कविता

दोन जिवाची घालमेल निस्तेज सन्साराची तीन दगडी चुल मान्डण्यासाठी १० बाय १० चे खुराडे जगण्या मरण्याच्या आणाभाका खान्यासाठी पालिकेच्या नळाची थेम्ब थेम्ब धार सारा सन्सार धूवून जिवाची तहान भागविण्यासाठी सरकारचे अधीक्रुत दुकान उच्चत्तम निक्रुष्ट दर्जाच्या धान्यासाठी जिवाच्या करमणुकीची प्रसारमाध्यमे ऐकुन किटतात कान अन धिजतात डोळे कारण त्यात जाहिराती असतात बैलान्च्या अन बातम्या असतात महाबैलान्च्या महाबैल रवन्थ न करता पचवतो कोटीकोटी अन त्याच सत्यकथ्येची रवन्थ करत आपण जळतो घडोघडी महाबैलान्नी गिळ्लेल्या पेन्डीचा एक दिवस जनता करेल हिशोब कारण सामान्य जनता ही गाय आहे ह्या सार्‍या बैला-महाबैला

तुझे रूप साधे किती गोजिरे रे तुला लोचनी साठवू साजिरे रे असावा जसा वाटतो तू तसा रे धनी - निर्धनी दर्शना येती सारे ।१। जिथे जाउ साई तिथे ती असावी सुखी सावली सोबतीला असावी कुठेही कधीही कशीही दिसावी तुझी मूर्ति साधीच नयनी ठसावी ।२। न गर्वात , सर्वात मिसळून राही न जाती , न धर्मात गुंतून राही गरीबात रावात देवास पाही असा देव साईविना कोणि नाही ।३। धना - कांचनाचा भुकेला न साई न लोभास मोहास स्वाधीन होई जयांना कळेना कसा देव साई तयांना कळू दे असा देव साई ।४। ’ सबूरी नि श्रध्दा ’ - शिकवण न स्मरणी मनीं अंधश्रध्दा - फळाची दिवाणी जमेना कुणाला फकीरी रहाणी रुचेना कुणाला सदाचार वाणी ।५। चढाओढ परदेशवारीत कोण

आई.. मिटलेला श्वास ३ - http://www.misalpav.com/node/15127 पार्श्वभुमी : दारातील रांगोळी ही काही तरी स्मरणांचे टीपके बोलते आहे, आणी संध्या समयी जीवन सूर्य क्षितिजापल्याड गेलेला पाहुन स्वताचे वलयांकीत जीवन ही व्यर्थ वाटणारा हा नायक .. उंबर्‍यावर सांजसमयी मन माझे रडते आई पाणावलेली आर्त रांगोळी तुझेच स्मरणगीत गाई सूर्यबिंबावीन क्षितिजी किरणांचा मखर ओस जीवनदेव्हार्‍यात आई देवत्वाची जागाच रिक्त --------- शब्दमेघ

एक होता काऊ एक होती चिऊ काऊचं घर होतं मेणाचं चिऊचं घर होतं शेणाचं एकदा काय झालं, जोराचा वारा आला चिऊचं घर उडून गेलं चिऊ आली काऊकडे तिला वाटलं, तो आपलं ऐकून घेईल त्याचं घर एवढं मोठं, त्यात जागा देईल काऊदादा काऊदादा दार उघड ""नको, माझं घर लहान आहे'' काऊदादा काऊदादा दार उघड" "नको, माझं घर खराब होईल'' काऊदादा काऊदादा दार उघड ""नको, माझे कपडे खराब होतील'' काऊदादा काऊदादा दार उघड ""नको, मला जायला उशीर होईल'' ""असं काय रे करतोस? माझं घर वाहून गेलंय. सगळे छळतील. टोचतील, त्रास देतील. तू मला घरी घे; दाणे दे, पाणी दे. जरा वेळाने बरी होईन.

कुणी झुपके-दार, कुणाची लवलवती देखणी कुणी केसांचे दोर, मिरविती झुलती केरसुणी गर्वाने शेपूट उचलती रांपावर मखडुनी सौष्ठवाचे करीती प्रदर्शन प्रेक्षकास पाहुनी “शेवटची एन्ट्री येऊद्या” घोषणा ती ऐकुनी घट्ट भुवरी खिळून राही श्वान पाय रुतवुनी साखळी खेचित आणी मालक तरीही ओढूनी हाय, दिले की चुचकारोनी रांपावर सोडुनी जिथे सोडले तिथेच राही, मान जरा झुकवूनी परी प्रयत्ने मध्यावरती आणिले परिक्षकांनी पाहतसे बसलेल्या लोकां, धीर जरासा करुनी दाद येतसे टाळीभरली, जमलेल्यांच्या कडूनी क्षणात कळले आपण सुंदर, कडकडाट ऐकोनी जरी टाकले अपुले शेपूट छाटून मालकानी उगा चिडविती बाकी कुत्री, बांड्या संबोधुनी पळत नाही मी त्य

3

आई..मिटलेला श्वास - २ ... http://www.misalpav.com/node/15014 पार्श्वभुमी: मळकट पायवाट .. गावाला दूर गेल्यावर ही तेथील प्रत्येक गोष्टींमध्ये आपल्या आई बद्दलच्या दाटुन आलेल्या भावनांच्या या पारंब्या ते वडाचे झाड वाळके दोरा बोहताली करकच्च स्वप्नझुल्यांच्या पारंब्या ओस भावना दाटलेल्या भरगच्च आकाशात किंचाळते वीज सुनसान मी भयभीत स्मरणात तुझीया संपते खोल हुंदक्यांची रात रस्त्यात उभे वारुळ मनाचे उडलेले डाग स्वप्नपारंब्या खाली निजते माझे विचारगाव ----- शब्दमेघ

पार्‍श्वभुमी:हिरो मोठ्या संकटात आहे. तो मनाला प्रश्न विचारतो. कोरस म्हणजे त्याचे +ve मनच आहे. (एक दुसराही विचार असा करता येईल:- रस्ता=जिवन, चालणे=जिवन जगणे, थांबणे= मृत्यू )