कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
कुणी म्हणती वाघ म्हातारा कीं हो झाला SSSSSSSSSSS
कुणी म्हणे त्याचा दरारा कीं संपला.... हो ओ SSSSSSSS
पण महाराजा... शेर आखीर शेर होता है......
त्यानं सोडला नाही ठाव..SSS,
सोसले..., गुमा SSS न सारे घाव SSS....
लावला नेम, पकडली येळ .....
अन डाव कीं हो साधला ..... जी ई ई SSSSSSS
सन २०१०, वार बुधवार, स्थळ ग्वाल्हेरनगरी बडी पाव SSS न ...
राजानं यवनांशी दावा कीं हो मांडला..SSSSS
रणभेरी वाजलेली आहे, गनिम माजलेला आहे....
पहिल्याच घावात राजाचा सेनापती कीं हो पाडला....
चल उसात दंगा करू
मंडळी, आप्ला ह्यो हिरो आन हिरवीन मस्तपैकी श्येताव आल्याली हायेत. त्ये काय करूं र्‍ह्यायलेय त्ये पाहू चला:
(पैकं नसल्यांनं एका डबड्यात ग्येल्येल्या पिच्चरमंधी ह्ये गानं टाकेल हाय.)
हिरो:
हिरो:
डोईवरी पदर घेवूनी आलीस मोठ्या नखर्‍याने
सांग सजणी भ्यालीस का तू माझ्या असल्या वागण्याने?
कविता - मानवी मनाच्या स्रुजन्शीलतेचा कल्पकतेचा एक कलाविष्कार. अगदी लहानपणापासून आपला या कवितान्शी सम्बन्ध येतो. तान्हे बाळ असताना अन्गाईगीत, बडबड गीते यान्च्याअ रूपानी. एकदा शाळेत जायला लागले की मग काय - बालभारती कुमारभारती मधुन पद्य विभागच सुरू होतो. यातील काही कविता निव्वळ ताप किन्वा डोकेदुखी वाटतात. पण काही मात्र मनात अगदी घर करून बसतात - त्यातील गेयतेमुळे, सुन्दर शब्दरचनेमुळे, शब्दचित्रान्मुळे , आशयगर्भतेमुळे.
कुणाचीही वाट पाहणं मोठं जीवघेणं असतं!
नक्की कुण्या जन्माचं राहिलेलं देणं असतं!!
कवितेची ओळ साधी, हवी तेव्हा स्फुरते का?
डोळ्यांपुढे झोपसुद्धा नको तेव्हाच येते ना? :W
हटखोर वळवासारखं यांचं येणं असतं..
वळवाचं काय म्हणा, त्याचं कामच भिजवण्याचं!
गारव्याची आस, पुन्हा हृदयात जागवण्याचं!! :)
आणिक हवं असण्याचं, दु:ख नेहमी दुणं असतं..
ज्याच्यासाठी जगतो आपण, त्याच्याविना जगतो(च) का पण?
इवलासा प्रश्न आता एवढा मोठ्ठा वाटतो ना पण? :)
त्या अनामिक ओढीचंही आपल्याकडून नेणं असतं..
