कविता

3

(सदरची कविता शिक्षकांनी अंगविक्षेपासहीत विद्यार्थ्यांच्या पुढे सादर केली तर परिणामकारक होते.)

उदय सप्रेंच्या कवितेकडून प्रेरणा मिळाली - "जगण्यास वाव नाही, मरणांस भाव नाही ..." असण्यास भाव नाही ... तुझ्या नसण्यास भाव आहे ... हसण्यास भाव नाही ... तुझ्या आसवांस भाव आहे ... नकळत वाहात आलास इथे, हे ओळखीचे गाव आहे ... बुडविले तुला जीवानिशी ... ती ओळखीची नाव आहे ... तू शोधतो ज्या सुखाला ... त्याचा कुणा ठाव आहे ... फसवू नकोस स्वताला ... इथे जगणेच साव आहे ... चढण्यास नवी शिखरे ... तू घालतो कुणावर घाव आहे ... वरच्या दरबारात मनुजा ... न रंक न कोणी राव आहे ... तू मोजतो आहेस वर्षे ... तुला जगण्याची हाव आहे ... इथे मरणास भाव नाही ... पण सरणास भाव आहे ... इथे सरणास भाव आहे ... - विश्वेश

....नाही जगण्यास वाव नाही , मरणांस भाव नाही आम्ही भणंग सारे, आम्हां उठाव नाही ! ओथंबली कितीक पडद्यात आसवांच्या ही खुसखुशीत दु:खे यांना झराव नाही ! वणव्यांत आठवांच्या उरलो न मीच माझा तुझिया मनांत माझा तरिही पडाव नाही ! फुलतो अजून येथे हा मोगरा टपोरा केसांत माळण्याचा.....उरला सराव नाही ! ------------------------उदय गंगाधर सप्रे-ठाणे, (१३ सप्टेंबर २०११)-----

मी शोधतो आहे एक तो अन एक ती ... बर्याच वर्षांपूर्वी ह्या इथेच दिसायचे ते दिलखुलास एकत्र रडायचे अन हसायचे ते ... न चुकता पहिल्या पावसात भिजायचे ते ... गर्दीतहि स्वतापुरते वेगळे असायचे ते ...

हळूहळू दिवस संपून जातात तारुण्याचे नि अलगद येतात दिवस वार्धक्याचे जात नाहीत दिवस ठाम थांबून राहतात बंद पडलेल्या घड्याळासारखे ...!!

मनाच्या खोल गाभार्‍यात गर्भरेशमी भरजरी वातींच्या सुवर्णदिपांची एक माळ जळतेय . त्या चांद्ररुपेरी प्रकाशाची धग देहाच्या सर्व गात्रातून गरगरतेय . काही तुझ्यातील माझ्या स्मरणांच्या अन् काही माझ्यातील तुझ्या स्मरणांच्या या वाती . . या धगधगणार्‍या वातींवर निळ्या सुरमयी वार्‍याचा सणसणता आघात . विद्ध मनाच्या दग्ध उंबरठ्यावर एक अवघडलेला पाऊस उरलाय . सरता सरता ह्या पावसाने फक्त दोन वाती जळत्या ठेवल्यात . . जळता जळता जाळणा-या जाळता जाळता जळणा-या . मनाच्या खोल गाभा-यात खोल खोल खूप आत दिपांची तमा न बाळगता तमाशी झगडणार्‍या ओंजळभर तेलाची लाज राखण्यास . मनाच्या खोल गाभा-यात गर्भरेशमी भरजरी या वाती |- मिसळ

हळूच तू मला पाहीलेले

हे रिकामं घरं..... तुझ्या असण्याची ओळख पटवत राहतं.... तुझ्या अस्तित्वाच्या न पुसल्या जाणार्या अमिट खुणा.. ती सोनचाफ्यासारखी पावलं... अनं ओघळतं गेलेलं दरवाज्यापर्यंतच हसू....!! तुझं नसणं पण कदाचित तुझ असणंच दाखवतं......!! ओळखीच्या क्षणांनाही मी दिला नाही मागमूस.... तुझ्या या नसण्याचा... बिलगत अनोखे ल्यात अपूर्व भान... आहोत जवळी अजून असाच तो भाव....!!! दारातला मोगरा अजूनही तसाच फुलतो.. समजावू का त्या निष्पाप कळ्यांनां...? आता तू नसतेस इथे म्ह्णून...!! पणं त्या फुललेल्या मोगर्यापरी तुझ येणं ते...? पारिजातक ही फुलतो अजून... निशिगंधाच्या सुवासाला वाट देत...! त्यांना नाही माहितं..