कविता

3

कोण येथे गुरुवर्य ?
खितपत पडले शौर्य
अहिंसेचे पुतळे मानतो
मौनात दडले क्रौर्य

झाकोळला स्पष्ट अंधार
मुखवट्यात गळले धैर्य
स्त्रीत्वाची ताकद जाणतो
खुऱाड्यात लुटले कौमार्य

घुंगूरपाण्यात डुबले नेत्र
कळले कोणास सूरगांभिर्य
दगडात ईश्वर जाणतो
देवत्व शोधतो सूर्य

भावनांचा गच्च बाजार
मनात हरवले माधुर्य
वैराग्यात निरपेक्षता मानतो
अहंकारातून घडते कार्य

---- शब्दमेघ
(कविता पुन:प्रकाशित)

3

सुन्या आयुष्यास उरला ...
तुझ्या आठवांचा आधार
पुन्हा करतो आहे मीच ...
जुन्या जखमांचा जीर्णोद्धार

मन-मंदिरात गंधाळलेल्या ...
विझल्या सगळ्याच वाती
तुजविण झालेल्या अंधारात ...
उरल्या भकास एकल्या राती

केलास हिशेब सहज अन ...
चुकले गणित जगण्याचे
उरले गाठीशी सखये आता ...
नुसते आभास आसवांचे

आता अंधाराचे नाही सखये ...
वाटते मज उजेडाचे भय
अन श्वासाश्वसास माझ्या ...
आता लागली भैरवीची लय

3

(सदरची कविता शिक्षकांनी अंगविक्षेपासहीत विद्यार्थ्यांच्या पुढे सादर केली तर परिणामकारक होते.)

उदय सप्रेंच्या कवितेकडून प्रेरणा मिळाली - "जगण्यास वाव नाही, मरणांस भाव नाही ..."

असण्यास भाव नाही ... तुझ्या नसण्यास भाव आहे ...
हसण्यास भाव नाही ... तुझ्या आसवांस भाव आहे ...

नकळत वाहात आलास इथे, हे ओळखीचे गाव आहे ...
बुडविले तुला जीवानिशी ... ती ओळखीची नाव आहे ...

तू शोधतो ज्या सुखाला ... त्याचा कुणा ठाव आहे ...
फसवू नकोस स्वताला ... इथे जगणेच साव आहे ...

चढण्यास नवी शिखरे ... तू घालतो कुणावर घाव आहे ...
वरच्या दरबारात मनुजा ... न रंक न कोणी राव आहे ...

....नाही

जगण्यास वाव नाही , मरणांस भाव नाही
आम्ही भणंग सारे, आम्हां उठाव नाही !

ओथंबली कितीक पडद्यात आसवांच्या
ही खुसखुशीत दु:खे यांना झराव नाही !

वणव्यांत आठवांच्या उरलो न मीच माझा
तुझिया मनांत माझा तरिही पडाव नाही !

फुलतो अजून येथे हा मोगरा टपोरा
केसांत माळण्याचा.....उरला सराव नाही !

------------------------उदय गंगाधर सप्रे-ठाणे, (१३ सप्टेंबर २०११)-----