा घोळ' मला छळतो वळवळणारा किडा नाही बसू देत शांत खाज सुटून शिवशिवतात रोज माझे हात विचार करून डोक्याचा या होतो नुसता भुंगा शेवटी म्हटलं जालावरती करू थोडा दंगा लिहायला बसलो आणि लक्षात माझ्या आलं पुन्हा एकदा जाणवलं आपलं वय झालं पूर्वीसारखं आता मला जमत नाही काही म्हणून म्हटलं घिसेपिटेच लिहू काहीबाही हॉटेलातल्या माणसांना चिमटे काढू आज नंतरच्या चर्चेने मग नक्की भागेल खाज कण्हतकुथत 'बनी' गत 'हणम्या' उभा केला ओढून ताणून कसाबसा लेख पूर्णं केला काठावर बसून आता मजा बघतील कोणी विरजण घालता घालता अन काड्या घालतील कोणी हातोड्याने "केश्या"च्या येव

तुझा दुरावा घायाळ करी ओढ अनावर माझ्या उरी.. उदासवाण्या सायंकाळी नकोस छेडू आसावरी आठवताना स्पर्श तुझा हृदयामध्ये उठे शिरशिरी देहामध्ये भिनून राही नाव तुझे रे रूधिरापरी दिठीमध्ये भाव तुझे अन गीत तुझे या ओठावरी चिंब करती पुन्हा पुन्हा मज तुझ्या मिठीच्या धुंद सरी - प्राजु