कविता

किती वर्षापासून तो वृक्ष उभा ! निष्पर्ण ! उघडा !! पर्णहीन ! म्हातारा खंगलेला !! निष्पर्ण वृक्षावर पक्षी येत नाही वस्तीला नाही बांधत आपल्या पिल्लासाठी घरटे वृक्ष आसुसलेला पक्ष्यासाठी !! बांधारे घरटे माझ्या अंगणात फुकट देतो .फक्त येऊन राहा . बांधा घरटे.! रात्रीची तेवढीच मला सोबत भीती वाटतेरे मला एकटेपणाची एके दिवशी माणसांची जमात मला नष्ट करतील नि नेतील मला जाळायला आपले टीचभर पोट भरण्यासाठी !!!

बायको : नागपुरी तडका थोडीशी पगली, थोडीशी सायको देवानं देल्ली बावा, अशी कशी बायको ....॥१॥ सलवार घाल म्हनलं तं नववारी घालते कपाळाच्या मंधामंधी गोल कुंकू लावते टिकल्या-मिकल्या लावाच्या फ़ंदात पडत नाही गळ्यामंधी गुंजीभर सोनं मिरवत नाही थोडशी येडपट, थोडीशी सायको देवानं देल्ली बावा, अशी कशी बायको ....॥२॥ सिनेमा पाहू म्हनलं तं भागवतात जाते माह्यासाठी मुठभर शिरनी घेऊन येते मास-मच्छी-अंडीले हात लावत नाही तरी बाप्प्पा तीले काही देव पावत नाही थोडीशी भोळसट, थोडीशी सायको देवानं देल्ली बावा, अशी कशी बायको ....॥३॥ सार्‍यायले खाऊ घालून, उरलंसुरलं खाते कवाकवा पानी पिऊन तशीच झोपी जाते सड

पॉझीटीव्ह शेड : कांदे पोहे [संवाद] पाउस बरसून गेला .. ओढ ढगांची कोणास निर्जन रानात ...शब्दांचा हा परिभास मनाच्या उंच लहरीवर.. ह्रद्याचा नकार फोल काय मिळवण्यासाठी ..

भारी पडली जात पोळून गेले तरी कधीच मी, आखडले ना हात तुझे जिंकणे असे भावले, की खात राहिलो मात बोलत होती ती अशी की, मी गुंतून गेलो पार जरा न कळले केव्हा कशी ती, उलटून गेली रात वाटेवरती काटे बोचरे, पसरून होते दाट आता पोचलो कसाबसा मी, कित्येक खस्ता खात एकच गुन्हा समान झाला, परी सजा वेगळी त्यात आतंकवादी मजेत बाहेर, साध्वी सडते आत सूर बोबडे ऐकून माझे, मुरडून घेती नाक नसेल जर का आवड माझी, मी बसू कशाला गात? नारळ फुटला, प्रसाद वाटू, बोलून गेलेत काल वाट पाहतोय इथे अजूनी, घासून बसलो दात निकाल आला, करुनी माझ्या, परिश्रमास मातीमोल कर्तृत्वाचा बोर्‍या वाजला, नि भारी पडली जात भिती मन

[पोस्टातले नाना निवृत्त झाले . कोंबडी त्याना अतिशय प्रिय. रविवारी पिशावी घेऊन बाहेर जाताना दिसले गमत म्हणून सहज विचारले .काय नाना आज काय कोंबडी का ?हसून म्हणाले नाहीरे बाबा रिटायर माणसाला कोंबडी नात परवडत ..त्यावरून ही कल्पना] नुकताच रिटायर्ड झालो पेन्शन कसली १५२० रुपये मासिक महिन्याची पेन्शन चालू होईल होईल तेव्हा होईल ......! कधी होईल माहीत नाही ....? परवाच कोंबडी खायची इच्छा झाली बायको वेंतागून म्हणाली : आता पुरे कोंबडी-बिम्बडी तुमच्या पेन्शनमध्ये कोथिंबीर तरी येईल का...? सगळे पेंसे कोंबडी खाण्यात उडवले आता काटकसरीने जगा त्यांना पण जगू द्या ..........!

