कविता

प्रियालीतैंच्या "भयंकर, भेसूर आणि अमानवी काव्य" या धाग्यावर केलेलं विडंबन आहे. तेव्हा दोनच कडवी लिहिली होती. आता पूर्ण काव्याचं विडंबन देतो आहे. सुरेश भट साहेबांच्या या अजरामर कलाकृतीचं हे बीभत्स विडंबन केल्याबद्दल त्यांची माफी मागतो. सिच्युएशन अशी आहे : प्रेयसीला सोडून प्रियकर एकटाच जळाला आहे.

मंडळी हा 'आलेख' आहे तुमच्या माझ्या मोठ्ठे होण्याचा! बाल पावलांनी धावता धावता उंबरा ओलांडण्याचा ! एका छोटुल्याला मोठ होताना पहाण्याचा. प्रत्येक आलेखाला एक परिमाण असते. इथ ते परिमाण आहे कागद. आजच्या जगात मोठ होण्याचं मोज माप मला कागदानच मोजावस वाटल.

चालता डौलात तू ग, मी असे न्याहाळले- का कुणाला वाटले मी कैक प्याले रिचवले ! खरडुनी अपुला गळा तू गीत कोमल गाइले- छान ! कळले नाहि तुज, मी कर्णयंत्रा काढले ! मिरवशी स्कूटीवरी तू ऐटिने रस्त्यावरी- वाटते गजराज बसुनी मूषकावर चालले ! इकडुनी जातेस तिकडे- तू जरी हळु चंचले- भासती भूकंप भारी भूतलावर जाहले ! चंद्र तुझिया चेह-यावर छान कोणा भासतो- डाग मुखकमलावरी ते पाहुनीया मानले !

चल मित्रा, साद घालतो रानवारा कुठे अडकलास रे अतृप्त जिवा क्षणाची ना उसंत, धावपळ चोहीकडे शहराचा गोंगाट भावला का तुला कि आठवतो अजून ही स्पर्श हिरवा झुळझुळ वाहणारा तो अमृत झरा आकाशामध्ये विसावलेला तो कडा रमलास काय रे, मित्रा पहात इकडे माणसांचा कारखाना अन् वाहनांचा टांडा, विसरलास का, डोंगरमाथ्यावरची ओली हवा वाहणारी सरिता, साथ देणारा गार वारा गडकिल्ल्यांचा स्पर्श अन् आठवतो लढणारा शिवा माणसांचा गरडा बाजूस, तरी पाणावलेल्या नयनकडा कांचेच्या अद्ययावत, गडात तू राहिलास एकटा अजून रेंगाळते का चव , आठवतो का जंगलचा मेवा धुप-तुपाचा वास, नाहीतर मोकळा गाभारा पुरातन मंदिरे,त्या गुंफा, तुटकी ती शिळा हरविलास तू

आज दिवाळी पाडवा. सकाळी आमच्या राणाप्रताप चौकात सारेगम फेम ज्ञानेश्वर मेश्राम यांच्यासमावेत सुरेल गाण्यांच्या मैफिलीचे आयोजन चातक गृपने केले होते. दमदार आवाजांच्या गायकांनी अन तडफदार वादकांनी एक वेगळीच अनुभूती दिली. अन त्या सुरांवर पाषाणाचेही मन डोलू लागले.

डिस्क्लेमर : प्राजुतैच्या दिवाळीच्या सुंदर कवितेची अशी चिरफाड केल्याबद्दल तिची जाहीर माफी मागतो. प्रस्तुत कवितेत नवर्‍याचे कपडे धुवून धुवून वैतागलेली बायको आपली व्यथा मांडते आहे. समस्त स्त्रीमुक्तीवाद्यांनी कृपया ह. घ्यावे!