कविता

भाग ६ :- https://www.misalpav.com/node/15395

पार्श्वभुमी : शेतवस्ती वरती राहणारा कवितेचा नायक. शेतातील फ़ुले , बांधावरील माळवादाचे घर, वाहणारा पाट , चंद्र यांची अवस्था ही आता त्यास त्याच्या मोडलेल्या मना प्रमाणे वाटते.. सुर हरवलेले जग त्याच्या मनाच्या बांधावरुन..

बांधावर पडलेल घर
रानफ़ुलांचा एकेरी सूर
भळभळणारा आठवांचा पाट
डोळ्यामध्ये भयसंध्या दाट

चंद्राची ढगात हूल
सुनसान विचारांची भूल
निशब्द एक काहूर
मन व्याकुळ सैरभैर

सुस्त अशी दुपार उगवली आहे
सगळे शरीर सुस्तीने भेंडाळुन यावे अशी दुपार ...!
सर्वत्र सुन्न असे वातावरण
माणसाच्या जमावाला पण ओहोटी लागलीय
सगळीच पेंगत डुलकीच्या नशेत ...
कान नि मन सुन्न व्हावे असे वातावरण
वटवाघळ! सारखी टांगून राहिलेय दुपार

झाडांच्या पानापानानी कसे घेतलेय स्वताला मिटवून
चिडीचुप्प स्वप्नात हरवून
काही गायी म्हशी स्वताला गुंडाळून
रवंथ करीत बसल्यात ही दुपार
कुत्रे देखील डोळे मिटून पेंगत बसलेय
भुंकायचे सोडून

असं म्हणतात,
शब्दांना असतो गंध
शब्द करतात धुंद
शब्दांचा हा विलास
शब्दगंध देई खास

पण..... असंही म्हणता येईल........

शब्दांना असतो आकृतीबंध
जो करतो गंध कुपीत बंद
कोषात अर्थ साचेबंद
पचनाला जड ताळेबंद

शब्द कंजुषीने वापरा,
अर्थाचा झालाच कचरा
शब्द भरभरून उधळा,
अनर्थाला येई उमाळा

शब्द सोलले जातात
शब्द तोलले जातात
किस काढता अजाणता
मने तोडली जातात

जयश्रीताईंची सांज ही अशी थांबली आणि आम्हाला आमची लांबलेली (गुलाबी) सांज ही अशी आठवली -

..मी गरुडभरारी घेता...

मी गरूडभरारी घेता..
तु हो आकाश निळे..
मी सुर्य कदाचित होता..
तु हो किरण कोवळे..

मी खट्याळा वारा होता..
तु हो सुगंध धुंद करणारा..
मी भरलेले नभ मग होता..
तु हो पाऊस कोसळणारा..

मी मिटली पापणी होता..
तु हो सुंदर स्वप्ने सारी..
मी प्रवास सुंदर मोठा
तु हो वाट गुणगुणणारी..

मी कधी कंटाळवाणा होता..
तु हो आठवण हुरहुरणारी..
मी कोरा कागद उलगडलेला..
तु होऊनि ये कविता स्फुरणारी..

मी राकट मनगट होता..
तु हो मूठ ताकदवानी..
मी उचकी शेवटची होता..
तु हो पवित्र गंगेचे पाणी..

जय नावाचा इतिहास जो
सारे जेत्यांचेच लिखाण आहे
पराजितांना अधर्मी ठरवून
उंच विजेत्यांचे निशाण आहे

राजपुत्रच श्रेष्ठ धनुर्धारी
वचन गुरुंचे महान आहे
एका अंगठ्याच्या कर्जापायी
गुरुधर्म तो गहाण आहे

सूताघरी सूर्यपुत्र दानी
वंचनाच नियतीचे दान आहे
धर्माची चौकशी करतो ईश्वर
उरी भावाचाच बाण आहे

जरी सुयोधन अंधपुत्र तू
राजपदीही अपमान आहे
सत्तालोभ धर्माधर्म कधी
कमरेखालीच प्रहार आहे

कर्मयोगाची करुनि भलामण
हरला गुरुचाच प्राण आहे
सूडाग्नीत जीवन गुरुपुत्राचे
चिरंजीव विराण आहे

भाग ५: https://www.misalpav.com/node/15255

पार्श्वभुमी : गावाकडे शांत तळ्यावर बसल्यावर, त्याची सुक्ष्म लाट ही मनावर आघात करते आणि विचारधारेच्या प्रवाहात मन हळुच वाहु लागते

तळ्याकाठी निशब्द
निरव सांजवेळ
नक्षत्रांच्या फेर्‍यामध्ये
आठवांचा खेळ

सोनेरी क्षणांचा हा
क्षणिक कवडसा
अभिषेक सूर्यास्तास
ओघळणार्‍या आसवांचा

तरंगीत सुक्ष्म लाट
मनपटलावर विरता
तिमिरात सामावते
अखंड विचारधारा

---------- शब्दमेघ

प्रियालीतैंच्या "भयंकर, भेसूर आणि अमानवी काव्य" या धाग्यावर केलेलं विडंबन आहे. तेव्हा दोनच कडवी लिहिली होती. आता पूर्ण काव्याचं विडंबन देतो आहे. सुरेश भट साहेबांच्या या अजरामर कलाकृतीचं हे बीभत्स विडंबन केल्याबद्दल त्यांची माफी मागतो. सिच्युएशन अशी आहे : प्रेयसीला सोडून प्रियकर एकटाच जळाला आहे. तिला प्रेत आणि आत्मा यांच्या वेशीवर सोडून तो एकटाच सुटला आहे.

पडुन आहे गात्र कुजुनि, राजसा जळलास का रे?
सोडुनि मज प्रेतरूपी, एकटा पळलास का रे?