कविता

एका प्रोफाईल लॉगीनने समोर दिसतात असंख्य मने चांगुलपणाचे पुतळे ,आदर्श आभासी व्यक्तिमत्त्वे , सद्वर्तनी ,भावूक ,अंतरंगाला हमखास हात घालणारीच स्टेटस त्यावर सहमतीचे लोणी , आदर्श विचारांनी ओथंबून वाहणाऱ्या आदर्श पोस्ट त्यावर तसल्याच गुळमुळीत कमेंटची पखरण आदर्श फेसबुक जीवन ,रेडी टू सर्व्ह .... प्रेमाचे समुद्र ,उमाळ्याचे नद ... हळुवार ,सेन्सेटिव ,अलगद चालणारी इनबॉक्स मधली खलबत दुसरीकडे बुरखेधाऱ्यांचे राडे, अतृप्त इच्छांच्या तारेवर उलटी लटकलेली मने चाळीशीनंतरच्या दुसऱ्या इनिंगमध्ये ... संभ्रमात आहे फेसबुक .... झुगारावी सो कॉल्ड संस्कृती .... की मिरवाव भाऊराया ,ताई म्हणून.... लोगिन ने वाढ

.........................आत्मूज जिल्बी भांडार......................... जिल्बी क्रमांकः- ............. अशीच!* =)) (*-चे.पु.वर आमच्या-पाठी :p दुर्बिण घेऊन फिरणार्‍या एका मित्राच्या आग्रहास्तव,सदर जिल्बी तळायला :D सोडत आहोत!यथायोग्य आस्वाद घ्यावा. आणि आकारापेक्षा चविशी सलगी साधावी...ही विणम्र विणंती! =)) ..) सदर जिल्बीमधे:- व्यवसायात नविन पडलेल्या,किंवा वर्षानुवर्ष नविनच राहिलेल्या एका विक्रेत्याची कैफियत मांडायचा प्रयत्न केला आहे.

येताना आणतेस... कळ्या मिटलेल्या चांदण्या निजलेल्या कल्पनाही आणतेस दवात भिजलेल्या... जाताना देऊन जातेस श्यामल निळ्या-सावळ्या आठवणींच्या पाकळ्या आणि एक स्वप्नंही तू गेल्यानंतर... तू येईपर्यंत डोळ्यांत साठवण्यासाठी...!

पुन्हा एकवार, मॅन्चेस्टर युनायटेड फॅन या नात्याने गणपती बाप्पाकडे प्रार्थना करतोय, ही ईपीएल जिंकण्यासाठी. गणपती बाप्पा काय काय सांगू आलोय आम्ही मागायला ते ते सगळं, जे जे लागतं, प्रिमियर लीग मारायला ||धॄ|| कोच आहे विद्वान खरा आहे जरा निराळी त-हा मात्र सगळ्या प्लेयर्सना शिकवा त्याचं ऐकायला ||१|| संघ टाकतोय कात जरी नेहमीचीच ही बात जरी नव्या जुन्याची सांगड तेवढी मदत करा घालायला ||२|| बुद्धी पास द्यायला आणि ताकद किक मारायला जोर थोडा पायांमध्ये बॉक्स टू बॉक्स धावायला ||३|| संघ जरासा गळपटलाय विश्वास थोडा डळमळलाय एकच तगडा विजय हवाय ती आग पुन्हा लागायला ||४|| हार जीत होतेच नेहमी जाणतो जरी सारे आ

सखे, तुझ्या कवितेत छान वर्णन असतं, आभाळाचं, पावसाचं, गर्द झाडीचं, पानाफुलांचं, भविष्याच्या स्वप्नाचं. शब्दाशब्दातून पाऊस पडत असतो, आणि दुर डोंगरावर रंगतही असतात, शब्दांची रानंफुलं. झाडांच्या पानाआड बसुन जमीनीतून उमलणा-या रोपाशी खेळत म्हणते- उमलू दे रे तुझा जीव फुलु दे तुझं मन, झुरु दे रे हृदय, साठवू दे तुला, पानापानातुन निथळणा-या चुकार थेंबांचा..

