कविता

काही दिवसच असे असतात
विस्कटलेल्या घरात
गोंगाटाच्या घेरात
उधाणलेल्या भरात
तरीही सुरात

आपण म्हणतो दिवसभरात काहीच नाही झाल सरळ
त्याला मात्र पडत राहते अशाच अनवट क्षणांची भुरळ
आपण त्याला बसवत राहतो वेळापत्रकाच्या चौकटीत
त्याला मात्र नसत अडकायचं रोजच्या घोटीव कटकटीत

धावत राहतो आपण त्याच्या मागे,
हातात ताट आणि बोटात घास घेवून, कातावत
तो मात्र पळतो अंगणात
अर्ध्या चड्डीत, बरबटलेल्या तोंडाने
खट्याळ हसत , वेडावत

काही वर्षापूर्वी बार्न्सच्या पुस्तकभांडारात
आवडतीच्या सिंगलशॉट मोका सकट मी.
दिशाहीनतेचे डर्टी हॅरी फोर्टी फोर मॅग्नम खेळवत...
आजूबाजूची टेबले एकटेपणाच्या गर्दीने व्यापलेली
तेव्हा भेटले होते पहिल्यांदा दहा तोंडाचे ते मूल
लॅगरांज बिंदूचा रोग झालेले...
लहानपणी आईने सांगितलेली धृवाची कथा...
अढळपदातला अध्याहृत बंदिवास...
डर्टि हॅरी रोखल्यावर आत्मभानाला सुटलेली घाण
ह्यांच्यात बुडवून घेतले होते सारे वेडेबागडे शब्द
दहा तोंडाच्या मुलाने रचलेल्या रचना
रोशोमान सावल्यांचा खेळ...
माझे हरवलेले डर्टी हॅरी, विभक्त झालेले एकटेपण

मी एक फळा...

प्रत्येकाच्या आयुष्यात रंगांची ऊधळण करणारा........

रंग माझा काळा नांव माझे फळा,
घर माझी शाळा, जीथे पिकतो उद्याच्या सुजाण नागरीकांचा मळा,

हेडमास्तर इथले मालक विद्यार्थी त्यांचे बालक,
आई वडीलांनंतर हेच आमचे पालक,

ह्याच फळ्यावर गीरवतो अनेक विषयांचे धडे,
त्याचमुळे जीवनात प्रत्येकाचे पाऊल पडते पुढे....

असा मी असलो जरी काळा तरी जीथे पिकतो उद्याच्या सुजाण नागरीकांचा मळा
सुजाण नागरीकांचा मळा.......

वारकरी होऊ पंढरीस जाऊ
पाहुनिया विठ्ठला आनंदात न्हाऊ |१|

टाळ चिपळ्यांचा घुमवीत नाद
एकमुखे घालू माऊलीस साद |२|

मालदार कोणी झोळीवाला कोणी
पताका उंचावून विठू एक जाणी |3|

जनी नामा गोरा चोखा रोहिदास
नाही दुजाभाव सर्वामुखी घास |४|

ओळख ना पाळख नका दूर लोटू
जीव लावूनिया पंगतीत भेटू |५|

भेटू एकमेका जाऊ देवळात
संत सज्जनासंगे दंगू कीर्तनात |६|

लोभस मुद्रा कर कटीवर
मूर्ती विठ्ठलाची शांत विटेवर |७|

विठ्ठल विठ्ठल गजर टाळ्यात
चंद्रभागा वाहते माझिया डोळ्यात |८|

माझी आयुष्यातली सर्वात मोठी चुक...
मी तुझ्यावर निस्सीम प्रेम केलं...
पण तरीही दगा दिलास तु....
माझं आयुष्यंच, उध्वस्त झालं....

तु केलं ते चांगलं केलंस...
पण मला ते पचवणं कठिण गेलं...
शांतपणे चालणार्‍या माझ्या आयुष्यात...
एक विनाशकारी वादळ निर्माण झालं...

खुप प्रयत्न केला तुला विसरण्याचा...
पण तुला विसरणं कठीण आहे...
कारण तु दिलेली विश्वासघाताची जखम...
ह्रुदयात ताजी अजुन आहे...

दोनुली
( दोनुली ही संकल्पना कविवर्य वामन रामराव कान्त यांची. या द्विदलात्मक रचना म्हणजे एकाच देठावर पण दोन वेगवेगळ्या दिशांना झेपावणारी पानं. आपण जेव्हा एखादी रचना लिहितो तेव्हा त्या विषयाचा एक अव्यक्त भाव मनात दडुन बसतो...आपण आपल्या बुध्दीला-मनाला पटेल तेवढे लिहुन मोकळे होतो., मात्र हा अव्यक्त भाव लपुन बसतो...कदाचित हा "दोनुली" काव्यसंग्रहाचाच परिणाम असावा..मला माझ्या काही रचनांचा अव्यक्त भाव उमगला आणि मी दोनुली लिहिण्याचा एक प्रयत्न केला.)

दोनुली
( दोनुली ही संकल्पना कविवर्य वामन रामराव कान्त यांची. या द्विदलात्मक रचना म्हणजे एकाच देठावर पण दोन वेगवेगळ्या दिशांना झेपावणारी पानं. आपण जेव्हा एखादी रचना लिहितो तेव्हा त्या विषयाचा एक अव्यक्त भाव मनात दडुन बसतो...आपण आपल्या बुध्दीला-मनाला पटेल तेवढे लिहुन मोकळे होतो., मात्र हा अव्यक्त भाव लपुन बसतो...कदाचित हा "दोनुली" काव्यसंग्रहाचाच परिणाम असावा..मला माझ्या काही रचनांचा अव्यक्त भाव उमगला आणि मी दोनुली लिहिण्याचा एक प्रयत्न केला.)

पायवाट

दोनुली
( दोनुली ही संकल्पना कविवर्य वामन रामराव कान्त यांची. या द्विदलात्मक रचना म्हणजे एकाच देठावर पण दोन वेगवेगळ्या दिशांना झेपावणारी पानं. आपण जेव्हा एखादी रचना लिहितो तेव्हा त्या विषयाचा एक अव्यक्त भाव मनात दडुन बसतो...आपण आपल्या बुध्दीला-मनाला पटेल तेवढे लिहुन मोकळे होतो., मात्र हा अव्यक्त भाव लपुन बसतो...कदाचित हा "दोनुली" काव्यसंग्रहाचाच परिणाम असावा..मला माझ्या काही रचनांचा अव्यक्त भाव उमगला आणि मी दोनुली लिहिण्याचा एक प्रयत्न केला.)
प्रश्न
१
प्रश्नच प्रश्न, कधी डोंगरा सारखे
कधी झाडा एवढे

स्वगत
विरघळलेल्या आशेमधून
माझ्यातलं मी पण उठून
उभ राहिलं-मला म्हणालं
असच जाउ देते मला
तळहातावर घेउन बघ
तळहातांवरच्या रेषांमधून
माझ प्राक्तन मला शोधत
मनात आलं-मला म्हणालं
असच जाउ देते मला
डोळ्यात साठवून बघ
डोळ्यातले स्वप्न दडलेल्या
विचारांमधून वाट काढत
ओठावर आलं-मला म्हणालं
असच जाउ देते मला
एकदा नवा श्चास घेउन बघ
घुसमटलेल्या श्वासांमधून
उसासे बाहेर पडले तळमळत
मला म्हणाले-केव्हा पासून या
मोकळ्या आकाशाची वाट बघत होतो.