कविता

ती दिसली नि तिच्यावर जीव जडला
असे होते काहो तुमचे ?
[किंवाअसे कधी झाले होते काहो तुमचे ?]
तसे माझे तर झाले बाबा!
माझा तर चक्क बोल्ड झाला !!
काय गमंत असते ह्या प्रेमाची
जीव खरेच खुळावला
काय आवडले मला तिचे ?
डोळे?
तिचे बोलणे ?
नजरेतील कोवळेपणा ?
काय कुणास ठाऊक ?
पण माझा तर जीव जडला
तिच्या साध्या साध्या संवादातून
नि जीव माझा हरवून गेला !!!

व खरेच खुळावला
काय आवडले मला तिचे ?
डोळे?
तिचे बोलणे ?
नजरेतील कोवळेपणा ?
काय कुणास ठाऊक ?
पण माझा तर जीव जडला
तिच्या साध्या साध्या संवादातून
नि जीव माझा हरवून गेला !!!

श्रावणातल्या सकाळी सकाळी ती आली
की , किती छान दिसायची
अबोली रंगाच्या साडीत ती किती मस्त वाटायची
आई तिच्याशी बोलता बोलता
माझ्याकडे हलकेच बघायची
कुणास ठाऊक ती का अशी बघायची ??
का ती पण कोठल्या स्वप्नात हरवून जायची ?
का तिला पण ती आवडायची ?
नि माझ्या भावी आयुष्यचे स्वप्न बघायची ??
कुणास ठाऊक ??

प्रिय पाचोळ्या

तुझ्या आठवांची मनी पानं उभी र्‍हाई
साद सुन्या आभाळाची तुझे गीत गाई
तरी मेघ दाटला हा पाचोळ्याच्या ठायी
हरवल देह भान मावळल्या नभी
झाकोळुनी हरवतो श्वास वेडापिसा
वनवा ह्यो उरी पेटला... जीव गुंतला

जीव गुंतला ....जीव गुंतला ...जीव गुंतला...जीव गुंतला

सोडली रे फ़ुलपान घेतला वसा तुझा
तूच प्रीत दाखीव गा जीव गुंतला
ओली दवा थंडगार, झोंबती रे ही हवा
ह्यो तुझ्याच काळजात जीव गुंतला

ओघळली प्राणज्योत दुर, डोंगर , दु:खाची खायी
झडलेल्या झाडापरी जीनं, अंगार, जीवाला जाळी

"माझिया मना" या अप्रतिम कवितेचे कवी सौमीत्र यांची माफी मागून निर्लज्जपने माझी पाण्च्ट कविता येथे टाकत आहे.
अत्यंत चांगल्या कवितेची वाट लावली आहे ( ती पण नीट लावता नाही आलेली )
कविता वाचून डोके आपटून घ्यावेसे वाटल्यास दगड किवा भिंतीची सोय आम्ही करणार नाही. ते आपले आपन बघून घ्यावे.

माझिया केसानो सरळ व्हा ना,
माझिया मस्तकी तुमचा धिंगाणा...
तुमचा गुंता अन मला वेदना.... माझिया केसानो ||

माझिया केसां जरा चमक ना,
माझिया केसां जरा चमक ना,
घालवु कशी मी ही तुझी रूक्षता...
टकलि न मी वाढतोस तू
आवरू कशी मी ही तुझी दुर्दशा!... माझिया केसानो ||

डोळे मिटून मी आत डोकावतो
तेव्हा मला एक वाघुळ दिसतं.
तोंड झाकलेल्या विहीरीमध्ये
ते गरागरा फिरत असतं.
बाहेरच्या प्रकाशाला अंधार
नि आतल्या अंधाराला प्रकाश समजतं,
गोंगाट असल्यावर काही नाही
पण शांतता झिरपलीच तर भेलकांडतं....
सकाळी जेव्हा मी उठतो
मऊ बिछान्यातून दुखर्‍या अंगानं,
बाहेर सृष्टी सजत असते
शब्दरहित पण नवनव्या ढंगानं.
गवतावर नि:शब्दपणे दवबिंदु ठिबकतात
आणि मूकपणे कळ्या उमलतात.
तिकडे मी चक्क दुर्लक्ष करतो,
गाड्यांचा पोंगाट ऐकत राहतो....
बसची वाट पाहताना, एका कोपर्‍यात
मला एक मांजर दिसतं.

भाग ८ :- https://www.misalpav.com/node/15526

सांजवेळ का ती
अशीच सरुन गेली
माझ्या मनात तू
पुन्हा विरघळून गेली

आकाशी उधळूनी रंग
केली प्रतारणा किरणांनी
ढळत्या सूर्याची साक्ष
आज मावळून आस गेली

माझ्या मनात तू
पुन्हा विरघळून गेली ||२||

चांदण्यांच्या प्रकाशात
चंद्रकोर हरवून गेली
नयनांच्या कोरीव बांधावर
आज आसवे न्हावून गेली

वार्‍याच्या मंद झोतात
गवताची पाती हलली
आशेच्या पोकळ मेघातून
आज स्वप्ने बरसून गेली

माझ्या मनात तू
पुन्हा विरघळून गेली ||२||

किती वर्षे झाली तू गेला आहेस
आता तुझे वय देखील वाढले नाही का ..?
तू गेलास तेव्हा मी तसा तरुण होतो
आणि तू तर अगदी मस्त होतास
आता बरीच वर्ष होऊन गेली बघ
अन मी तर आता खूप थकून गेलोय रे
कसे वय वाढते माणसाचे ?
कळत नाही बघ..!!
आता नाहीरे राहिला उत्साह पूर्वीसारखा
तू बोलावतोयस खरा
पण पायच निघत नाही बघ ..
ह्या मातीतून
ही माती मला खूप आपली वाटू लागलीयरे
आताआताशी .....

आपण बघतोयना एकमेकांना
काम्प्युटरवर
तेव्हा किती वाटतो आपण जवळ
आपण बोलतो किती मनमोकळे ....

किती वर्षे झाली तू गेला आहेस
आता तुझे वय देखील वाढले नाही का ..?
तू गेलास तेव्हा मी तसा तरुण होतो
आणि तू तर अगदी मस्त होतास
आता बरीच वर्ष होऊन गेली बघ
अन मी तर आता खूप थकून गेलोय रे
कसे वय वाढते माणसाचे ?
कळत नाही बघ..!!
आता नाहीरे राहिला उत्साह पूर्वीसारखा
तू बोलावतोयस खरा
पण पायच निघत नाही बघ ..
ह्या मातीतून
ही माती मला खूप आपली वाटू लागलीयरे
आताआताशी .....

आपण बघतोयना एकमेकांना
काम्प्युटरवर
तेव्हा किती वाटतो आपण जवळ
आपण बोलतो किती मनमोकळे ....