कविता

'पाकनिष्ठ' कांदा, लुडबूडतो कशाला?

भाजून पीक सारे, पाऊस तृप्त झाला
उध्वस्त शेत आधी, मागून थेंब आला

कांदा पुसे रडूनी, कांद्यास अक्कलेच्या
तो ’पाकनिष्ठ’ कांदा, लुडबूडतो कशाला?

चेचून वेदनांना, पायात गाडले; पण
स्वप्नात भूत त्यांचे, रेंगाळती उशाला

दचकून जाग येते, निद्रा लयास जाते
ते घाव प्राक्तनाचे, छळती क्षणाक्षणाला

सोडून भूतळाला, ती दैत्य जात गेली
देऊन दान वृत्ती, या सभ्य माणसाला

ना झाकते कधी ती, वस्त्रात अंग सारे
मिळणार भाव कैसा, शेतीत कापसाला?

कशी मस्त थंडी
घट्ट बर्फाळलेली
पहाटे पहाटे धुक्यात कालवलेली
घरांचे फक्त आकार दिसत असतात
भुतासारखे
भुताचे कान
डोळे
तुटके हात
अर्धवट ..कसेबसे
तसे घरांचे अवशेष
भासत असतात
धुक्यात हरवलेले

स्वप्नात हरवून जातात
पाखरांचे थवे
पाखरांचे आवाज थिजून जातात
घट्ट मिटून बसतात
झाडापानात
मन त्यांचे कावरे बावरे ..

झाडे स्वतातच मग्न
ध्यान लावून बसतात
काही झाडे ओकीबोकी
पाने झडून टक्क बावरतात

हे युगलगीत थोडेसे बॉलीवूड स्टाईल असल्याने हिंदी- मराठी मिक्स आहे. समजून घ्या.

आजचे पान कोरे-करकरीत आहे,
अगदी पांढरे शुभ्र ....
इतके की पेन टेकवायची पण भय...
कदाचित त्याचे सौंदर्यच नष्ट होईल...

मागची पाने गच्च आहेत
आहेत असंख्य रंग
लाल, पिवळा, निळा, भगवा गडद्द आहे, गुलाबीपण आहे ... पण फिक्कट..
आहेत अनेक अक्षरे
काना, मात्रा, अनुस्वार सगळे सुष्पष्ट आहे, जोडाक्षरेही आहेत... पण खोडलेली...
आहेत आकडे पण
बेरीज, वजाबाकी, गुणाकार आहेत, भागाकारही आहे... अगदी मागच्याच पानावर

किती वर्षापासून तो वृक्ष उभा !
निष्पर्ण ! उघडा !!
पर्णहीन ! म्हातारा खंगलेला !!
निष्पर्ण वृक्षावर पक्षी येत नाही वस्तीला
नाही बांधत आपल्या पिल्लासाठी घरटे
वृक्ष आसुसलेला पक्ष्यासाठी !!
बांधारे घरटे माझ्या अंगणात
फुकट देतो .फक्त येऊन राहा .
बांधा घरटे.!
रात्रीची तेवढीच मला सोबत
भीती वाटतेरे मला एकटेपणाची
एके दिवशी माणसांची जमात मला नष्ट करतील
नि नेतील मला जाळायला
आपले टीचभर पोट भरण्यासाठी !!!

बायको : नागपुरी तडका

थोडीशी पगली, थोडीशी सायको
देवानं देल्ली बावा, अशी कशी बायको ....॥१॥

सलवार घाल म्हनलं तं नववारी घालते
कपाळाच्या मंधामंधी गोल कुंकू लावते
टिकल्या-मिकल्या लावाच्या फ़ंदात पडत नाही
गळ्यामंधी गुंजीभर सोनं मिरवत नाही
थोडशी येडपट, थोडीशी सायको
देवानं देल्ली बावा, अशी कशी बायको ....॥२॥

सिनेमा पाहू म्हनलं तं भागवतात जाते
माह्यासाठी मुठभर शिरनी घेऊन येते
मास-मच्छी-अंडीले हात लावत नाही
तरी बाप्प्पा तीले काही देव पावत नाही
थोडीशी भोळसट, थोडीशी सायको
देवानं देल्ली बावा, अशी कशी बायको ....॥३॥

पॉझीटीव्ह शेड : कांदे पोहे

[संवाद]
पाउस बरसून गेला .. ओढ ढगांची कोणास
निर्जन रानात ...शब्दांचा हा परिभास
मनाच्या उंच लहरीवर.. ह्रद्याचा नकार फोल
काय मिळवण्यासाठी .. व्यर्थ उगा ध्येयध्यास

[गीत]
मन हे बेरंग झाले
बावरले ..सावरले..
स्वप्न पंखाशी घेवूनी
आकाशी उंच उडाले ||

क्षण हे गोंधळलेले
थोडे हिरमुसलेले
अंगणात दूरवर
आभाळ कोसळलेले ||

शब्द गहिवरलेले
ओठात ओलावलेले (ओलावलेले = रडुन भिजलेले )
श्वासांच्या परिघात
हृद्यगीत निजलेले

भारी पडली जात

पोळून गेले तरी कधीच मी, आखडले ना हात
तुझे जिंकणे असे भावले, की खात राहिलो मात

बोलत होती ती अशी की, मी गुंतून गेलो पार
जरा न कळले केव्हा कशी ती, उलटून गेली रात

वाटेवरती काटे बोचरे, पसरून होते दाट
आता पोचलो कसाबसा मी, कित्येक खस्ता खात

एकच गुन्हा समान झाला, परी सजा वेगळी त्यात
आतंकवादी मजेत बाहेर, साध्वी सडते आत

सूर बोबडे ऐकून माझे, मुरडून घेती नाक
नसेल जर का आवड माझी, मी बसू कशाला गात?

नारळ फुटला, प्रसाद वाटू, बोलून गेलेत काल
वाट पाहतोय इथे अजूनी, घासून बसलो दात