किती वर्षाने असे निवांतपण स्वच्छ आभाळ नि असे मोकळेपण खिडकीवर बसलेली चिमणी नि तिचे एकटेपण खिडकीतून दिसणारे चिमणीच्या मागचे गुलमोहराचे झाड ते आभाळ तो ढगांचा शुभ्र कल्लोळ आभाळात शांत विहरणारी घार कसे शांत ,स्वच्छ निवांत ध्यान लावून बसलेय हे वातावरण बायको बसलीय देवघरात देवाजवळ काय मागतेय देवाजवळ कुणास ठाऊक ? चेहऱ्यावरचा शांत भाव प्रसन्नपणा सगळे मिळाल्याची तृप्तता तृप्तीचा हा अनोखा क्षण तो सेव्ह करून ठेवतोय कितीतरी वेळा सेव्ह न केल्यामुळे डिलीट होऊन गेल्यात कितीतरी घटना ,प्रसंग आयुष्याच्या ऊतरवंडीवरचे हे क्षण हे निवांतपण कोठे हरवून गेले ते क्षण ते सुख नि ते तारुण्य .

पुन्हा एकदा पी. सावळाराम यांची माफी मागून, घट सगळे धर चल सखये, नळ मोरीमधला बंद झाला, बंद झाला रे ॥धृ.॥ धुणि कशि होतील, अर्धीच र्‍हातील, जो तो आता रांगही लावील सर्व कुळाच्या संडासाला, बंद झाला रे, बंद झाला रे ॥१॥ बघ तो वरचा भट शिंदळिचा, कितके घट तो आणि एकटा मध्येच लायनित तो घुसला रे, बंद झाला रे बंद झाला रे ॥२॥ नेलीस जोडी, भरे तेवढी तोवर करतो जिन्यात कोंडी छकुली तूही धर हा पेला, बंद झाला रे, बंद झाला रे ॥३॥ मूळ गीत : घट डोईवर घट कमरेवर

[संवाद... ] आतुर नजरेचा... एकच कटाक्ष हलकासा... हळुवार शिडकावा...अबोल शब्दांचा... तरल स्वप्नांचा... उंच किनारा ... अंगावर शहारा...थरथरत्या भावनांचा... [गीत...] मन हे बेधुंद झाले बावरले .. हरवले .. स्पर्श स्वप्नांचा घेवूनी नयनात सामावले !! क्षण हे गोंधळलेले थोडेशे बावरलेले अंगणात हृद्याच्या नभ अवतरलेले !! [संवाद...] हवी हवीशी सळसळ... कातरलेल्या वेलीची ... चंदेरी बरसात आज... नक्षत्राच्या चांदण्यांची... सोनेरी किरणांची... आकाशी नक्षी... अल्हाद मोहक निर्मळ...

वर्ष कसे गेले कळलेच नाही कसे दिवस जातात पटकन हरवून किती वर्ष गेली हे तरी कोठे समजले कधी .त्याला .?? जल्लोषात नवीन वर्षाचे स्वागत केले जुने वर्ष संपताना ते बिचारे हताश होऊन गेले फटाके कुणासाठी वाजले हे त्याला कळले देखील नाही हिरमुसले रुसले हलकेच निघून गेले काय दिले त्याने ? काय घेतले तुम्ही ?? काय घेतले ठाऊक नाही काय हिरावून नेले हे फक्त लक्षात राहिले त्याचा जिवाभावाचा भाऊ गेला आठवण आली की , काळीज फुटून जातेय त्याचे जगणे फक्त ढकलून दिले जाते काळोखाच्या समुद्रात विरघळून जावेसे वाटते त्याला शप्पत ...

प्रश्नचिन्ह .. ? आता उत्तरे ही रुसली आहेत.. सारखे सारखे तेच प्रश्न आणि तोच कंटाळलेपणा आणि मागोवा .. कश्यासाठी ...? कोणासाठी...? बहुदा एका प्रश्नमालिकेतून पुन्हा दूसर्‍या प्रश्नमालिकेत जाण्यासाठीचा अखंड प्रवास गुरफ़टलेली तर ही रात्र ही आहे .. उदयस्ताच्या रंगात न्हाऊनही कालवंडली आहे बिच्चारी माझे काय मग त्यापुढे.. अता माझी सावली ही रुसली आहे माझ्यावर माझ अस्तित्वच संपत चाललय .. पण या रात्रीच्या सोबतीनेच मी जगते आहे..