कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
बहुतांश विज्ञापन भ्रमित करणारे असतात. काही विज्ञापनात सत्य दडलेले असतात. फक्त आपल्याला समजायला हवे. दिल्लीत बहुतेक तरुण मंडली वेडी-वाकडी आणि तुफान बाइक चालवितात एखाद्या पक्ष्या प्रमाणे. परिणाम काय होतो:
शरीर सोडूनी तत्क्षणी
पंछी उडाला आकाशी.
लोक ही म्हणतात कसे
देखो देखो
पंछी उड़ रहा है.
मढे मोजण्याला
लपेटून फासामधी कायद्याला
ससे वाकुल्या दावती पारध्याला
नको पाडसा आज कळपास सोडू
चुल्ह़ा तप्त टपला तुला रांधण्याला
जवानीत होता उतावीळ श्रावण
अता फ़ागही ना विचारीत त्याला
तुझी आत्मग्लानी वृथा-व्यर्थ आहे
कुणी येत नाही मढे मोजण्याला
करा की नका काम कोणी पुसेना
बिले चोख ठेवा; लुटा आंधळ्याला
इथे देवळाच्या चिखल भोवताली
स्मशाने चकाचक ’अभय’ तालुक्याला
लांबच लांब डांबरी रस्त्यावर
घरंगळत जाणारे पावसाचे पाणी
कुठेतरी जाऊन थांबत असेलच
कदाचित, तिथेच तू भेटशील..
--
तुला ते पाणी भेटल्यावर
मी सोडलेली कागदाची नाव
तुला सापडली असेलच त्यावर
त्या नावेत तुझ्यासाठी
माझी स्वप्नं पाठवली आहेत
एखाद्या तरी स्वप्नाने तुला
घायाळ केले असेलचं...
--
त्या नावे पाठोपाठ
नारळाच्या करवंटीत
चार चाफ्याची फुलं पाठवली आहेत
सकाळी घराच्या मागच्या आंगणात
सापडली तेव्हा
तुझ्या स्मिताचा सुगंध आठवला
--
तुझ्यापर्यंत पोहचतांना
किती चिमुकले भवरे पार केले असतील
त्या नावेने कुणास ठाऊक
नभी काजळी दाटता सूर ओला
उरा अंतरातून बरसून गेला
झरा आत वाहे,तरीही सुनी मी
अधूरी सख्या रे तुझ्यावाचुनी मी
कुणी हासते वा कुणी गीत गाते
कुणी प्रेमरंगात रंगून जाते
उभी एकटी दूर सार्‍याहुनी मी
अधूरी सख्या रे तुझ्यावाचुनी मी
झरावे किती मेघ आतून सारे
फुलावे किती अंतरंगी शहारे
फिरो गार वारा किती आसमंती
तरी कोरडासा उरे जीव अंती
नव्याने नटो ही धरा मेघवेडी
नवी बावरी लाजुदे सांज थोडी
उभी पायथ्याशी नव्याने जुनी मी
अधूरी सख्या रे तुझ्यावाचुनी मी
निसर्गकन्या : लावणी
चांदणं गारा, श्रावण धारा, वादळवारा प्याली
मेघांची गडगड, विजांची कडकड, ऐकून ठुमकत आली
पावसात भिजली, तरी न विझली, ज्योत मनी चेतलेली
भान हरपली आणि थिरकली, वयाची वलसावली
आली निसर्गकन्या आली, ठुमकत आली, थिरकत आली .... ॥धृ०॥
हिरवळ ल्याली, पावसात न्हाली, न्हाऊन चिंबचिंब झाली
मुरडत आली, लचकत आली, लाजून पाठमोरी झाली ...... कोरस
निसवता जोंधळा जणू, दाटली तनू, चोळीला भार
उगवती वल्लरी जशी, कांती लुसलुशी, अंग सुकुमार
वनी विहरली, दिशांत फिरली, तरूवर पिंगण घाली .... ॥१॥
संथ पाउस पडतो
झाडे,कौले भिजवीत
जणू स्वप्न उतरते
जडावल्या पापणीत....
झाडे चिंब शहारली
पक्षी मिटत पंखात
शांत दुपार पेंगते
थेंब थेंब न्याहळत...
ओल्या लाल कौलांवर
मंद पावसाचा सूर
हिरव्या कंच शेतावर
संथ थेंबांचा पदर...
ओला वास रानीवनी
ढग पाण्यात वाहात
भोवताल सारे स्तब्ध
थेंब एकटे गातात....
स्वर्गातून अवतरली तु, जणु मदनाची रती,
लावण्यवती परी तु, पाहताक्षणी गुंग झाली मती
तु येताच पक्षी, गातात स्वागतगीते,
दवावरून चालते तु, तेव्हा गवतही शहारते
केसांशी खेळत जेव्हा, वारा तुला झोंबी घालतो,
मनातल्या मनात तेव्हा, त्याचाही हेवा वाटतो
शृंगारासाठी तु एक, टवटवीत गूलाब हाती घेतला,
पण सौँदर्य तुझे पाहुन, बिचारा गूलाबही लाजला
तु जिथे ठेवते पाऊल, तिथे धरणीलाही प्रेमांकुर फूटतो,
आणि तुझ्या बागडण्याने, प्रेमाचा सुगंध दरवळतो
चिँब पावसात भिजताना, तु बेधुंद झाली,
आणि तुझ्यासमवेत नशा, मलाही चढत गेली
दाट धुक्याला लपेटून, हरवून गेली कुठे,
बोरकरांच्या कविता नेमक्या कधीपासून वाचायला लागले ते आठवत नाही. त्या वाचलेल्या कविता कधीपासून उमगायला लागल्या ते ही सांगता येत नाही. परवा अचानक बोरकरांची कविता पुन्हा भेटली. ८ जुलै हा बोरकरांचा स्मृतीदिन. त्यानिमित्ताने काही बोरकरप्रेमी मित्रांनी त्यांच्या कवितांच्या अभिवाचनाचा कार्यक्रम ठरवला. त्यात मलाही बोरकरांच्या कविता वाचायला बोलावलं आणि हेच निमित्त झालं पुन्हा कविता शोधायला.
कवितांचे २ खंड, समीक्षेची पुस्तकं, नक्षत्रांचे देणे आणि मुख्य म्हणजे पु लं आणि सुनिताबाईनी बोरकरांच्या कविता वाचनाचे कार्यक्रम केले त्याचे भाग एवढं सगळं जमा झालं.
पाऊस आलाय
सालाबादप्रमाणे
वेड्या आठवणी जागवायला
पुन्हा-पुन्हा मला लावतोय
माझ्याच मनावर रागवायला
वेडा पाऊस, वेडा...
वेडावणारा पाऊस वेडा
वेड लावतोय, वेडावतोय
कृष्णमेघांच्या सावलीमागून
आतुर होऊन बोलावतोय
भिजायला...
हो...भिजायचंय मलाही...
पण थोडं थांबावं लागेल...
हल्ली असंच करावं लागतं
मनात आलं, तसं वागलं,
मोकळं झालं, असं होतंच नाही...
थांबावंच लागतं
आणि मनालाही थांबवावं लागतं
पण येणार मी, नक्की...
मलाही भिजायचंय ना...
मिसळपाव
