कविता

तुझ्या अंगणी असेल बरसत
असाच पाउस अबोल, हळवा
टपटपत्या त्या थेंबांमधुनी
ऐकशील  तू मंद मारवा....

तुझे ही डोळे येतील भरुनी
मेघ जणु आकाशी आतुर
सांग कसे मग लपवशील तू
मनातले ते वेडे काहूर...

कुठे लपवशील माझे हसणे
कसे रोखशील माझे गाणे
डोळ्यामधले आसू लपवण्या
कितिक करशील खुळे बहाणे...

तुला सान्गतील जुन्या वेदना
आकाशातील मेघ सावळे
पुन्हा नव्याने रूजून येतील
आठवणींचे कोंब कोवळे......

ऋतु किती हे येतील जातील 
पुन्हा पुन्हा तू मला शोधशील
मनातल्या त्या मुक्या भावना
पाउस होवुन नयनी येतील.....

लोपून तेज जाता हलकेच पश्चिमेला
बघ चोरपावलांनी चालून रात्र येई
निजले नभात तारे ,निजली उभी धरा ही
परि तान्हुल्यास माझ्या का नीज येत नाही?

इवली पहा झळाळे नाजूक सोनकाया
इवलाच देह भासे इवला हिरण्यगोल
तेजाळल्या कळ्यांची कानात कुंडले ही
तेजावली झळाळे डोळ्यातुनी अबोल

तू तेजगोल बाळा, मी गालबोट काळे
रे सोनुल्या तुला मी सोडून दूर जाते
घोंगावुनी कधीचा अंधार वाहणार्या
मी सावळ्या नदीला हा तेजपुत्र देते

श्रीकृष्ण आमचा देव आहे
दहीहंडी संस्कृतीची ठेव आहे
आज तरुणाईला चेव आहे
म्हणूनच

आयोजकांचा धंदा आहे
सामान्यांचा वांदा आहे
वर चढणारा गोविंदा आहे
म्हणूनच

जोश थोडा मनात आहे
उसन्या नशेची साथ आहे
ही संस्कृतीवर मात आहे
म्हणूनच

टीशर्टवर कृष्णाची आकृती आहे
ट्रकमधून ओसंडते विकृती आहे
ही मुळी न आपली संस्कृती आहे
म्हणूनच

डीजेचा ठणाणा आहे
गोविंदांचा धिंगाणा आहे
आयोजकांचा ताठ बाणा आहे
म्हणूनच

थरावर लावायचा थर आहे
समोर पैशाचा डोंगर आहे
वाट बघणारं घर आहे
म्हणूनच

१७ ऑगस्ट ...! माझ्या वडिलांचा (कै. अनंतराव जोशी यांचा) जन्मदिवस. त्या निमित्ताने....

फोटोमधुनही बघतात बाबा..!
बिनधास्त जग तू, वदतात बाबा..!

नाहीत बाबा, हे मान्य नाही;
माझ्यात राहुन जगतात बाबा..!

झोळी रिकामी माझी तरीही;
प्रेमास हृदयी भरतात बाबा..!

पाठीवरी तेंव्हा हात फिरला...
तो आठवा, मग कळतात बाबा..!

तू मान किंवा मानू नको, पण..
असतेच आई, असतात बाबा..!

शाळेत ज्यांच्यावर भरभरून लिहिलं,
त्यांना कधीच विसरलो आहोत...
त्यांच्या नावानं जे पुढारले,
त्यांच्यावरच विसंबलो आहोत...

15 ऑगस्ट, 26 जानेवारी...
मिळणाऱ्या सुट्टीमुळे लक्षात असतील..
सुट्टी जर जोडून आली,
तर फारच बहार आणतील...

तीन-चार दिवस स्वातंत्र्याला,
बघा कसं उधाण येईल..
स्वातंत्र्यासाठी ज्यांनी जीव दिले,
त्यांच्या प्रयत्नांचं चीज होईल...

जुन्या लोकांच्या जुन्या गोष्टी,
पुन्हा कशाला आठवायच्या..?
असे जर म्हणत असाल,
तर मग सुट्ट्या कशाला घ्यायच्या..?

हे मन सैरभैर....!

मृगजळाच्या मागे धावते
तप्त उजाड वाळवंट त्यात ….
मोकळं मोकळं निळं आभाळ
ढग पांढराही नसे त्यात ….

दिसे किनारा कुठलासा , इतक्यात ! ….
उडून जाई हे मन सैरभैर …….

खोल खोल दाट काळोख
आसवांचे काजवे त्यात …
थकली पावलेही अंधारात
मऊ मऊ काट्यांची वाट …

दिसे कवडसा कुठलासा , इतक्यात ! ….
उडून जाई हे मन सैरभैर …….

बरसुनही मुसळधार कधीचे
परत दाटुनी आले त्यात ……
प्रत्येकाचं भिजणं वेगळं
पाऊसही चिंब आज तशात ……….

दिसे इंद्रधनू कुठलासा , इतक्यात ! ….
उडून जाई हे मन सैरभैर …….

सप्तरंगी पोपट !!

तो दिवसच नशिबात आला
अन सांजवेळ ती अशुभाची
आभाळ फाटुनी घात जाहला
करूण व्यथा त्या पिलाची ….!

असे बंधिस्त तो पिंजरा
सोन्याचा कि लोहाचा,
अतिरम्य पंख किती फडकले
पिल्लू गोजिरे ते पार अडकले …!

गेला भरधाव तो रथही
घेउनि केविलवाण्या पिंजऱ्यास ,
आक्रोश विरला अन अश्रूही
इवलेसे डोळेच फक्त सांत्वनास …!

काळोख दाटला सभोवती
भीती चिमुकल्या मनात ,
काजव्यांना साद घाले परंतू
तो तर दिव्यांचा झगमगाट ….!

पाहुन घटना ती ही मी ही सुन्न होई.
ऐक भुकेल पोर भाकरीसाठी श्वानाशीही झगडा घेई.

माय होती बाजुस त्याच्या ती ही धाय मोकलुन रडी.
पोराची भुकेची तडफड त्या माउलीस सहन न होई.

गेल्या सालामध्ये ती भरल्या घरची मालकीण होती.
शेतात सोन पिकवणार्‍या शेतकरी राजाची राणी होती.

अचानक दैवाने सुखी संसारात दुष्काळाच विष कालवल
उभ्या शेतातल पिक पाण्याविना शेतात करपल.

धन्यानेही खचुन जाउन धनीपण संपवल.
आयुष्य संपवल त्याने, पण बायको लेकरास जन्मभर रडवल.

सगेसोयरानीही मग पाठ फिरवली.
सावकारानेही मग घरावर जप्ती आणली.