कविता

पाण्याला आवड असून चालत नाही रंगांची अन् आरशाला प्रतिमांची . आरशाला तरी मुभा असते अंधारात डोळे मिटण्याची कवीला मात्र पाण्यासारखेच राहावे लागते अंधार असो वा उजेड नावड असो वा आवड त्याला लिहावीच लागते, हृदयातून उमटणारी ओळ . जसे पाण्याला घ्यावाच लागतो, त्यात मिसळणारा रंग . पडलाच उजेड तर दिसेलच कि जगाला पाण्याचा रंग आणि कवीची ओळ म्हणूनच मी निवांत आहे . माझ्या ओळीच्या प्रारब्धिही असेलच कि उजेड उजळेल तेव्हा पाहूच की |- मिसळलेला काव्यप्रेमी -| (१४/०९/२०११)

हात पाय नाक डोळे नसलेला एक प्राणी जंगलात शिरला डोक्याच्या जागी एक भला मोठा पोकळ बुडबुडा, संतापाने भरलेला शब्दहीन आक्रोशाचा लोट निव्वळ दिसत होता पाय फुटलेल्या वाटांवरून दिशाहीन वाहत होता डोक्यावर त्याच्या कुणा संताची पालखी होती गडबडलेल्या वनराजाला शिकार हि नवखी होती सावज टप्प्यात असून सुद्धा झेप त्याची पोचत नव्हती कोल्हया लांडग्यांची नख सुद्धा गोळ्याला त्या डाचत नव्हती गुहेमध्ये जाऊन त्याने काही वर्ष चाळली काळ थोडा मागे करून युग थोडी पाहिली किडे मुंग्या हरणं ससे चिरडलेली अनेक मनं इतिहासाच्या पुस्तकातली रक्तबंबाळ किती पानं पुस्तकात वेदनेचा चेहरा नव्हता कुठेच छापला सनावल्यांच्या गर्दीमध्ये इतिहास

मी ही हसलो त्यांना ज्यांनी मला वाचवले प्रेताशिवाय सर्वांना स्मशानात पोहचवले एकटा जसा तो उठला मुर्ख म्हणोनी हिणविले संख्येच्या या निकषाने विद्वान किती बसविले प्रेतासम हे जगणे जगतो मी तिरडीवर नियतीचा कैसा घोट पडतो जसा नरडीवर मैत्री मी निभावुन मैत्र जमवले पक्के अपयशावरही माझ्या मित्रांचे होते शिक्के देताना निरोप तुजला तु अंधुन अंधुक होते वक्षात देऊनी गोळी ती आठवण बंदुक होते

3

काल रात्री अचानक मला स्वप्न पडले नवे ... बाप्पा आले आकाशातून म्हणे पाहायचेत तुमचे देखावे ... बाप्पा म्हणाले चल जरा दिल्ली मुंबईला जाऊ मस्तपैकी कोर्टातले संसदेतले तुमचे फटाके पाहू बाप्पा...

पुन्हा ब्लास्ट मी हादरलो, आम्ही हादरले, सारा भारत हादरला पण 'ते' विचकट हसले... राक्षसी रावण, कंस, बकासुर, पुतना.. सुद्धा लाजले, रडवेले झाले.. 'आमचा असुरी पणा असला नव्हता हो' मिडिया गरजले रक्ताळलेले फोटो - बटबटलेला सूर मी भडकलो, आम्ही भडकलो, सारा भारत भडकला पण त्यांचा TRP वाढला नारायण-नारायण म्हणत नारद मात्र आपल्या आधुनिक रूपाने थक्क झाला सरकार सरसावले दहशतवादी हल्ला - RDX - राष्ट्र - धर्म - जेहाद मी आलो, आम्ही आलो, सारा भारत एकत्र आला पण त्यांची पोळी शेकली ब्रम्हा -विष्णू - महेशाचे आर्जव करत इंद्र मात्र या लोकशाहीत विस्कळीत झाला श्रीराम ते अण्णा... ...

आज साधारण १वर्षापूर्वी माझा मावस भाऊ (वय-२४) बाइक वरुन पडून अपघाती दिवंगत झाला.असे प्रसंग अनेकांवर येतात,हे प्रसंग विसरत तर नाहीतच,पण स्वतःच्या मनाची समजुत कशी घालावी हेही कळत नाही...त्यामुळे या कवितेला सत्याचा आधार आहेच,पण त्याही पेक्षा हे अश्या प्रकारचं कटु वास्तव स्वीकारावं कसं हा प्रश्न मला छळत होता ...तो सोडवायला मला जमला की नाही?मला कळत नाही.