Skip to main content

कविता

अभंगः विठ्ठल उभा विटेवरी

लेखक पाषाणभेद यांनी शनिवार, 06/11/2010 या दिवशी प्रकाशित केले.
अभंगः विठ्ठल उभा विटेवरी
विठ्ठल उभा विटेवरी भक्ताचीये वाट पाही ||धृ|| पुंडलीक लावी भक्तां मार्गा कर्म करण्या सोडी योगा तरची पावें प्रेमे देवा विठ्ठल पुंडलीक एकची राही ||१|| नामजप करता विठ्ठल अवघे हरपले भान कोण विठ्ठल कोण भक्त दोन ब्रम्ह वेगळे नाही ||२|| - पाषाणभेद (दगडफोड्या) ०६/११/२०१०
काव्यरस

लेले..

लेखक गवि यांनी शुक्रवार, 05/11/2010 या दिवशी प्रकाशित केले.
अब्द फाटलेले आभाळ रापलेले इडलीमधून वाफा उ:श्वास तापलेले. ओठांतुनी निघाला चमचा तसाच उष्टा त्या कृष्ण कुन्तलाने सांबार गाठलेले.. पार्श्वात काय माझ्या ही वेदना कळेना पंकातल्या बुटांनी नाकाड घासलेले. स्वप्नात का असेना तो मेघ प्राशलेला आयुष्य मात्र सारे श्वानास घातलेले.

(पुन्हा दिवाळी)

लेखक मेघवेडा यांनी शुक्रवार, 05/11/2010 या दिवशी प्रकाशित केले.
डिस्क्लेमर : प्राजुतैच्या दिवाळीच्या सुंदर कवितेची अशी चिरफाड केल्याबद्दल तिची जाहीर माफी मागतो. प्रस्तुत कवितेत नवर्‍याचे कपडे धुवून धुवून वैतागलेली बायको आपली व्यथा मांडते आहे. समस्त स्त्रीमुक्तीवाद्यांनी कृपया ह. घ्यावे!

ती दिवाळी पण दिवाळी होती

लेखक गजानन१८५७ यांनी गुरुवार, 04/11/2010 या दिवशी प्रकाशित केले.
ती दिवाळी पण दिवाळी होती तीची माझी पहीलीच नजर भेट होती, मंदीराच्या पाय-या अलगत ती चढत होती पंजनाच्या सहाय्याने सुर ती छेडीत होती, नजरेचे बाण हळूच ती सोडीत होती, सोबतीला हास्याचा फुलबाजा उडवीत होती, आवाज नव्हता,धुर नव्हता ,पण...... रोशनाई भरपुर होती,खरच...... ती दिवाळी पण दिवाळी होती

काव्यफुफाटा

लेखक मराठमोळा यांनी गुरुवार, 04/11/2010 या दिवशी प्रकाशित केले.
शरदिनी ताईंच्या राज्यात घुसखोरीबद्दल क्षमा मागुन माझी ही कविता दिवाळीभेट म्हणून जालिंदरबाबाच्या चरणी अर्पण. काव्यफुफाटा दुर्धरकविता कंपितचंचल आबालभासी काव्यफुफाटा स्थळसंकेती विद्रुपझेले बधीरकर्णी तव तीव्रफटाका आंतरदैत्य भेसुरनृत्य अन भाळोभाळी अधीरकंटकी गदरपुष्टी हुकुमीकुस्ती शब्दास्त्रांची प्या वृशालवृष्टी झाळीतबुद्धी मार्मिकवृद्धी टपटप भरले डोहउसासे चरितसाधन घायाळचुंबन अर्धकारी ती ललाटभासे उथळनौका खवसागरी केसदुधारी कापुन झाले अशी ही कविता करुन वाचक बिचारे वाचुन मेले. आपलाच, सर्वांना दिवाळीच्या हार्दिक शुभेच्छा!!
काव्यरस

(पुन्हा टवाळी)