राघव
प्रथम वाचनात खालील कविता अगम्य वाटते. पण नीट अर्थ लावल्यास कवीला काय म्हणायचंय हे नुसतंच स्पष्ट होत नाही, तर आतमध्ये कुठे तरी लागतं
अरे तुझी टोपी
तुझी टोपी गेली खड्ड्यात
कपाळ पहिलं सांभाळ
काय डेंजर वारा सुटलाय
डोसक्यात कचरा
धूळ धूळ डोक्यात
साहेबाची खिडकी फुटली
गादीवर काचा काचा
आपोआप गुंडाळतोय
पंजाब्याचा गालिचा
पार्शिणीचा फ्लावरपाट
गडाबडा लोळतोय
सिंधीणीच्या दांडीवरली
म्हागडी नायलॉन साडी
चालली वार्‍यावर हवाई झाज
नवव्या मजल्यावरल्या
बंगाल्याचा लेंगा लगेच
लागला तिच्या पाठी
(मी माझ्या कविता इतरत्र कुठेही लिहिलेल्या नाहीत. या माहितीचा वाचकाला काही उपयोग नाही हे माहीत आहे. पण सोचा बताने मे क्या हर्ज है? या कवितेवरून मला खालील ओळी स्फुरल्या. ही कविता वाचून मला टायपिंग नीट येत नसेल असं वाटेल. पण नाही, तो विडंबनाचा भाग आहे. छंदात बसवण्यासाठी शब्द कसे ताणले जातात हे दाखवण्याचा प्रयत्न)
असा पाऊस पडावा
असा पाऊस पडावा
काडी यम्कांची तुटावी
गळ्क्या छंदछत्रीखाली
कवितेची तिर्पिट् व्हावी
असा पाउस पडावा
सुक्या मातीस ओलावा
धरीत्रीत निजलेल्या
बिजा अंकुर फुटावा
असा पाउस पडावा
पिके जोमाने वाढावी
दोन्ही वेळा चुलीवर
पुन्हा भाकर शिजावी
असा पाउस पडावा
त्याचा पैसा झाला खोटा
नंदीबैल यावा दारी
सांगे 'सुट्टी आज शाळा'
असा पाउस पडावा
मोरपिसारा फुलावा
घरी दारी अंगणात
राग मल्हार घुमावा
असा पाउस पडावा
झिम्मा खेळतील सरी
बळीराजा ही खेळेल
हिरव्या रंगाची पंचमी
गंध आवडला फुलाचा म्हणून... ... फूल मागायचं नसतं.
गंध आवडला फुलाचा म्हणून फूल मागायचं नसतं
अशा वेळी आपल्या मनाला आपणच आवरायचं असतं
जगण्याचं हे ध्येय मनात आपणच बाणवायचं आसतं
अशा वेळी आपल्या मनाला आपणच आवरायचं असतं....
परक्यांपेक्षा आपलीच माणसं आपल्याला नेहमी दगा देतात
एकमेकांच्या पाठीवर मग् नजरे आडून वार होतात
भळभळणा-या जखमेतून विश्वास घाताचं रक्त वाहतं
छिन्नविछीन्न जखमेला तेव्हा आपणच पुसायचं असतं
अशा वेळी आपल्या मनाला आपणच आवरायचं असतं....
अशीच जर आमुची आई असती........
असे हो कोणी दिनीचा तो वार
लागला होता महाराजांचा दरबार
आमचे मध्ये राजे भोवती सरदार
स्वराजाचा चाले असा कारभार जी........ जीजी
शौर्यी मोठे हो सरदार आले
आमच्या राज्यावरी जीव घाले
माग कोड प्रशंसा केले
नजराणे किमती पेश केले
एक नवा नवखा तो सरदार आला
मुजरा वाकुनी शिवबाला केला
त्याने फर्मावले हो सेवकाला
आत आणा त्या बंदी बालेला
बाला होती मोठी रूपवान
नाजूक बांधा यौवनी गोरी पान
शिवबाला उमजेना ध्यान
माझा सरदार कि हा सैतान
आज विसरुनी यत्न कालचे
नवदिनी गुंतलो आज पुन्हा
नकारघंटा वाजत राही
तरी मनी आशा हा काय गुन्हा
भूमीपुत्र हा असा मी अडलो
संथता,अनुबंध,अतिक्रमणात अडकलो
पात्रता निपुणता धाब्यावर बसवली
आता मात्र प्रभूरामाची वाणी उमगली
असे हे कलयुग आज उगवले
काग मोत्य कंकर हंस गमले
परकीयांचे गमभन रुजले
राज्कृत्या राजनितीस रमले
आज वाचा हि फोडत येथे
युवाशक्ती महायुवाच नेते
अतिक्रमणास धड्भू धम लावू
नैपुण्य, पात्रता शिरोधिनी पाहू
- मंगेश पावसकर
मिसळपाव