कविता

माझ्या भावनांची धग;
मी जाणीवपूर्वक कमी करतो आहे;..
जेणेकरून त्यांची झळ;
तुला कधीच अस्वस्थ करणार नाही.........
.......... मी जळालो तरी तुला कळणार नाही.....

मला माहित आहे,.......
दिवस ढळणार नाही, रात्र मावळणार नाही.........
स्वप्नपंखात वाढणारं वारूळही; कधी कोसळणार नाही.........
.........पण
आभाळ फाटलं तरीही,
आता ते गळणार नाही.........

उन्हासोबत सावली; तसा वार्‍याबरोबर गंध येणार.....
गाढ साखरझोपेतदेखिल; चाहूल तुझी देणार..............

माझ्या भावनांची धग;
मी जाणीवपूर्वक कमी करतो आहे;..
जेणेकरून त्यांची झळ;
तुला कधीच अस्वस्थ करणार नाही.........
.......... मी जळालो तरी तुला कळणार नाही.....

मला माहित आहे,.......
दिवस ढळणार नाही, रात्र मावळणार नाही.........
स्वप्नपंखात वाढणारं वारूळही; कधी कोसळणार नाही.........
.........पण
आभाळ फाटलं तरीही,
आता ते गळणार नाही.........

उन्हासोबत सावली; तसा वार्‍याबरोबर गंध येणार.....
गाढ साखरझोपेतदेखिल; चाहूल तुझी देणार..............

माफ

मी माफ करायचं ठरवलंय
ज्यांच्या मागे वेड्यासारखं धावलो ... धावतो
आणि
त्याचं सोयरसुतक नसलेल्या दगडांना.

मी माफ करायचं ठरवलयं
केसांनी गळा कापनाऱ्यांना
पाठीत खंजीर खुपसानाऱ्यांना
आणि
शब्दांनी रक्तबंबाळ करणाऱ्यांना...

ज्यांनी त्रास दिला त्यांनाही .. माफ ..
आणि प्रेमाने बांधून पंख कापू पाहिले त्यांनाही माफ
जे दुरूनच हसत होते त्यांनाही माफ
जे जवळ येऊन डिवचून गेले त्यांनाही माफ

आजकाल बर्‍याचदा असं वाटतं
ही रात्र कधीच संपू नये
रात्रीच्या या गर्द काळोखाने लपेटून घ्यावं माझं मन
हा सूर्य कधी उगवूच नये

नाहितर पुन्हा हा सूर्य त्याच्या लख्ख प्रकाशात विचारेल मल माझ्या कर्माचे जाब
पण कसं सांगू त्याला माझ्यावर किती आहे वरिष्ठांचा दाब?
सूर्याचं जाऊदया तो आरसाही असंच करतो
स्वतःला पहायला गेलो तर नोटांनी लगडलेलं निर्जीव झाड दाखवतो
काही नोटा ७/१२ च्या उतार्‍याच्या काही NA करून देण्याच्या
काही वृद्ध हतबल मातांच्या शिव्याशापाच्या
पण माझ्या घामाची अशी एकही नाही
कशी असेल? मी घाम कधी गाळलाच नाही

नाती गोती

ध्यास मनी घेता दिसली पंढरीची वाट
विठ्ठलाचे नाम घेता सरला पहा घाट |

तुळशीमाळ हाती घेऊ मुखी ठेऊ नाम
जीवनात राहू देऊ सदोदित राम |

संसारात नित्य कष्ट आपुल्या जिवाला
नाम घेणे ठरते इष्ट घोर ना जिवाला |

करू यातना अर्पण चंद्रभागेपोटी
नाम नेईल तारून सुखाच्याच भेटी |

दु:ख हानी दूर पळते येऊनिया वीट
शांती समाधान मिळते मंदिरी अवीट |

डोळ्यामध्ये घेऊ आता रूप साठवून
विठ्ठलाला शरण माथा चरणी टेकवून |

जीवनाला अर्थ गाता ग्यानबाची ओवी
राम राम घेऊ जाता तुकोबाच्या गावी |

I touch God in my song
as the hill touches the far-away sea
with its waterfall.

The butterfly counts not months but moments,
and has time enough.

Let my love, like sunlight, surround you
and yet give you illumined freedom.

Love remains a secret even when spoken,
for only a lover truly knows that he is loved.

Emancipation from the bondage of the soil
is no freedom for thee.

In love I pay my endless debt to thee
for what thou art.