कविता

एकाएकी कुठून कैशी कल्लोळातुन उमटे ऐशी हीन स्वरांची शुभ्र रेष ती अजाणत्या त्या विहरी वेली क्षत्रपतीच्या कुरणावरुनी रविकुहरातील बनुनी छाया सरसावुनी मग येई रावा मरुभूमीकणघृत रगडाया जराजीर्ण त्या जरासंध-सम लचके समस्त एकवटाया नाद जोडुनी प्रतिपदमात्रे आरंभीचा ही कविता मग अधर दिशेने बोधे वाचा शब्दार्थ - विहरी - विहरण करतात क्षत्रपती - पृथ्वीपती घृत - तेल प्रतिपदमात्रे - (कवितेच्या) प्रत्येक ओळीत

( बे ) शरम ! ! ! आमच्या वेळी गावांत कधीतरी लाल दिव्याची गाडी दिसायची, आत आपलं माणूस बघून छाती भरून यायची. . आज गल्लोगल्ली गाड्यांवर तसलेच लाल दिवे चमकतात, आतील धनदांडगे मात्र आपले कुणीच नसतात. गाड्या उदंड झाल्या लालदिव्याच्या, जनतेचे हाल कमी नाहीत, लालदिव्याची गाडी बघून आता काहीच वाटत नाही. गाडीवरच्या लाल दिव्यांना अब्रूची चाङ नाही म्हणूनच रेडलाईट एरियात आता लाल दिवा लागत नाही, लाल दिवा लागत नाही.

मागच्या अनुभवावरून ठरवलं होते, आता पुन्हा नाही... हे आहे हे असच राहायचं... पण ह्या चौकटी! हे बंध! हा आशावाद!! करतात निश्चयाला दुबळे कदाचित आता सगळे नीट होईल... पुन्हा एकदा घोटला गळा मनाचा पुरून टाकली सगळी स्वप्ने एक नवी सुरवात... एक नवा आशावाद... अनिरुद्ध अभ्यंकर

http://vidagdha.wordpress.com/meghadoot_purna/ प्रस्तुत दुव्यावर मेघदुत आहे मराठी रसग्रहणासहित पण क्रमशः आहे .... तरि यापुढिल दुवा अथवा सम्पुर्ण मेघदुतचे मराठी रसग्रहण कोणाकडे उपलब्ध असल्यास देण्याचे करावे ....... धन्यवाद!!

कंटक सारे आठवांचे श्वासात सखे रुतलेले कांगावे अन स्वप्नांचे.., आकांक्षात गुंतलेले....... काळ ओलांडूनी मागे दिवस जुने फिरलेले बोभाटे ओल्या स्मृतींचे अश्रुंनी ते मिरवलेले .... श्वासही भ्रष्टाचारी माझे तुजसवेच बांधलेले लगाम वेड्या मनाचे मम हातातून सुटलेले.... मी आभारी वेदनांचा मज तयांनी सावरलेले तटबंदीचे कोट मनाच्या भोवती मी बांधलेले.... नको दिलासे चांदण्याचे उजेडात बरबटलेले मळलेले बिंब प्रकाशाचे.., अंधार उजळू लागले..... विशाल.

आमच्या सम आम्हीच ! ! ! रुपयौवना जणू विश्वाची तू, आम्हीही नाही कमी. वृथा अभिमान सोड आता, येईल प्रचिती तव सत्वरी ! सौंदर्य कसले बागेस त्यां माळीच ज्यां निगेला नसे चार दिसांचा ताटवा मग़ पाकळ्यांची झड असे ! ! लावण्ण्याची बाधा तुला लेखू नको मजला कमी, पाहिले बाग़ अगणित आम्ही गुलाबांची येथे नाही कमी ! ! ! निरंजन वहालेकर

कशाची पर्वा न करता सूर्य उगवतो आहे, चिमण्या दाणे टिपत आहेत मला वाटत ही शांतता संपेलच आता.. नवा बेड आणलेला दिसतो शेजारी मुलाचे लग्न आहे घरातल्या म्हातार्‍या आजीला भरवणारी बाई..खिडकिशी आहे गरम वारा आत येतो ..उघड्या खिडकीतून .. तशी रेडियोवरची गाणी कुठलीतरी बाबा आदमच्या काळातली ,नाकात गायलेली.. किती आनंदाचे दिवस उरले आहेत कुणास ठाऊक.. ( एक सुंदर तरूणी सलून मधून रस्त्यावर येते) आली वाटत ती.. तिच्या गालावरची बट वारा येतो , बट येते .. (रस्त्यालाही पाने फुटतील असे वाटते अवेळी) तिला पाहून 'आलोच आजी '- म्हणत शेजारचा देखणा तरूण बाहेर पडतो.. मोटरसायकलवर निघतो.. ऐटीत ..