एक विशाल माळरान त्या माळरानावर दोनचं झाडे एक हिरवे, रसरसलेले अन दुसरे... . खूप वारा असे त्या माळरानात अगदी भिन्नाट म्हणावे तसा खरे तर वार्‍याची काहीच चूक नाही वाहणे हा तर त्याचा धर्म शिवाय त्याला अडवायलाही कोणीचं नाही तिथे . . वार्‍यावर डोलणार्‍या हिरव्या फांद्या पाहून ते दुसरे वठलेले झाड हलकेच हसायचे स्वताशीच बहुदा त्याच्या काही आठवणी जाग्या होतं . बरीचं पाने गळून गेली आहेत त्याची . . आता त्याच्या पोटात एक ढोली तयार झाली आहे नाही बहुदा पोकळी निर्वात नाही पण पोकळीच आहे . काय गंमत आहे ना त्याची पोकळीसुद्धा मोकळी नाही . त्या माळरानावर आज खूप सारे काळे ढग जमलेत त्यांच्या सावलीने काजळी धरलीय ते उजाड माळरान सावळेसे भासतेय त्या सावल्यांच्या वर एकच हिरव्या झाडाची निळसर गुलाबी कळी वेडी... एकटीच हसणारी . त्या मुरलीधराच्या मुकुटावरील मोरपिसासारखी . . देव तरी कसा ना कुठेही प्रकटतो (क्रमशः) |- मिसळलेला काव्यप्रेमी -| (०३/१०/२०११)