कविता

धिक्कार हो तुझ्या जिण्याचा धिक्कार हो तुझ्या जिण्याचा तू एक पणती मिणमिणती भिकार ते दिवाळीतले फटाके जे ऊजळती राहून तुझ्या संगती भावना तुझ्या बुळबुळीत अश्रू लेखणी सुतकी रडू लागली वासना तुझ्या विनोदी झुरळ ते वहाणही कच खाऊ लागली जोहार हे जगणे तुझे अन न मागताच तू मुंडके दिले सशाचे फुकाचे हृदय तुझे अन ढगाने मदाने हसूं पाहिले पाटच्या पाण्यातसुद्धा रंग तुजला दिसला खूनाचा वारही तूच केलेस अन खर्चही मागशी आता वेदनांचा प्रेम जे केलेस तेही चोरट्यांना भरपूर दिसले मद्य जे प्यालेस तेही शंभरांना आधीच प्याले प्रार्थना जशी तुझी ती भज्यांवरची माशीच की कंटाळूनी तो हाकली देवही शिळे लपविण्या त्यासही यत्न की अ

झिजलेल्या काठची माती गिळून विस्तारणारे तळे ऊंच लाटांमधल्या रागाचे सुटणारे संयमाचे कडे पाउस न पडताच मातीतली दडपण पाउलवाटे वरची विचारांची वण्-वण! पानगळीतल्या गीतात नव्या पालवी चे स्वर न बदळणार्या रीतीं वर बदळणारे अगणित मत! ओळखीचे भाव अनोळखी चेहर्‍यांवर भिंत्यांवरची ओल उतरते हळुच फरशी वर खिडक्यांवर डोकावते सुंदर पानांची वेल नव्-आकृतीत जागा शोधण्याचे खेळ! परिस्थिती? कि मात्र एक क्षण? अभिव्यक्ति? कि मात्र एक अनुभव? खेळ? योगा-योग? कि भाग्यच हे? बहुतेक, नकळत मनावर उठणारे वण!

खालील कविता माझी नाहीं पण प्रत्येकाने वाचावी अशी आहे. मिपाच्या कायद्यात बसत नाहीं. म्हणून संपादकांना असे करणे रुचले नाहीं तर अवश्य उडवावी! सुधीर काळे सुनीला गोंधळेकर यांची ही अप्रतिम कविता प्रत्येकाने वाचायलाच हवी! आमचा फाटक्यात अडकला पाय , या अण्णांचं करायचं काय? यांना तुरुंगात घालायचं नाय, यांना बाहेर ठेवायचं नाय यांना बोलू द्यायचं नाय, मग गप्प करायचं काय? आमचा फाटक्यात अडकला पाय , या अण्णांचं करायचं काय? II१II जमली अवघड प्रश्नांची साय, खाली उकळत दुध हाय तोंड भाजून घ्यायचं का काय, जीभ दातात अडकली हाय आमचा फाटक्यात अडकला पाय , या अण्णांचं करायचं काय?

माझी कविता माझ्या आवाजात....मला नक्की कळवा तुम्हाला कशी वाटली ते? पुरुष हवे आहेत... या देशाला हवे आहेत पुरुष, मानसिक पुरुषत्व असलेले पुरुष, शारिरीक पुरुषत्व असुनही मानसिक शंढत्व असलेल्या पुरुषांच्या या काळ्या ढगात, वीजेसारखे आसमंत उजळवणारे पुरुष, निराशा अन निशेला आपल्या बलदंड खांद्यांनी, स्मशानात पोहचवणारे पुरुष समरांगणात मारिता मारिता, तलवार वाकवणारे पुरुष सहानुभुतीवर थुंकणारे पुरुष, वादळांना फुंकणारे पुरुष, शुन्यातुन स्वर्ग निर्माण करणारे पुरुष, राष्ट्रासाठी हसत हसत म

आमची प्रेरणा : ही भयभीषण कविता कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर विसर षंढ-गंध आता , जाळुनीया राख कर वेड होते त्या मिपाला, मांडिशी तू भोंडला वेड 'तात्या'ला तुझे जो, कायमीचा झोपला यायचे ते ना पुन्हा, तू वाट बघणे बास कर.. कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर टांगण्या वेशीवरी तव लक्तरे सारे पुढे चिंधड्या तव "कव्वितेच्या" फ़ाडती शेंबडी मुले ना कुणी तुज तारीफेला , तू अपेक्षा लाख कर!! कुंथताति अक्षरे गे आदिती तू बास कर कोण झोपे, काय झाले, ना इथे पडले कुणा "भीक नाही , काव्य आवर" बाकी कुणी काही म्हणा "जळ्ळीं मेली लक्षणे ती, हे रसीका तूच मर!"

