कविता

टिव्ही बघतो, बातम्या वाचतो येताजाता चर्चाही ऐकतो कोण बरोबर, चूक कोण कधीच मला कळंत नाय खरे काय नी खोटे काय आदीवासींच्या जमिनी गेल्या .. सरकार म्हणते योजना दिल्या खाणी गेल्या, भाकरी गेली ..

सोकावलेल्या अंधाराला इशारा सोकावलेल्या अंधाराला, इशारा आज कळला पाहिजे वादळ येऊ दे कितीही पण, हा दीप आज जळला पाहिजे आंब्याला मानायचे कांदा, किती काळ असेच चालायचे? डोळे उघडून तू वाग जरा, नकोसा वाद टळला पाहिजे गाय इकडे आणि कास तिकडे, चारा मी घालायचा कुठवर? कधीतरी इकडे; या बाजूस, दुधाचा थेंब वळला पाहिजे प्रवेशदाराचा ताबा घेत, का उभा ठाकला आहेस तू? माझा प्रवेश नाकारणारा, इरादा तुझा ढळला पाहिजे आता थोडे बोलू दे मला, ऐकणे तुही शिकायला हवे हे आवश्यक नाही की तूच, दरवेळेस बरळला पाहिजे निर्भीडतेने 'अभय' असा तू, यज्ञकार्य असेच चालू ठेव ग्रहणापायी झाकोळलेला, चंद्र आता उजळला पाहिजे

जगणे अवघड होऊन बसले आहे काही नाही तरी काहीतरी हवे आहे घरावरचे निळे आभाळ चंद्र चांदण्या नि काय नि काय सगळे डकवून ठेवले आहे कधी कोसळेल हे आभाळ कुणास ठाऊक ...? सगळेच अवघड होऊन बसले आहे हे ...

काल मी हिंदी-मराठी एकत्र असलेले गीत लिहीले. ते लिहीत असतांना एक प्रयोग करावा म्हणून मी त्याच अनूषंगाचे हिंदी, इंग्रजी व मराठी गीत वेगवेगळे लिहीले.

माझ्यात खोलवर पोहचायचे सगळेच दरवाजे बंद, सगळ्याच वाटा बंद, पण माझा कोश आणि मी दोघेही वाट बघतोय, माझ्या माणसांची ... तुम्हाला सापडेल अशी एखादी चोरवाट, अतिशय खोल जाणारी अगदी माझ्यातल्या "मी" पर्यंत... पण हो मनापासून मला भेटायची ओढ, माझ्यापर्यंत पोहोचायची इच्छा असणाऱ्यासाठीच, अशा चोरवाटा, "जाणून बुजून ठेवलेल्या चोरवाटा !!!" वरून जरी वाटत असेल "मी" उथळ पण माझ्या तळाशी पोहोचणे तेवढेच कठीण कारण माझे खोलपण असेच फसवे अन उथळ उथळ...

जगावेगळे विश्व कवीचे अक्षरांसवे खोड्या करता - चिमटे काढी वा गुदगुल्या सराईतपण हाती येता ! जे ना दिसते कधी रवीला - म्हणे नेमके कवीस दिसते पाताळातुन थेट अंबरी - कवी - भरारी चालू असते ! बालपणी वा जरठपणी , खरडावी लेखणी वाटते ! परी लेखणी हाती असता कवीमनीं का खंत दाटते ! जुळवू कैसे यमकाला मी ! व्याकरणाला मनात भीता , गण - वृत्ता मी कसे ओळखू - काव्य - प्रचूती वाढवि चिंता ! अ - रसिका पहिले वंदावे - कवितेचे ते बोट धरावे , टीकाकारा मुळी न भ्यावे स्वानंदास्तव मस्त लिहावे !!

- जाने १९७९ निरलस प्रेमे रमवी मज तू तव सन्निध अये नूमवि भरोनी वाहो घट प्रेमाचे सदासर्वदा हे नूमवि मन्मातेपरि निज प्रेमाने टाकिसी भारूनी हे नूमवि यास्तव मज ह्या तव वास्तूचे बहूत प्रलोभन हे नूमवि मन्बंधूंचे लालनपालन केले हो या नूमवीने प्रणमुनी गातो गौरव आता या नूमवीचा प्रेमाने रम्य काल तो बहूमोलाचा आता मी त्या आठवितो तव प्रेमाचे दवबिंदू हे नयनातून मी साठवितो गौरव गाता उच्च स्वरांनी गगन मंडले दुमदुमती ती ही नूमवि अजुनीही रिझवी भासे मजला नवी नवी अतुल अपूर्व पराक्रमाने जगूनी जगती मानाने हे नूमवि तुज मिरवू आम्ही गाजवू ही ती दिग्गगने तव वैभवी जी विभा विमलतम ज्या विभूतीनी पसरविली त्या तेज