कविता

मधुकर घुसळे ह्यांचं एक सुंदर गाण मराठी चित्रपटात आहे. >>>डोक फ़िरलं या बयेच डोक फ़िरल या हाताला धरलया म्हणते लगीन ठरलय या ह्या चालीवर विडंबन (त्या गाण्याचे नव्हे!), समाजात माजलेल्या भस्म्या रोगावर विडंबन सादर करीत आहे. भ्रष्टाचाराला सगळेच नावे ठेवतात, अगदी तडस लागे पर्यंत चरत असतांना देखील.

नाग जेव्हा सरपटत जातो तेव्हा खरेच नाही कळत मला की तो नाग आहे की साप आहे ? तुम्हाला कळतो का तो काय आहे ते ? साप की नाग ? कधी बघितलाय का त्याला सरपटताना ..? नि अचानक फणा काढताना ? ***** सळसळ सळकताना विजेच्या वेगाने नि फणा काढून जाभाड पसरताना ? अगदी वीतभर फणा नि पसरलेला आक्राळविक्राळ जबडा एखादे पाखरू ,उंदीर कसा भयभीत नि मत्रमुग्ध होऊन जातो त्याच्या नजरेच्या टप्प्यात नि जागच्या जागी कसे खिळून जातो त्याच्या जबड्यात कसा शिरतो अलगद आपले प्राण त्याच्या हवाली करत ? ****** मी पाहिलेय भर दुपारी बारा वाजता एका सरड्याला हताशपणे ...!! आपले प्राण त्याच्या हवाली करताना ….!!! मी बघितलाय ह्या त

किती काळ गेला तुला जाऊन तुझी आठवण येत नाही असे होत नाही. पण तुझ्या आठवणीने डोळ्यात पाणी येते असे पण आता होत नाही !!

हलक्या फुलक्या पिसासारखे फुलपाखरू पंखावर मस्त रंगीत ठिपका गिरकी घेत झुलत असते फुलांच्या गंध भारल्या स्वप्नात फुले खुणावतात फुलपाखराना खुळावतात त्याला आपल्या मत्त गंधाने फुलपाखरू धुंद ! मंत्रमुग्ध !! खेचले जातात आपोआप नकळत स्पर्श करते फुलांना फुलपाखरू एक शहारा फुलाच्या रोमारोमात अग आईग केवढा काटा फुलला माझ्या गर्भ कोशात सरसरून !! पाकळी पाकळी मत्त असते रेशीम रेशीम मस्त मुलायम पाकळीच्या स्पर्श सुखाने फुलपाखरू जाते मत्त होऊन आस कळीला जन्म घालण्यास फुले जातात वेडात हरवून नि ध्यान लागते फुलपाखराला दोघेही जातात स्वप्नात हरवून ...!!!!

सौन्दर्या पुढे कधी कधी भूकेचा सुद्धा विसर पडू शकतो हे दाखवणारी काव्य-कथा. नानाविध रंगांनी भरला पुष्पसुगंधे साज बहरला दवबिंदूंना लेऊनी सजला आसमंत अमृते नाहला फ़ूलपाखरे अहा नाचती कणाकणाने मधू प्राशती पराग प्रेमे वाटत सुटती पुष्पावरुनी पुष्पावरती मउ रेशमी झाल खुणावे नारींगी पंखात झुलावे घटकेसाठी शांत बसावे चंचल हे भ्रमण विसरावे बसुन मजेने पंख हलविले फ़ुलपाखरू तिथे थबकले लावण्याला फ़ुलही भुलले उराउरी भेटण्या विसरले जरा बागडून उडून जाई फ़ुल अचलसे भुलुनी राही भ्रमर अवचिते तेथे येई नारींगी पदरात विसावी फ़ूल येतसे भानावरती क्षुधा उफ़ाळे आतुन वरती आनंदे भ्रमरा अलिंगती शोषुन जीवन भुक शमविती

भाग ६ :- http://www.misalpav.com/node/15395 पार्श्वभुमी : शेतवस्ती वरती राहणारा कवितेचा नायक. शेतातील फ़ुले , बांधावरील माळवादाचे घर, वाहणारा पाट , चंद्र यांची अवस्था ही आता त्यास त्याच्या मोडलेल्या मना प्रमाणे वाटते.. सुर हरवलेले जग त्याच्या मनाच्या बांधावरुन.. बांधावर पडलेल घर रानफ़ुलांचा एकेरी सूर भळभळणारा आठवांचा पाट डोळ्यामध्ये भयसंध्या दाट चंद्राची ढगात हूल सुनसान विचारांची भूल निशब्द एक काहूर मन व्याकुळ सैरभैर श्वास हवेत निस्तब्ध कळेना माझे प्रारब्ध स्मरणात तुझीया सुकलेले दोन नेत्र ------- शब्दमेघ

सुस्त अशी दुपार उगवली आहे सगळे शरीर सुस्तीने भेंडाळुन यावे अशी दुपार ...! सर्वत्र सुन्न असे वातावरण माणसाच्या जमावाला पण ओहोटी लागलीय सगळीच पेंगत डुलकीच्या नशेत ... कान नि मन सुन्न व्हावे असे वातावरण वटवाघळ!

असं म्हणतात, शब्दांना असतो गंध शब्द करतात धुंद शब्दांचा हा विलास शब्दगंध देई खास पण..... असंही म्हणता येईल........ शब्दांना असतो आकृतीबंध जो करतो गंध कुपीत बंद कोषात अर्थ साचेबंद पचनाला जड ताळेबंद शब्द कंजुषीने वापरा, अर्थाचा झालाच कचरा शब्द भरभरून उधळा, अनर्थाला येई उमाळा शब्द सोलले जातात शब्द तोलले जातात किस काढता अजाणता मने तोडली जातात

जयश्रीताईंची सांज ही अशी थांबली आणि आम्हाला आमची लांबलेली (गुलाबी) सांज ही अशी आठवली - लांबलेली सांज, कातरवेळ... मनात तीच.. तशीच नेहमीसारखी ! तेच जीवघेणं मौन , तीच नजर करारी. त्या नजरेची दहशत, ते गर्भगळीत होणं...नकळत !! ते बहाणे, ती धडपड, ती धडधड... लवकर कल्टी मारण्यासाठी. मग कबुली, ते न पटणं, समजून न घेणं मी फिक्सर, ती हिटलर .... सार्‍या संध्येचा विसर ! बागेतलं भटकणं, पावसातलं भिजणं, बारमधलं रमणं, शर्टावरल्या गुलाबी खुणा.... ... .. अन् अचानक... अचानक तिचं प्रकटणं .. मग तिचं अस्तित्व, खरं, वास्तवातलं कानफटातलं, बुक्क्यांतलं ! त