कविता

डिस्क्लेमर : प्राजुतैच्या दिवाळीच्या सुंदर कवितेची अशी चिरफाड केल्याबद्दल तिची जाहीर माफी मागतो. प्रस्तुत कवितेत नवर्‍याचे कपडे धुवून धुवून वैतागलेली बायको आपली व्यथा मांडते आहे. समस्त स्त्रीमुक्तीवाद्यांनी कृपया ह. घ्यावे!

शरदिनी ताईंच्या राज्यात घुसखोरीबद्दल क्षमा मागुन माझी ही कविता दिवाळीभेट म्हणून जालिंदरबाबाच्या चरणी अर्पण. काव्यफुफाटा दुर्धरकविता कंपितचंचल आबालभासी काव्यफुफाटा स्थळसंकेती विद्रुपझेले बधीरकर्णी तव तीव्रफटाका आंतरदैत्य भेसुरनृत्य अन भाळोभाळी अधीरकंटकी गदरपुष्टी हुकुमीकुस्ती शब्दास्त्रांची प्या वृशालवृष्टी झाळीतबुद्धी मार्मिकवृद्धी टपटप भरले डोहउसासे चरितसाधन घायाळचुंबन अर्धकारी ती ललाटभासे उथळनौका खवसागरी केसदुधारी कापुन झाले अशी ही कविता करुन वाचक बिचारे वाचुन मेले. आपलाच, सर्वांना दिवाळीच्या हार्दिक शुभेच्छा!!

प्रेरणा - प्राजु यांची शुभेच्छापर कविता 'पुन्हा दिवाळी'. वळवळती त्या जिभा, गुलाबी कट्ट्यावरती संध्याकाळी चुगल्या, लफडी, गॉसिपमधुनी मुक्त चालु दे पुन्हा टवाळी कुणी कुणाच्या खोलीमधुनी.. ओल्या नवथर सोनसकाळी सलज्ज लपुनी आले निघुनी, विचारते बघ पुन्हा टवाळी सजून जाती तरुणी काही, रंग रंगुनी कॉस्मेटिक्सनी शिट्या मारुनी, गाणी म्हणुनी, हसत चालु दे पुन्हा टवाळी मिसळपावची लज्जत ऐसी, झणझण तर्री जिव्हा जाळी आणि चहाचा दरवळ न्यारा, घेउन येतो पुन्हा टवाळी हास्य-विनोदी झरा वाहु दे, परमेशा!

मूळ गीत: सूर तेच छेडिता मूळ गीत एका प्रियकरानं प्रेयसीसाठी म्हटलेलं आहे. गमंत अशी असते की बहुतांशी लोकांची प्रेयसी जेव्हा सुटते, तेव्हा त्यांना सिगारेट ही नवी प्रेयसी हमखास मिळत असते. या कल्पनेवर या गाण्याचे शब्द सहज इकडे तिकडे ठेऊन पाहिले आणि तयार झालं धूर तोच काढीता...

आज तुच माझा आधार आहे ज्या आधाराला तुझ्या प्रितीची धार आहे डोक्यावर असला जरी काळजीन्चा भार आठवण होता तुझी जातो पळून सारा आजार जात असता जोडी समोरुनी फुलपाखरान्ची आठवण येते तुझ्या सन्गतीची अम्रुताहुनी गोड तुझ्या प्रितीची तू केले आहे माझ्या हृदयात पक्के स्थान म्हणूनी हरपले माझेही देहभान तुला आहे माझ्या प्रितीची जान म्हणुनच आहे माझ्या जगण्यात शान.

आई .. मिटलेला श्वास .. ४ http://www.misalpav.com/node/15170 पार्श्वभुमी : घरामध्ये वावरताना .. घरातील प्रत्येक गोष्टीकडे पाहताना त्या वस्तु ही आपापल्या पद्धतीने आपल्या दु:खात सामील होत आहेत असा भास कवितेतील नायकाला होतो ..

माझ्या वहीवरल्या अर्ध्यातच वाट हरवलेल्या काही कविता, कधी कधी भांडण उकरून काढतात माझ्याशी ... तुझ्यामुळेच आम्ही हरवलो, आता कळत नाहीये... जायचे कुठे ? अन थांबायचे कुठे ? त्यांची समजूत घालण्याकरता मग मी शोधतो अजून एखादी ओळ .. अन त्यांना मुक्कामाला पोहोचावायाच्या नादात मात्र .. मी स्वतःच हरवतो ...