Skip to main content

कविता

तू लिहिलेस नि मला सुचून गेले. ..!!

लेखक प्रकाश१११ यांनी सोमवार, 22/08/2011 10:21 या दिवशी प्रकाशित केले.
[एका मित्राला सहज म्हणून डॉलरचा हिशेब पैशात सांगितला नि एका डॉलरमध्ये कमीत कमीत ३ किलो कांदे आले असते असे म्हणालो .नि येथे फक्त ३ कांदे आले. त्यावरून त्याने गमतीशीर पत्र लिहिले .त्यावरून खालील सुचले ] ह्या डॉलरच्या देशात रुपया चालत नाय आनंद घ्यायला पैसा लागत नाय . . मी एकडे तिकडे बघत चालतो पोरगाच खिशातून कार्ड काढतो काय करतो..? किती देतो..?
काव्यरस

विदुषक

लेखक अभिजीत राजवाडे यांनी सोमवार, 22/08/2011 08:40 या दिवशी प्रकाशित केले.
बदल होतोय कित्येक दशक होत आहे अनुभवांचे लेणे आता विदुषक होत आहे. कळले हे कि "काळाचा महिमा अगाध", मद्याचा प्यालाही मानाचा चषक होत आहे आंधळ्या राजाची ही आंधळी प्रजा आहे चक्क मुकाही इथे उदघोषक होत आहे तिला हि सवय अन त्याला सवय आहे नजरेने ठार करणे बेलाशक होत आहे नम्र मांजरी माना झुकवत आहे आता घंटा गळ्यात बांधणारा मुषक होत आहे

राखेमधे लोळतो मी (हजल)

लेखक गंगाधर मुटे यांनी रविवार, 21/08/2011 12:37 या दिवशी प्रकाशित केले.
राखेमधे लोळतो मी (हजल) मलिंदा मिळावा असे भाकतो मी जगावेगळे मागणे मागतो मी कशाला गडे रोज येतेस स्वप्नी? असा काय आमिर तुला वाटतो मी? जसे गुंग व्हावे नशीले पिताना तुला पाहताना तसा झिंगतो मी मला नेमक्या टाळती अप्सरा त्या बहूतेक त्यांना कवी भासतो मी! दिलेली फुले तू जमा खूप झाली अता गूळ, साखर, डबा शोधतो मी करा बंद कानात आकाशवाणी अरे मच्छरांनो बघा पेंगतो मी समाजात चर्चेमधे राहण्याला अभय मस्त राखेमधे लोळतो मी                          गंगाधर मुटे -----------------------
काव्यरस

अहो आण्णा ...

लेखक विश्वेश यांनी शनिवार, 20/08/2011 09:37 या दिवशी प्रकाशित केले.
आण्णा, उपास करून करून एक होईल तुमची मान पाठ पिझ्झा खात उपोषण लाइव्ह बघाणार्यांशी तुमची गाठ ... फेसबुक वर लाईक करून तुम्हाला पाठींबा देणारी हि जमात निवडणुकीच्या लॉंग वीकएंडला पळते सहकुटुंब रानावनात ...

रानफुल

लेखक आनंदयात्री यांनी शनिवार, 20/08/2011 00:11 या दिवशी प्रकाशित केले.
रानफुलाच्या पिवळसर पिंगट पाकळीला मी भुललो, तोच क्षण त्याचं अन माझं आयुष्य जोडणारा. मंतरलेल्या रानात रानफुल आणी मी, बघत होतो, प्रतिबिंबं, आमच्याच डोळ्यात तरारलेली. "तू आणि मी, आपण दोघं सारखेच !" उमलतो पण गंधाला पारखे. रानफुल सुखावलं .. रानफुल सुखावलं तेव्हा दिसली होती, माझ्याच प्रतिबिंबाची हलकी काळसर बेगडी किनार. रानफुलं रानातच उमलतात .. फुलतात .. असे म्हणत एकेदिवशी, मी परतलो .. जनरितीनुसार. जातांना फुल म्हणाले होते, सुकले तरी चालेल, पण ठेवशील ना मला डायरीत ? .. जनरितीनुसार ? - आनंदयात्री

सातवाहन आणि नाणेघाटातील शिलालेख. आता पूर्ण येथेच केला आहे.

