कविता

प्रेरणा : http://www.misalpav.com/node/15843#comment-267071 बरेच दिवस लिखन बंद आहे, येथील अनेक कविंच्या कविता वाचुन मन प्रसन्न होते.. त्यांचे पाहुनच जुन्या कविता देत होतो.. स्पुर्ती ती त्यांचीच, विशेष करुन प्रकाशजींच्या कविता आणि प्रतिसाद कायम लिखानाला खुणावत होत्या. आज "ज्ञानराम" यांच्या कवितेमुळे खुप दिवसानी काही तरी लिहिले आहे .. आपल्याला आवडल्यास आनंद द्विगुनीत होयील्च ..

तार मनाचे दे झंकारून सूर शब्दांचे अलगत छेडून तार मनाचे दे झंकारून ....!! भावबंध हे मनगर्भिचे उधळण करतील चितरंगाचे सुप्तभाव ते पुलकित होता हात मोकळे तू द्यावे सोडून ....!! मेघ गर्जुनी करतील दाटी सुसाट वारा रेटारेटी मनी विजाही करता लखलख थेंब टपोरे तू जावे वर्षून ....!! मनफ़ुलांनी गंधीत वारा दे दरवळूनी भावफ़ुलोरा बोल अभय जे कानी येते तन्मयतेने घ्यावे ऐकून ....!! गंगाधर मुटे ..........................................

हाडे गोठवणारी थंडी सुरु झाली आहे नुकतीच हलक्या फुलक्या पिसासारखा बर्फ भुभुर्तोय कधीचा!! हाडाची सापळे दिसावी अशी झाडे दिसू लागली आहेत पोपटी गर्द श्रीमंती हरवून गेली आहे स्वप्नात ... झाडाच्या फाद्यावर रोग पडावा तशी दिसू लागलीत ही झाडे कुठे दूर उडून गेलीय ही पक्ष्याची जमात ?? आपली पिलावळ घेऊन उबदार प्रदेशात सातासमुद्रापलीकडे...

काही नाती मिरवायची असतात; मेडलसारखी काही दाखवायची असतात; दातांसारखी काही नाती भोगायची असतात; सम्राटासारखी काही नाती वाहायची असतात; ओझ्यांसारखी काही नाती ओळखायची असतात; गुपितांसारखी काही समजून घ्यायची असतात; प्रेमासारखी काही नाती जोडायची असतात; धाग्यांसारखी काही पेलायची असतात; गोवर्धनासारखी नातीगोती हातात नसतात; नशिबासारखी म्हणूनच काही नाती विसरायची असतात; दुःखासारखी . ( संग्रहीत)

माणुसकीचा झरा तो शोधात असतो माणसातल्या माणुसकीचा झरा त्याला भेटतात छान अशी माणसे प्रेमाने पाठीवरून हात फिरवणारी माणसे कारण तो एकटा आहे ह्या जगात एखादा भेटतो कपटी नाही असे नाही स्वार्थी .! मतलबी ..!! पण तो माफ करतो नि शोधत बसतो त्यांच्यातील चांगुलपणाला त्यांना पण देतो आपल्या मैत्रीचा सुगंध नि माफ करतो मनापासून त्यांच्यातील स्वार्थीपणाला कुणास ठाऊक कोठून आला हा त्याच्यात गुण कसा फुटला त्याच्या मनात ह्या माणुसकीचा झरा अशे त्याला खूप झरे सापडले डाक्टरच्या रूपाने मैत्रीच्या रूपाने ज्यांनी महारोग्यांना सुद्धा जवळ केले लाखो अंधासाठी आपले कसब लावले नि दिले दृष्टी हिरवी हिरवी

आई .. मिटलेला श्वास..११ नदीचा सुन्न किनारा पाणी वाहतेय जपून ओल्या हिरव्या तनांवर निळसर घाव थबकून चांदणे हरवलेली सुनी खिन्न गर्भरात प्रतिबिंबित गहिरा रंग मनावर काळसर रंगहीन स्वप्नांचा धुसर स्तब्ध प्रवाह दिशाहीन नेत्रनजर अन निशब्द आठवांचे काहूर - शब्दमेघ