कविता

सावकारी ही अशी की, कुणी कुणाचा नाही, हसलो जरी मी, ते हसू मात्र माझे नाही. खिडकी माझी रिती आज, चांदणे मात्र नाही, चंद्र आहे नभात तो, झेंड्यात माझ्या नाही.. तोच म्हणतो कि मी, सूर्य आहे उद्याचा.. जाणीव अस्तिवाची, काजव्यास उरली नाही .. तू आलास तर परत जाशील, रित्या हाताने आज इथे, बड्व्याच्या गर्दीमध्ये विठ्ठल माझा तु नाही.. इथे आहेत सगळे शहाणे, वेडा मात्र कोणी नाही, आहेत हिंदू मुस्लीम सगळे, माणूस मात्र कोणी नाही .. राहुन वाटते हे, का जगलो असा मी ? आयुश्यात मला, सावकारी जमलीच नाही. घेऊन जा आता, मज तुझ्या संगे म्रुत्यु , ज्यांना म्हंटले आपले, ते सगे ( कोणी ) माझे नाही.

मी?

***नवीन शिर्षक कवितेच्या संदर्भास अधिक जवळ आहे असे वाटले, म्हणून हा बदल.*** तु आलीस? - चला बरं वाटलं कुठे गेली होतीस मला असंच सोडून? कल्पना तुला काही? दमलो किती मी होतो तुला इथं तिथं शोधून! प्राणच गेले होते जणु माझे निघून थांग पत्ता नव्हता ठाउक कुणा - पुरता थकलो होतो विचारून!! मात्र, देव कॄपेनं माझ्या परतलीस पुन्हा - हायसं वाटलं तु आलीस!! - चला बरं वाटलं माझे हातच सुटले होते हाता मधुन आणिक श्वास सुटले होते श्वासा मधुन नसती आलीस पुन्हा तु जर आलीच नसती कधी पुन्हा तु परतण्यासाठी अगं वेडे सापडलो तरी असतो का इथे तुला? कल्पनाच नव्हती तु अशी येशील परत करशील मजवर प्रेम तसंच काही-का-होईना.. असो!!

कठीण आहे कधी कधी लिहिणे शब्दांना तुझ्या हृदयाची भाषा ओठांस कळतांना आठवत नाहीत शब्द तु समोर असतांना नेहमीच पडतात अपुरे मग तुला लिहितांना लाजुन जे झुकतात नजरांचे प्रणय होतांना शब्दात करू कसे परिमित अश्या तुझ्या डोळ्यांना हरवतो मी तुझ्या ह्रदयाचे स्पंदन तीव्र ऐकतांना सांग आता लावू कसे शब्द ह्या चालीस बसतांना बांधु कसे शंब्दात अल्हड केश तुझे ते उडतांना जीवच जाईल माझा तसा प्रयत्न देखील करतांना कठीण आहे कधी कधी लिहिणे शब्दांना तुझ्या हृदयाची भाषा ओठांस कळतांना

निशब्द पण बोलके क्षण, हसरे अन लाजरे क्षण, गालाच्या खळी आडून वेडावणारे तर ओठांनी खुणावणारे क्षण. वेणीच्या पेडा बरोबर सुटतं जाणारे तर तु़झ्या मनात गुंतत जाणारे क्षण. क्षण तु़झ्या-माझ्या भेटीचे शोधतोय मी... समुद्र भरल्या डोळ्यांनी....

वय धावते आहे तरी, कधी वेळ थांबतेच मग कितीही ठरविले लिहायचे नाही, तरी पेन उचलले जाते धडपडच सुरु होते माझ्या मनी मग असंख्य लाटांची आणि उतरते मग त्यातून सावरत.. नाजुक कविता माझी .. सुंदर मउ पायांनी .. अलगद पाउले टाकत उघडून दार मनाचे बाहेर डोकावत थांबते, थोडी लाजते मग पुन्हा नजर उचलून बघते माझ्या डोळ्यात स्पर्शते मन माझे..अन ऐकते स्पंदन हृदयातले डोळे माझे निजतात शब्द माझे पोहोचतात भावनांच्या खोल समुद्रात माझेच मला कळत नाही मग भान वेळे चे उरत नाही मग अन उतरते ती हळुवार विश्वात माझ्या .... कविता माझी !

(चाल : देहाची तिजोरी - भक्तीचाच ठेवा ) फोडली तिजोरी - लुटला सर्व ठेवा पकडणार चोरांना त्या - पकडणार केव्हा ? नसे दूर चौकी इथुनी फार पोलिसांची , तरी चोरटयांच्या नाही भीती मुळी त्यांची - सरावल्या चोरांनी का दंड थोपटावा ?