लेखक जयंत कुलकर्णी यांनी शुक्रवार, 19/08/2011 23:11 या दिवशी प्रकाशित केले.
नाणेघाटातला शिलालेख – आपल्यापैकी अनेकजण नाणे घाटात मुक्काम टाकतात. दरीतून वरती येणारे ढग कवेत घेतात, शूद्ध हवा छातीत भरून घेतात आणि त्या गुहेतल्या पवित्र आणि गुढ अशा वातावरणात निस्तब्ध होतात. त्या गुहेच्या दारात उभे राहून मग आपण खालून रस्त्याने येणार्‍या व्यापारांचा काफिला नजरे समोर आणू लागतो. दमलेले, तहानलेले ते जीव हळू हळू वर येत असतात आणि वर आल्यावर विश्रांतीसाठी आपली पथारी सोडतात, जेवणाचे डबे उघडतात आणि थंड पाणी पिऊन तृप्त होतात. सुखदु:खाच्या दोन गोष्टी बोलून पुढच्या मार्गाक्रमणाबद्द्ल चर्चा करतात.

शब्दांचे पारतंत्र्य

लेखक निनाव यांनी शुक्रवार, 19/08/2011 18:12 या दिवशी प्रकाशित केले.
अडकले शब्द अर्थांच्या साखळीत जीवन त्यांचे झाले तसे अर्थहीन नसून वजन तयांसी - वेढले अनर्थांनी जडले असे वादास - झाले पराधीन कुणी उचलले अर्थ - केले शब्दांचे शस्त्र जखम भरण्यास गेले आयुष्य - झाले अर्थहीन कुणी सडवले - न-वापरता - वाटे तयांसी हे धन अभाव भावनेचे - दोष कुणाचा - शब्द मात्र स्वातंत्र्यहीन!

मी पुरुष बिच्चारा

लेखक गणेशा यांनी शुक्रवार, 19/08/2011 15:53 या दिवशी प्रकाशित केले.
समान संधी मध्ये आजच्या मी पुरुष बिच्चारा बस मध्ये चढलो, अन रीकामी लेडिज सीट दिसली तरी लोंबकळत तेथेच मी रहातो वाटल्यास कंडक्टरला विच्चारा ताटकळत लाईन मध्ये उभा रहातो धक्का तीचा लागतो, पण विनाकारण ' लाईनमन' होऊन मार मला खावा लागतो काय करणार मी पुरुष बिच्चारा वाटत अस्स उठाव अन निवडून याव आपण नियम समान करावेत स्त्री पुरुषांसाठीचे, पण नेमके तेंव्हा तिथले सीट स्त्री साठी राखीव असते काय करणार मी पुरुष बिच्चारा नियम समजावून घ्यावेत सगळे म्हणून लॉ ला ऍडमीशन घ्यावी म्हंटले फ़ॉर्म ही भरला, पण नियमानेच गळा कापला ३० % लेडिज reserved म्हणून आमचा नंबर waiting list ला गेला काय करणार मी पुरुष बिच्चारा तरी

ह्या परदेशात.....!!

लेखक प्रकाश१११ यांनी शुक्रवार, 19/08/2011 03:28 या दिवशी प्रकाशित केले.
खूप पायवाट चालून आलो खूप चढण चढून झाली मागे वळून बघतो तेव्हा आम्ही खूप सुखी होतो असे खरेच वाटून जाते असे मनात अलगद येते कठीण होते सगळे जगणे तरी खूप सुख होते एक खांबी तंबू होता तरी मनगटात जोर होता तसा शप्पत घोर नव्हता पाठीवरती हात होता भक्कम असा आधार होता हे शप्पत खरे होते .....!! !
काव्यरस