कविता

मुलगा असतो परदेशात नि ती दोघे एकटीच असतात संध्याकाळची वेळ असते ती देवाजवळ नेहमी प्रमाणेच हात जोडून प्रार्थना करीत असते देवाजवळची समई तिचा प्रसन्न प्रकाश फोटोतील देवाच्या चित्रावरून परावर्तीत होऊन मंद मंद पसरत असतो सगळीकडे ...सर्वत्र ..! तिच्या चेहर्यावर .... कोठे कोठे फुलत जातो तो देवाकडे नुसताच बघत बसतो त्याने त्याच्या ओंजळीत काय काय टाकले ते शोधत बसतो .....! ती भाबडेपणे काही काही मागत बसते देवाजवळ मुलांचे सुख ...! त्यांच्या साठी आरोग्य...!!

कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी एक बेहद्द नाममात्र घोडा पाठीवरती जीन मखमली पायी रुपेरी तोडा म्हणे कुणासाठी, कुणासाठी, कशासाठी, कुठवर इमानाने जन्मभर रेटायचा ऐसा गाडा ? कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी भव्य हिमालय तुमचा अमुचा ज्याच्या छातीचा फोडुनिया कोट , गुलाम केले गेले जयाने लोक तीस कोट. बोलेना तो खळ मैंद म्हणती बळकट धश्चोट कर्मठ जो प्राणी तो पोंचट. कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी गणपत वाणी बिडी पिताना चावायाचा जो नुसतिच काडी नाही खर्चिली कवडी दमडी नाहि वेचिला दाम श्रीराम जयराम जयजय राम. कधीकधी माझ्यातच पाहतो मी षंढ सारी लेकरे लेकरे उदंड जाली अरुण उगवला पहाट झाली झाले मोकळे आकाश आकाश झाले थेन्गने अन चानदन्या झ

रस्ते डांबरी जाहिरात सामोरी... ...

दिवा सरकव कोपऱ्यात हा अगणित तहानलेला अंधार घडी घातलेले पाय पोटाशी घेऊन ह्या सर्वव्यापी काळ्या रात्रीत ती निथळत उभी आहे शब्दांनी न सांगता इवले इवले हात तिच्यापुढे धरले तिच्या हातात दहा दिशांच्या जत्रांतून आणलेल्या ह्या रंगीबेरंगी बाहुल्या त्यांच्या डोळ्यात भाव शिवले आहेत त्यांचे ओठ अजाण वेदनेच्या टाक्यांनी बहरले आहेत.