कविता

अडकले शब्द अर्थांच्या साखळीत
जीवन त्यांचे झाले तसे अर्थहीन

नसून वजन तयांसी - वेढले अनर्थांनी
जडले असे वादास - झाले पराधीन

कुणी उचलले अर्थ - केले शब्दांचे शस्त्र
जखम भरण्यास गेले आयुष्य - झाले अर्थहीन

कुणी सडवले - न-वापरता - वाटे तयांसी हे धन
अभाव भावनेचे - दोष कुणाचा - शब्द मात्र स्वातंत्र्यहीन!

3

समान संधी मध्ये आजच्या
मी पुरुष बिच्चारा
बस मध्ये चढलो, अन
रीकामी लेडिज सीट दिसली तरी
लोंबकळत तेथेच मी रहातो
वाटल्यास कंडक्टरला विच्चारा

ताटकळत लाईन मध्ये उभा रहातो
धक्का तीचा लागतो, पण
विनाकारण ' लाईनमन' होऊन
मार मला खावा लागतो
काय करणार मी पुरुष बिच्चारा

वाटत अस्स उठाव अन
निवडून याव आपण
नियम समान करावेत
स्त्री पुरुषांसाठीचे, पण
नेमके तेंव्हा तिथले सीट
स्त्री साठी राखीव असते
काय करणार मी पुरुष बिच्चारा

खूप पायवाट चालून आलो
खूप चढण चढून झाली
मागे वळून बघतो तेव्हा
आम्ही खूप सुखी होतो
असे खरेच वाटून जाते
असे मनात अलगद येते
कठीण होते सगळे जगणे
तरी खूप सुख होते
एक खांबी तंबू होता
तरी मनगटात जोर होता
तसा शप्पत घोर नव्हता
पाठीवरती हात होता
भक्कम असा आधार होता
हे शप्पत खरे होते .....!! !

काय केले बायकोसाठी ..?
कधीतरी गजरा आणला
तेवढ्याने ती तृप्त होती
माझ्या फाटक्या संसारात
शप्पत ती सुखी होती .....
एखादी साडी दिवाळीला
तेवढी ती पुरवीत असे
शब्दांचे कौतुक
तेवढे तिला पुरे असे

धिक्कार हो तुझ्या जिण्याचा

धिक्कार हो तुझ्या जिण्याचा
तू एक पणती मिणमिणती
भिकार ते दिवाळीतले फटाके
जे ऊजळती राहून तुझ्या संगती

भावना तुझ्या बुळबुळीत अश्रू
लेखणी सुतकी रडू लागली
वासना तुझ्या विनोदी झुरळ ते
वहाणही कच खाऊ लागली

जोहार हे जगणे तुझे अन
न मागताच तू मुंडके दिले
सशाचे फुकाचे हृदय तुझे अन
ढगाने मदाने हसूं पाहिले

पाटच्या पाण्यातसुद्धा
रंग तुजला दिसला खूनाचा
वारही तूच केलेस अन
खर्चही मागशी आता वेदनांचा

प्रेम जे केलेस तेही
चोरट्यांना भरपूर दिसले
मद्य जे प्यालेस तेही
शंभरांना आधीच प्याले

झिजलेल्या काठची माती गिळून
विस्तारणारे तळे
ऊंच लाटांमधल्या रागाचे
सुटणारे संयमाचे कडे

पाउस न पडताच
मातीतली दडपण
पाउलवाटे वरची
विचारांची वण्-वण!

पानगळीतल्या गीतात
नव्या पालवी चे स्वर
न बदळणार्या रीतीं वर
बदळणारे अगणित मत!

ओळखीचे भाव अनोळखी चेहर्‍यांवर
भिंत्यांवरची ओल उतरते हळुच फरशी वर
खिडक्यांवर डोकावते सुंदर पानांची वेल
नव्-आकृतीत जागा शोधण्याचे खेळ!

परिस्थिती? कि मात्र एक क्षण?
अभिव्यक्ति? कि मात्र एक अनुभव?
खेळ? योगा-योग? कि भाग्यच हे?
बहुतेक, नकळत मनावर उठणारे वण!

खालील कविता माझी नाहीं पण प्रत्येकाने वाचावी अशी आहे. मिपाच्या कायद्यात बसत नाहीं. म्हणून संपादकांना असे करणे रुचले नाहीं तर अवश्य उडवावी!
सुधीर काळे
सुनीला गोंधळेकर यांची ही अप्रतिम कविता प्रत्येकाने वाचायलाच हवी!

आमचा फाटक्यात अडकला पाय , या अण्णांचं करायचं काय?

यांना तुरुंगात घालायचं नाय, यांना बाहेर ठेवायचं नाय
यांना बोलू द्यायचं नाय, मग गप्प करायचं काय?
आमचा फाटक्यात अडकला पाय , या अण्णांचं करायचं काय? II१II

माझी कविता माझ्या आवाजात....मला नक्की कळवा तुम्हाला कशी वाटली ते?