लेखक राजेश घासकडवी यांनी गुरुवार, 04/11/2010 या दिवशी प्रकाशित केले.
प्रेरणा - प्राजु यांची शुभेच्छापर कविता 'पुन्हा दिवाळी'. वळवळती त्या जिभा, गुलाबी कट्ट्यावरती संध्याकाळी चुगल्या, लफडी, गॉसिपमधुनी मुक्त चालु दे पुन्हा टवाळी कुणी कुणाच्या खोलीमधुनी.. ओल्या नवथर सोनसकाळी सलज्ज लपुनी आले निघुनी, विचारते बघ पुन्हा टवाळी सजून जाती तरुणी काही, रंग रंगुनी कॉस्मेटिक्सनी शिट्या मारुनी, गाणी म्हणुनी, हसत चालु दे पुन्हा टवाळी मिसळपावची लज्जत ऐसी, झणझण तर्री जिव्हा जाळी आणि चहाचा दरवळ न्यारा, घेउन येतो पुन्हा टवाळी हास्य-विनोदी झरा वाहु दे, परमेशा!
काव्यरस

पुन्हा दिवाळी..

लेखक प्राजु यांनी गुरुवार, 04/11/2010 या दिवशी प्रकाशित केले.
लखलखती त्या दीप कळ्या, अन पहाट ओली नवी नव्हाळी मांगल्याचे समृद्धीचे, गीत छेडते पुन्हा दिवाळी.. चमचमती ते बिंदू ओले.. ओल्या नवथर सोनसकाळी सलज्ज हिरव्या तृणांवरती, विसावते बघ पुन्हा दिवाळी सजून जाते अंगण अवघे, रंग रंगूनी फ़ुले कळ्यांनी दारी तोरण ऐश्वर्याचे, लावून जाते पुन्हा दिवाळी अभ्यंगाची लज्जत ऐसी, गुलाब, चंदन, घेत ओंजळी आणि प्रीतीचा दरवळ न्यारा, घेऊन येते पुन्हा दिवाळी प्रेम-मायेचा झरा वाहू दे, परमेशा!
काव्यरस

सूर तेच छेडिता

लेखक यकु यांनी बुधवार, 03/11/2010 या दिवशी प्रकाशित केले.
मूळ गीत: सूर तेच छेडिता मूळ गीत एका प्रियकरानं प्रेयसीसाठी म्हटलेलं आहे. गमंत अशी असते की बहुतांशी लोकांची प्रेयसी जेव्हा सुटते, तेव्हा त्यांना सिगारेट ही नवी प्रेयसी हमखास मिळत असते. या कल्पनेवर या गाण्याचे शब्द सहज इकडे तिकडे ठेऊन पाहिले आणि तयार झालं धूर तोच काढीता...
काव्यरस

आधार प्रितीचा

लेखक जयदेव यांनी बुधवार, 03/11/2010 या दिवशी प्रकाशित केले.
आज तुच माझा आधार आहे ज्या आधाराला तुझ्या प्रितीची धार आहे डोक्यावर असला जरी काळजीन्चा भार आठवण होता तुझी जातो पळून सारा आजार जात असता जोडी समोरुनी फुलपाखरान्ची आठवण येते तुझ्या सन्गतीची अम्रुताहुनी गोड तुझ्या प्रितीची तू केले आहे माझ्या हृदयात पक्के स्थान म्हणूनी हरपले माझेही देहभान तुला आहे माझ्या प्रितीची जान म्हणुनच आहे माझ्या जगण्यात शान.

आई .. मिटलेला श्वास .. ५

लेखक गणेशा यांनी मंगळवार, 02/11/2010 या दिवशी प्रकाशित केले.
आई .. मिटलेला श्वास .. ४ http://www.misalpav.com/node/15170 पार्श्वभुमी : घरामध्ये वावरताना .. घरातील प्रत्येक गोष्टीकडे पाहताना त्या वस्तु ही आपापल्या पद्धतीने आपल्या दु:खात सामील होत आहेत असा भास कवितेतील नायकाला होतो ..
काव्यरस