कविता

आज काल नविन काही
सुचतच नाही...
कुणी काही बोलल तर
रूचतच नाही

आता पाहत बसतो एकटाच
मी शुन्यात...
तिच्या शिवाय मला काही
सुचतच नाही

ती असेल समोर तर
बोलून जातो बरच काही...
पण शब्द तिच्या पर्यत कधी
पोहचतच नाही

या कवितेचा वस्तुस्थितीशी काही संबंध आढळल्यास, एकाच नेत्याचे नाव सर्व घोटाळ्यांमधे वारंवार येणे हा जसा, तसाच तो ही एक योगायोगच समजावा.

[चाल : "काळ्या मातीत मातीत" या कवितेच्या पहिल्या २ ओळी.]

त्यांच्या थोत्रीत थोत्रीत खणकन वाजते
त्यांच्या थोत्रीत थोत्रीत खणकन वाजते
चमचे नाचती थयथय, 'पेपर' ढोल वाजविते
त्यांच्या थोत्रीत थोत्रीत खणकन वाजते

साखर स्वस्तात पाठविते, साखर महागात आणिते
साखर मध्यात साठविते, साखर तिजोरी भरिते \\१\\ त्यांच्या थोत्रीत थोत्रीत....

आज पुन्हा मी रडले,
का असे हे घडले ?

खरंच का ती इच्छा होती,
का मनाची भीती ?
का नाही मज उमगली,
ही नात्यातील प्रीती

कसे समजवू मी मनाला ?
का मुकले मी आनंदाला ?

खरेच का सर्व दोष
फक्त माझा होता ?
यास्तव प्याला का
माझाच रिता होता ?

वाटे एकदाच परत जावे
कुशीत शिरून पुन्हा रडावे

का नाही ही ओढ त्याला ?
का न उमगे मजला ?
काळही सरला, ना वेळही उरला
संयम माझा पुन्हा ढळला

3

3

डोंबारी - छायाचित्रः पाषाणभेद

साधारण ३-४ वर्शा पुर्वी ही छान कविता वाचली होती , आज सहजच चाळ्ता चाळता सापड्ली , आपन बहुतेक वाचली असेल ,
कवी माहीत नाही.

एका सागराची कथा

एकदा काय झालं,
एक सरिता रागवली
आपल्या boyfriend ला म्हणाली

'हे रे काय सागर !
मीच का म्हणून ?

दर वेळी मीच का
मीच का यायचं खाली डोंगरावरून ?
आणायचं रानावनातलं सारं तुझ्यासाठी
दरी बघायची नाही
कडा बघायचा नाही
कशी सुसाट पळत येते मी
विरहव्याकुळ, संगमोत्सुक
कधी एकदा तुला गच्च मिठी मारीन
तुझ्यात हरवून , हरपून जाईन

खळखळणारे पाणी भिडे कातळाला
सांगे गुज मनीचे त्या स्थितप्रज्ञाला

तोही मग हलकेच घेई कवेत त्याला
पाणीही मग सरसावे आलिंगनाला

हळुवार बोलणे त्यांचे वाटे खळाळता झरा
शुभ्र लाटाही मग उठाती त्यांच्या साथीला

चाले संवाद त्यांचा क्षणोक्षणी, दर एक ऋतूत
निसर्गही मग देई दाद त्यांच्या मैत्रीला