कविता

मी माझ्या छंदातच रमतो मी हा माझा छंदच म्हणतो ! शब्द वेचतो शब्द वाटतो आनंद लुटतो आनंद दाटतो जमेल त्याला भेटा म्हणतो स्वत:स बघतो इतरांना बघतो एकटा चालतो चाला म्हणतो झेपेल तेवढे खेटा म्हणतो आपण सुंदर जग हे सुंदर विचार जनांचे विचार मनाचे रुचेल त्याला मोठा म्हणतो मी माझ्या छंदातच रमतो मी हा माझा छंदच म्हणतो !

आपली तर काय लायकीच नाय तू जोड्यांचे ब्रांडेड शो रूम आपण फलाटावरील चांभाराचे चवाळे पण नाय ! आपली तर काय..... .................तू McD चा pizza .................आपण मैद्याचा पाव पण नाय ! .................आपली तर काय... तू विशालकाय वडाचं झाड़ आपण लाजाळुचे पान पण नाय ! आपली तर काय.... .................तू Rehman चे "जय हो" .................आपण प्रीतम चे चोरलेले गाणं पण नाय

जगी एकटेच येणे अन एकटेच जणे, नत्यान्चे हे कच्चे धागे मग कशास बान्धावे, बाल्य, तारुण्य, वर्धक्य तीन अन्कन्चा हा खेळ, कोणा द्यावा किती वेळ हे तो ठरवतो काळ. देह सोडुन जाताना प्राण क्षणार्धात जातो, मागे राह्णारा मात्र दु:ख आजन्म भोगतो. का ही अग्निपरीक्षा चान्गल्याच्या माथी येई, तरण्याला आता देवा सीतेचेच बळ देई.

जमलंय मला सावरायला उसने अवसान आणायला.. आणि उगीचच हसायला... ...खरच जमलंय.... नात्यांच्या ह्या गोत्यातून स्वताचे भावविश्व आकारायला सगळ्यांमध्ये असूनहि सगळ्यांपासून दूर जायला ---खरच जमलंय... जमलंय डोळ्यांना खरंच पाणी अडवायला ... जमलंय शब्दांना खरंच अर्थ बदलायला .... त्या पाण्याचे, शब्दांचे कौतुक करायला ... ...खरच जमलंय मला..... अर्थातली निरर्थकता ...... निरर्थकतेतला अर्थ सांगायला खरच जमलंय या शब्दांना कविता सजवायला ..... निखळलेले शब्द मांडायला आणि वाह वाह मिळवायला .....खरच जमलंय

अचानक तीने घेतला माझ्या हाताचा किस, त्यानंतर येणार्‍या प्रत्येक दिवशी आणि रात्री आम्ही खाऊ लागलो प्रेमाचे किसमिस, दीवस गेले भूरभूर लागली लग्नाची हूरहूर, खरं म्हणजे माझ्या लग्नाची बाबाच काढणार होते छानशी वरात, पण मीच आणली हट्ट करून हीला घरात, आता मात्र खरंच दिवस गेले आणि आमच्या सौंच्या बुद्धीमत्तेचे दीवे घरभर पेटू लागले, एक दीवस तीने मागितली आमच्या ईस्टेटीची परात, मी मात्र बुडून गेलो दारू सोबत अंधारात, मरून गेलेल्या बाबांचा मागून यायचा आवाज, बाळा यालाच म्हणतात- बीन बुडाची आणि बीन घोडयाची वरात, म्हणूनच आपण रहावे आपल्या रीतीभातींच्या घरात आपल्या रीतीभातींच्या घरात.

सोन्याचा मुकुट हिऱ्यांचा हार सोन्याच्या पादुका रत्नजडित सिंहासन सोन्याचे मखर सर्वांच्या डोळ्यांत ठसले त्या सोनेरी धामधुमीपासून दूर - - - - कोपऱ्यातल्या एका गरीबाच्या मिटलेल्या डोळ्यांतून ओघळणारे ... मोती ... फक्त साईलाच दिसले ; आणि (सोन्यापेक्षा सामान्यांवर माया जडलेले -) साई उदासपणे स्वत:शीच हसले !