कविता

दिवा सरकव कोपऱ्यात
हा अगणित तहानलेला अंधार
घडी घातलेले पाय पोटाशी घेऊन
ह्या सर्वव्यापी काळ्या रात्रीत
ती निथळत उभी आहे
शब्दांनी न सांगता
इवले इवले हात तिच्यापुढे धरले
तिच्या हातात दहा दिशांच्या जत्रांतून आणलेल्या ह्या रंगीबेरंगी बाहुल्या
त्यांच्या डोळ्यात भाव शिवले आहेत
त्यांचे ओठ अजाण वेदनेच्या टाक्यांनी बहरले आहेत.

कोणास ठाऊक कसे पण आज वाटले चिंब भिजावेसे ...
वाटले मारावी उडी त्या चिखलात
अन बरबटून घ्यावे सगळे पाय अन हात ...
मन तर कधीच बरबटले आहे .... कुठेतरी खोल आत ...

कोणास ठाऊक कसे पण आज वाटले चिंब भिजावेसे ...
भिरकावून द्यावी ती हातातली छत्री
भरून घ्यावा हा निसर्ग आपल्या गात्री ...
नंतर पुन्हा आहेतच न ओल्या न कोरड्या अश्या कुबट रात्री ...

कोणास ठाऊक कसे पण आज वाटले चिंब भिजावेसे ...
भिजतानही आतून मी कितीतरी वेळ जळत होतो
डोळ्यातले पाणी त्या पावसात मिसळत होतो
आज पुन्हा एकदा पाऊस मला अन मी पावसाला छळत होतो ...

[परदेशात आल्यावर काही मराठी मुलांशी ओळखी
झाल्या .भाषेवरून गमती जमती झाल्या. त्यावरून हे सुचले ]

येथे आल्यावर एक झाले
मी बिनधास्त बोलू लागलो त्यांची भाषा
थोडी थोडी लाज होती
पण लवकरच निर्लज्ज झालो
तोंडातल्या तोंडात घोळत
मी पण बोलू लागलो
नुसते लिहिता येत होते
बोलणे म्हणजे गणित होते
प्रमेया पेक्षा रायडर कठीण असते [!!]
तसेच बोलणे अवघड होते
असेच शप्पत मला वाटत होते

गावाच्या घराघरातून ती नांदते
आणि प्रत्येक माणसात उगम पावून
खळाळत्या नदीसारखी
गल्लीबोळातून वाहते

बैलाचा बळी देऊन मांस खाणारा
कंटाळून सोवळ्यात जातो
तेव्हा ती थोडी बदलते
कमरेला झाडू लावणारा
चिडून पुस्तक हाती धरतो
तेव्हा ती थोडी वळते

उमटत असतात लाटा तिच्यात
तिच्यावर विहार करणार्‍यांच्या क्रीडेने
घुसळली जाते तिच्या तळाशी
गुदमरून बुडणार्‍यांच्या आकांताने

जिवंत असतो गाव रसरशीतपणे
तिच्यातल्या लाटा-भोवर्‍यांमुळे
नि:स्तब्ध गावतटावर फक्त ते
तिच्या रक्षणासाठी बसलेल्यांचे सांगाडे....