हे गणराज्य की धनराज्य? प्रजापतीही प्रगल्भ झाला, पक्व झाली जनशाही मतपेटीतून गेंडा जन्मला, धन्य झाली गणशाही...!! एका-एकुल्या 'व्होटा'साठी, थैली - थैली नोटा कुणी पिलवती इंग्लिश-देशी, कोणी हाणती सोटा कोणी करिती लांगूलचालन, कोणी लोटांगण जाती भले-शहाणे-सुविद्यही खाती, जातीसाठी माती सदाचाराचा मुडदा पडतो, मदांध उन्मत्तशाही...!! डांबर खाती,सिमेंट खाती, जणू चरण्यासाठी सत्ता क्षणाक्षणाला टनाटनाने, वाढवीत नेती धनमत्ता किडूक-मिडूक दिल्या बिगर ना, कचेरी कार्यसिद्धा उद्दामाला दिवस सुगीचे, सत्याच्या माथी गुद्दा नेकी इमान पांचट झाले, भरात आली बलशाही ...!! विषा कवळते प्रजा बिचारी, ना सुलतान

एकदाच जन्म मिळतो, घेउ दे मला जरा पंख मोकळे नभात पसरुदे मला जरा गर्भ राहिला म्हणून, माय-बाप हर्षिले वाटले जसे अकाश बोट एक राहिले मास हे नऊ असे बहरु दे मला जरा पंख मोकळे नभात पसरुदे मला जरा जन्मण्याअधीच मी, 'गुन्हा'च जाहले कशी माय! सावली तुझीच, वाढते तुझ्या कुशी अंतरी तुझ्या निवांत, पाहते चराचरा पंख मोकळे नभात पसरुदे मला जरा "मी न भार!' सांगतेय, मांडते अकांत मी 'स्त्रीच जाहले म्हणून, का तुम्हा नकोय मी?? मी तुझाच श्वास माय, दे तुझाच आसरा पंख मोकळे नभात पसरुदे मला जरा मी नसेन तर जगात पाळणा हलेल का? माय अन बहीण..

तुम्ही एकटे नाही आता, साथीला आम्ही सारे आहोत. एकच अण्णा नाही आता, सारे अण्णा हजारे आहोत. वावटळ आहे वादळ आहे अन अण्णांचे पायदळ आहे तुम्हा वाटले आम्ही सारे संध्याकाळचे वारे आहोत दिशाभुल करण्या अमुची, तु ध्रुवाला लपवले आहे ठावुक नाही तुम्हाला आम्ही सारे ध्रुव तारे आहोत (मिसळपाव च्या अण्णा हजारेंना पाठिंबा देणार्‍या सर्व सभासदांना नम्र विनंती आहे, कि या कवितेत आणखी कडव्यांची भर घालावी अन हि कविता जास्तित जास्त लोकांपर्यंत पोहोचवावी. मी या कवितेला हक्कमुक्त करत आहे.)

माझाच चेहरा बघतो मी रोज, हल्ली विद्रुपच.. बदळणारा - वेळो वेळी पण पुन्हा - विद्रुपच एवढ्यात, हसणे तसे बरेच कमी झाले आहे, चेहर्‍यावर - आजारपणानं रेघोट्या काढल्या आहेत, हास्य शोधण्याचा प्रयत्न असतो, -सुंदर दिसण्याचा प्रयत्न होतो - विफल असहाय मी, मग आरसा बदळण्याचा प्रयत्न होतो मनी. पण, हा दोष आरस्याचा नाही, हा दोष आहे माझ्या चेहर्‍यात, जो सुंदर-सुबक दिसण्यास तयार नाही, अंगवळणी पडलेले आजारपण, आवडायला लागले आहेत. प्रामाणिकता मात्र जगू देत नाही, बदलायचा हट्ट सोडत नाही. अन चीड येते माझीच मला, उठतो, उचलतो शोधून मी कागद-कुंचला , काढतो रेघोट्या - एक नवा चेहरा शोधण्यास पण नकळत, पुन्हा तोच चेहरा बनवत