मिसळपाव
काठावरती तुम्ही उभे (बैठकीची लावणी)
काठावरती तुम्ही उभे (बैठकीची लावणी)
काव्यरस
कविता
टारझण मला खास वाटत नाहीत
शुद्धलेखनाच्या कक्षा ओलांडून
तू मिसळपावच्या कुशीत शिरलास.
[योग्यता नसतांना]
याचे लेखन मोड, त्याचे तंगडे मोड,
शब्दार्थापेक्षा इथं चिन्ह, तिथं चिन्ह,
मिसळपावच्या बोकांडी हा उभा.
वेळ जात नाय म्हणून यांच्या
लेखनाच्या लाटावर लाटा,
संकेतस्थळाचा भरतो नुस्ताच डाटा.
दुर्लक्ष हाच एकमेव उपाय
कारण वेळ आली आहे,
याला करण्याची टाटा.
काव्यरस
(आज अचानक गाठ पडे)
सक्काळी सक्काळी ग्रासस्टांझाजचे अफलातून इडंबन, त्यावरच्या मुसुंच्या एक्सपर्ट कमेंट्स आणि मग मिभोकाकांचे नाडी शब्द न आणता करायच्या विडंबनाचे आव्हान असा तीनकलमी मसुदा पुढे असल्यावर देरी किस बात की?
)तुझ्या रेशमी केसांनी(
तुझ्या रेशमी केसांनी : एक सुडंबन
विजुभाऊंनी विघडवलेलं सुघडवण्याचा माझा प्रयत्न. मूळ विडंबनाशी एकनिष्ठ राहाण्यासाठी यमक, वृत्त, कवितेचा स्वर व बरेचसे शब्द तेच ठेवलेले आहेत.
काव्यरस
बेघर
दरवर्षी नव्या पुस्तकांना घातलेल्या कव्हरसारखं
या पावसातही तुझ्या आठवणींना
लपेटून घेतलं मी कवितेत.
हळूच दुडले काही दिवस
एकमेकांसोबतचे
शाकारली स्वप्नांची कौलं
नि पडलो जरासा वाचत मजेत
नव्या छपराखाली त्याची वाट बघत
चवदार शब्दांचे घुटके घेत
पण वाचता वाचता डोळा लागताच
हा कोसळून गेला धबाधबा
माझी फिरकी घेत.
जाग येऊन बेघर झालो पुन्हा
नि फुटक्या कौलांचा तो ढीग
घेतला पुन्हा कवेत.
आता
आधी कौलं घालू की वाचन संपवू
इतकाच प्रश्न आहे.
पुन्हा बेघर व्हायची भीती वाटते ना!
घर
घर
घर, एक वास्तू
विटा मातीची
घर, एक कल्पना
प्रत्येकाच्या मनाची
घर थारा निवारा
कष्टाचे अन घामाचे
घर इच्छा आशा
सुखद आठवणींचे
घर महाल वाडा झोपडे
वारूळ गुहा खोपटे
कधी कपार उंच कड्याची
कधी भुयार पोखरलेले
घर बालपणीचे
भातुकलीतल्या खेळातले
गोष्टीतल्या चिऊ काऊचे
एक मेणाचे एक शेणाचे
घर तारुण्याचे
जिद्ध अपेक्षा आकांक्षेचे
भविष्याच्या ओढीचे
गोड गुलाबी स्वप्नांचे
घर वार्धक्याचे
आश्रयाचे आधाराचे
स्मरीत, काही विस्मरीत, अशा
आठवणींच्या गोतावळयाचे
घर प्रेमाचे, विश्वासाचे
नाती - गोती, जुळलेल्या मनांचे
घर संशयाचे, विरल्या स्वप्नांचे
दुभंगल
पाठलाग
पाठलाग
गुंतुनी इश्कांत तुझिया , वैफल्यता मी ल्यायली.
दर्द आठवणींचा उरी, झोप नित्त्याची लोपली !
मरण माझे याच देहि याच डोळा पाहिले,
पोहोचलो मरणद्वारी परि,यातनांनी ना त्यागले !
होतो पहुडलो शांत येथे, आज मी सरणावरी,
आलीस त्रास देण्या पुन्हा, काढीत माग इथवरी !
निरंजन वहालेकर
काव्यरस
स्वप्ने
त्या रात्री स्वप्नांच्या राज्यातली एक नदी
तिच्या डोळ्यात उतरली होती...
ती डोळ्यातुन स्वप्नं सांडत होती...
अन ती स्वप्ने वेचायचा मी निष्फळ प्रयत्न करत होतो...
माझी स्वप्ने , तिची स्वप्ने, आमची स्वप्ने
ज्या डोळ्यांत मी सजवली होती..
त्याच डोळ्यांतुन ती आज कितीतरी स्वप्ने सांडत होती...
अगणित...
निघून जाताना तिच्या डोळ्यातले एक स्वप्न
माझ्या तळहातावर विसावले होते,
अन तळहातावरल्या आसवामध्ये मात्र
मला फक्त माझच प्रतिबिंब दिसत होते..
रस्त्यात मामा आडवा येतो जेंव्हा...
प्रस्तावना: आपण सकाळी सकाळी जेंव्हा घाई घाई मध्ये कामासाठी चाललो असताना, आपण ट्राफिक सिग्नल तोडतो आणि मग पोलीसवाला मामा आपल्याला थांबवतो आणि मग आपल्याकडून पैसे लुटतो..
काव्यरस