कविता

पाठलाग

गुंतुनी इश्कांत तुझिया , वैफल्यता मी ल्यायली.
दर्द आठवणींचा उरी, झोप नित्त्याची लोपली !
मरण माझे याच देहि याच डोळा पाहिले,
पोहोचलो मरणद्वारी परि,यातनांनी ना त्यागले !
होतो पहुडलो शांत येथे, आज मी सरणावरी,
आलीस त्रास देण्या पुन्हा, काढीत माग इथवरी !

निरंजन वहालेकर

त्या रात्री स्वप्नांच्या राज्यातली एक नदी
तिच्या डोळ्यात उतरली होती...
ती डोळ्यातुन स्वप्नं सांडत होती...
अन ती स्वप्ने वेचायचा मी निष्फळ प्रयत्न करत होतो...

माझी स्वप्ने , तिची स्वप्ने, आमची स्वप्ने
ज्या डोळ्यांत मी सजवली होती..
त्याच डोळ्यांतुन ती आज कितीतरी स्वप्ने सांडत होती...
अगणित...

निघून जाताना तिच्या डोळ्यातले एक स्वप्न
माझ्या तळहातावर विसावले होते,
अन तळहातावरल्या आसवामध्ये मात्र
मला फक्त माझच प्रतिबिंब दिसत होते..

प्रस्तावना: आपण सकाळी सकाळी जेंव्हा घाई घाई मध्ये कामासाठी चाललो असताना, आपण ट्राफिक सिग्नल तोडतो आणि मग पोलीसवाला मामा आपल्याला थांबवतो आणि मग आपल्याकडून पैसे लुटतो.. तो सगळा प्रसंग सांगण्याचा प्रयत्न ह्या कवितेतून केला आहे...
आमची प्रेरणा: संदीप खरे ह्यांची 'नसतेस घरी तू जेंव्हा' ही कविता

रस्त्यात मामा आडवा येतो जेंव्हा...

रस्त्यात मामा आडवा येतो जेंव्हा...
जीव तुटका तुटका होतो...
फिरण्याचे विरती धागे
मूड फटका होतो...

रस्त्यात मामा आडवा येतो जेंव्हा...

प्रिये तुझ्या नजरेत झाकू दे मला |
प्रेमाचा एक संदेश सांगू दे मला ||

बोलूया नजरेनेच आज आपण |
फूल आज प्रेमाचे फुलवू दे मला ||

नजरेच्या मोगर्‍यांचे वार हे सुगंधी |
जखमेची ह्या तू दवा दे मला ||

खेळाची नजरेच्या मजा ही न्यारी |
सुखासाठी आज त्या जगू दे मला ||

परमसंतोष

ज्ञात असते ती शोक इतुका,
करणार माझ्या मरणावरी
गाठले असते मृत्यो तुला
भेटुनी वरचेवरी !

भेटला आज उशिरा जरासा
पण योग्य समयी भेटला
आनंद आज सरणावरी
जळण्यांत मजला वाटला

निरंजन वहालेकर

का उदास वाटते
नयनी पाणी दाटते
असून घोळक्यातही
एकलेच वाटते

बोलणे नको नको
मौन सुखद वाटते
विचारही मनी नको
रितेच मुक्त वाटते

शांत सागरातही
भोवरे नवे नवे
वादळे जुनी परी
भग्न किनारे नवे

उजाड माळरान हे
गंध, गारवा नको
श्रावणातही घना
बरसणे तुझे नको

जयश्री

करप्शन

श्री. संदीप खरे यांच्या 'नेणिवेची अक्षरे' या काव्यसंग्रहात त्यांची "दाढी काढून पाहिला....." अशी एक कविता आहे. ही कविता ते " आयुष्यावर...." कार्यक्रमातही खूपच प्रभावीपणे सादर करतात. ही कविता म्हणजे माझ्या या कवितेमागची प्रेरणा आहे. आणि म्हणून श्री. संदीप खरे यांची क्षमा मागून ही कविता सादर करत आहे.........

लाच मागुनी पाहिला लाच खाऊनी राहिला

नीच श्रेणीचाच सेवक तृप्त होऊनी माजला ॥धृ.॥

पैसे खाऊनी वाढला ईमले बांधुनी राहिला

तरीही त्याचा मुखडा तोही दीनवाणा राहिला ॥१॥