कविता

- जाने १९७९ निरलस प्रेमे रमवी मज तू तव सन्निध अये नूमवि भरोनी वाहो घट प्रेमाचे सदासर्वदा हे नूमवि मन्मातेपरि निज प्रेमाने टाकिसी भारूनी हे नूमवि यास्तव मज ह्या तव वास्तूचे बहूत प्रलोभन हे नूमवि मन्बंधूंचे लालनपालन केले हो या नूमवीने प्रणमुनी गातो गौरव आता या नूमवीचा प्रेमाने रम्य काल तो बहूमोलाचा आता मी त्या आठवितो तव प्रेमाचे दवबिंदू हे नयनातून मी साठवितो गौरव गाता उच्च स्वरांनी गगन मंडले दुमदुमती ती ही नूमवि अजुनीही रिझवी भासे मजला नवी नवी अतुल अपूर्व पराक्रमाने जगूनी जगती मानाने हे नूमवि तुज मिरवू आम्ही गाजवू ही ती दिग्गगने तव वैभवी जी विभा विमलतम ज्या विभूतीनी पसरविली त्या तेज

सावध व्हावे हे जनताजन मळभटं सारी द्यावी झटकून सावध व्हावे हे जनताजन ....॥१॥ कुणी फ़ुकाने लाटती पापड कुणी झोपला ओढुनी झापड मुखा कुणी तो कुलूप ठोकुनी चिडीचिप झाला मूग गिळून ....॥२॥ आग लागुनी जळता तरूवर म्हणती आहे मम घर दूरवर सोकाविती मग कोल्हे-दांडगे आणिक पिती रक्त पिळून ....॥३॥ किमान थोडा लगाम खेचा नांगी धरुनी त्यांची ठेचा झोपेचे हे सोंग फ़ेकूनी अभय पहा तू डोळे उघडून ....॥४॥ गंगाधर मुटे .................................................

जीवणाच्या भावगर्दित मेहमान अस्तित्व माझे बसू कसा पंक्तीत तुमच्या, बदनाम अस्तित्व माझे निसर्गाच्या चक्रात अडकले सूर्य,चंद्र,तारे भावनांच्या बाजारात, बंदिवान अस्तित्व माझे घायाळ नजर शोधती, ओळखीच्या खानाखुना आसवांच्या गावात, गुमनाम अस्तित्व माझे माणसांच्या कल्लोळात हरविले मनाचे स्वैर बंध भासांच्या ताटव्यात, सुनसान अस्तित्व माझे सुगंधाच्या मायाजाळात अडकली फ़ुलपाखरे झुगारले नभाला असे, बेगुमान अस्तित्व माझे रात्रीस, सांजवेळी साद घालतो जख्मी सूर्य झाकोळले अंधारात, दीपमान अस्तित्व माझे छप्परविरहीत घरट्यात उभ्या असंख्य भिंती नभांकणात विखुरले, बेभान अस्तित्व माझे स्वरविरहीत शब्दांचे उठते निशब्द

प्रार्थनेचे सूर येतात दूरवरून लांबून ..पहाडातून किती नि कसे छान वाटते हिरव्या माळरानावरून तरंगत येतात ते दैवी सूर मन कसे शांत नि शांत होते बघा एकदा अनुभवून पाखरांचा स्वर त्यांचा वावर झाडाचे असणे फुलणे निळ्या निळ्या डोंगरावरून येणारी झुळूक ही सगळीच प्रार्थनेची टिंबे,उदगारचिन्हे ,वेलांट्या नि मात्रा नि कडवी मन जाते हरवून बघा एकदा अनुभवून हिरव्या मैदानावचे गुरांचे चरणारे कळप ती शांत नागमोडी नदी पाखरांचे आवाज फुलपाखरांचे फुलाभोवती गिरकत राहणे हेपण असतात प्रार्थनेचे सूर बघा एकदा अनुभवून देवाजवळचा दिवा समयी ..निरांजन त्याचा मंद प्रकाश किती पवित्र वाटतो घ्या मन

संध्याकाळ झाली आहे नि ती येणार आहे तो वाट बघतोय तिची आतुरतेने ..चातकासारखी .!! तिन्हीसांजा झाल्यात ..... चुकून- माकून मागे राहिलेली पाखरांची भिरी घरी परततेय .... आकाशी रंगाची साडी नि कपाळवरचा घाम त्याला अजूनही आठवत असते त्याचे कासावीस होणे तिच्या नुसत्या आठवणीने तिचा हलकासा वावर तिची लगबग तिने केलेला चहा देवाजवळ लावलेला दिवा सुख सुख निव्वळ ..... कसे असते हो ..? पाखरे तर गेली उडून दूरदेशी आपल्या पोटापाण्यासाठी स्वताचे घरटे बनवून पण ती येणार आहे तो वाट बघतो आहे तिची ती गेलीय खूप दूर जेथे जाण्याचे मार्ग असतात पण येणारे मार्ग हरवून जातात गच्च काळोखात ....! तरीही त्याला

सिग्नलला रीक्षात बसललो असताना समोर एक भिकारी आला सुरकतलेला चेहरा अन थरलेला हात करुन नजरेने त्याच्या मन कासावीस झाले दिवसभराच्या घाईगर्दीत विचार कुठे करतो आपण अश्यावेळेस मग हे विचार अगदी डोक्यावर नाचतात विचार..? अन आपन मध्यमवर्गीय यापलीकडे म्हणा काय करु शकतो..? देश प्रगतीपथावर चाललाय.. सेन्सेक्स वाढतोय..मग ही स्थीती का? विचारले मग मी त्याच म्हतार्‍याला का रे बाबा असा भीक मागतोस...? तसा उसळला माझ्यावर मी अवाक..परत विचार आला परिस्थीती मानसास उद्धट बनविते पुन्हा भावूकपणे मी विचारले तेंव्हा नजरेतून भाव सरकण सरकले त्याच्या एका सेकंदात त्यात दिसली त्याच्या जीवनाची व्यथीत कहानी पुढे..

मी दिसतो तुज फ़क्त निळा सोगा घातलेला आणि शुभ्र अंगरखा पांघरलेला.. ? वेडे.. अन माझी भेट ..? कश्यासाठी .. ? अग डोकाव आपल्या आत.. अंतरात.. दिसेल तेथेही मीच, तुझे शरीराचे जळमट घातलेला... कश्यास हवे आहे तुला अंगारा ते हि त्या तरल ढगांचा ... ढग ..(हसून).. अग ठग आहेत ते क्षणात येथे ..क्षणात तेथे त्यांपासुन का शक्ती हवी आहे तुला ? वेडे तू जगतेच आहे .. फ़क्त जग सर्वांसाठी.. शोध मलाही दुसर्‍यांच्या मनात.. हो आणि म्हनु नको तेथे का पांघरलेत शरीराची जळमटे... रागवलीस ..? बर सांगतो मी मी आहे असाच निद्रिस्त सर्व मानवात.. ओळख माझी अशीच ..

कालजात माझ्या अजून राग आहे , मेलेल्या नजरेला अजून जाग आहे, कोण विझवेल माझि चिता हि माझि?