सखे तू जवळ नसतांना तुझे डोळे फार गोंधळ घालतात सगळचं कसं विनाकारण उत्कट होत जातं ------ गोठलेल्या शाईसारखी काळी रात्र आणि थंड पडलेल्या इवलाश्या खिडकीतून दिसणारी ती लोभस चंद्रकोर... तुझ्या डोळ्यांचा आभास निर्माण करतात आणि मग फार गोंधळ होतो... सगळचं कसं विनाकारण उत्कट होत जातं -------- सखे तू जवळ नसतांना बघता बघता कोर्‍या कागदाची कविता होते झरझर लेखणी शब्द पाझरते... कविता तुझे वर्णन करायला लागते तुझ्या डोळ्यातल्या अगणित छटांमध्ये गुरफटते मग तिचाच गोंधळ होतो, आणि सगळीच आंधळी कोशिंबीर होऊन बसते नुसताच गोंधळ, आणि मग सगळचं कसं विनाकारण उत्कट होत जातं -------- सखे तू जवळ नसतांना माझा सगळाच नाईलाज अ

एकच तर जिंदगी हि बालपण मार खाण्यात गेल जवानी अभ्यास करण्यात अभ्यास करण्याच्या वयात प्रेम केलं आन आयुष्य घातलं खड्ड्यात म्हणतात आपलं भविष्य आपण ठरवतो पण हे कोण सांगणार त्या गरीब मुलाला कि त्यावर ९५ टक्के प्रभाव घरात्ल्यांचाच असतो स्वप्न बघायला मन उघडं असते पण हे पण ऐका लोक्कांनो त्या पक्षीच्या शेपटीला एक दोरी पण बांधलेली असते आकाशाला जरी सीमा नसली तरी आता तुमच्या स्वप्नांना सीमा असते मजा करण्याचा वय त्या मुलाचं डिप्रेशन मध्ये अडकला सगळ्या चिंता विसरण्याचा सोडून प्रेयसीच्या रुसव्या-फुग्व्यान मध्ये लटकला हे म्हणजे आधीचा मर्कट त्यावर मद्यप्याला रस हळू हळू उडत जाई जीवनाचा इतक्या डिप्रेशन मध्ये पाहून सोडून गेली कि हो ती त्याला प्रेयसी गेली सोडून घरातल्यांशी तो भांडला मित्र मात्र अजूनही होते पण ह्याने आत्महत्येचा पर्याय निवडला

नमस्कार मंडळी, एका उर्दू संकेतस्थळावरील काव्यदालनात विहरताना मला एक रोचक धागा दृष्टीस पडला होता. त्या धाग्यातील कल्पना मला आवडली, आणि ती मिपावरही आपण उतरवावी असा मनात विचार आला. त्यासंदर्भात संपादक मंडळाशी संवाद साधून त्यांच्या सहमतीने, वतीने मी ही कल्पना, हा उपक्रम आपल्या सगळ्यांसमोर मांडत आहे. गुंफता कवन हे उपक्रमाचं साधारण स्वरूप असं आहे, की एक काफ़िया घेण्यात यावा, आणि त्याला आपापल्या प्रतिभासाच्यात घालून सभासदांनी त्यांना सुचतील तसे शेर जोडत जावे आणि आकारास यावी एक सुंदर कविता; एक सुंदर ग़ज़ल. याकरिता, दोन काफ़िये दिले जात आहेत.

फेक प्रोफाइल्सच्या मागे दबल्या गेल्यात असंख्य भावना.... सुखाच्या महालात दडली आहे अस्वस्थ वेदना .. मनाच्या गाभाऱ्यात वंदिल्या मी अबोल निष्ठा ... कुणाला कळणार हा अंतरीचा मनोकंप ... अशा बेफाम ,काळ्या रात्रीच प्रसवतात... शोधत फिरावे जन्माची गुपिते..असंबंध फरफट.... मायेचे असंख्य धागे ....आयुष्याच्या वस्त्रात सापडावेत .... काही क्षण काही धाग्यांनी बांधून दूर निघून गेलीत अनेक माणसे.... कोण कुठले अनामिक आहोत आपण.... एका अद्वैताने बांधलेले... (अमवाश्येच्या काळात माझ्या मनात अशेच इचार येतात याची नोंद घ्यावी.)