कविता

विठ्ठलाचा पुत्र रुक्मिणीचा बाळ संन्याशाचे पोर म्हणूनी अस्पृश्य   नका दे‌ऊ अन्न नका दे‌ऊ पाणी नका दे‌ऊ थारा पहा हा अस्पृश्य   सावली पडता दूर हो म्हणती शिव्या शाप देती म्हणती अस्पृश्य   दुषणे ठेविली भिक्षा नाही दिली मुंज नाही केली ठेविले अस्पृश्य   ज्ञानराज श्रेष्ठ भक्तराज श्रेष्ठ योगीराज श्रेष्ठ परि तो अस्पृश्य?   गीता उपदेशी बोले ज्ञानदेवी ज्ञान करी मुक्त परि तो अस्पृश्य?   विठोबाचा प्राण विसोबाचा गुरू नामयाचा बाप परि तो अस्पृश्य?   जनीची साजणी दीनांची मा‌उली संतांची सा‌उली तरी ती अस्पृश्य?

कपडे काय अन् पायताण काय, अवस्था तीच खाण्या पिण्याची सगळीकडे नुसती चर्चा, ब्रँड आणि फक्त.......

हसी तो फसी या हिंदी सिनेमातलं 'ज़हनसीब' हे अत्यंत आवडतं गाणं ऐकत असताना सुचत गेलेल्या ओळी.

तुझ्या विना सांज सखे, जीव ओशाळला गच्च नभी हे चांदणे, अंधार मंद जाहला ll १ ll सोसतो विरह मी, माझ्या श्वासा श्वासातला अंतर श्वासा श्वासातले, एकांत कुंद जाहला ll २ ll चंद्र शोधती तारका, सवे घेउनी अंबराला तुझा पौर्णिमेचा चंद्र, माझा छंद जाहला ll ३ ll कधी नीज लागली, न कळे मुळी मला सहवास विचार तुझा, स्वप्नात धुंद जाहला ll ४ ll जरी असेल स्वप्न, पाहिले असे तुला श्वास हर एक माझा, तुझा गंध जाहला ll ५ ll -सार्थबोध http://www.saarthbodh.com/2014/09/blog-post_85.html

डोळे बंद करून ऐकत बसतो तुझ्या आवाजातील पहाट ओवी अशाच स्वरात आई म्हणायची माझ्या लहानपणी तुझा आवाज ऐकूनही मला असेच वाटते घेऊन जातो माझ्या बालपणात दिसू लागते ती कोवळी पहाट आणी येत रहातो गंध वाफाळलेल्या चहाचा मी पसरतो आळसावून आणी जातो हरवून तुझ्या स्वरात …. केलीस ग बये माझी सकाळ सुंदर येतोयना तुझा कोवळा आवाज झिरपत झिरपत माझ्या पर्यंत तू पाठविलेल्या व्हाईस मेल मधून जसा कोकिळेचा स्वर येतो दुरून गर्द रानातून माझ्यापर्यंत कधीतरी अलगद..... तसाच तुझा स्वर मी ऐकत बसतो ह्या बर्फाळ एकांतात कधीपण … प्रकाश

मॅटिनी आज रविवारचा दिवस आहे, गुलाबी थंडीचा महिना आहे मुले पण मामा कडे गेली आहेत आज जरा चुकारच मूड आहे............ . नाष्ट्यास कांदे पोह्याचा बेत आहे लिंबू पिळून बशी वाफाळते आहे का लाजतेस प्रिये ,भरव ना घास आज तर राजा राणीच राज्य आहे......... . किचन मधे जरा लुडबूड करु दे मदतीच्या बहाण्यानं तुला सतावू देत. गारठा जरा आज अंमळ जादा आहे स्वयंपाक घरातली उब जरा घेऊ देत........ . नको ति आज बेचव भेंडी अन गवार कोवळी मटार सोलण्यास घेतली आहे नारळ घालून उसळीचा फक्कड बेत आहे, अन्नपुर्णे, तुझ्या हाताची चव निराळीच आहे....... . आकंठ भोजन, सखे तन मन तृप्त आहे राहू दे आवरा आवरी, आज एकांत आहे. नाइट शो तर आपला नेहम

मागे नको वळू कारण पुढे ठेच लागेल मग निघेल जिभाळी अन जिव्हारी लागेल.. मागे नको वळू कारण मन वेडझवं मागे वळून म्हणेल त्याला पुन्हा सगळं हवं.. मागे नको वळू कारण खोळंबत राहशील सुकलेल्या पळांशी उगा झळंबत राहशील.. मागे नको वळू कारण मागे रस्ते नसतील मागे नको वळू तुला माझे डोळे दिसतील..

रिप रिप रिप........ मोड़कळिला आलेले घर त्या गल्लीतले शेवटचेच, अजुनही चातक बनुन चिवटपणे उभे असलेले , कालच्या पावसाने पुन्हा एकदा झोड़पले पाऊस नेहमी सारखाच.... ..........रिप रिप रिप खिड़कीची धूसर झालेली काच आधीच तडकलेली.. आता नि:शब्द! पावसाच्या एक एक थेंबाला रस्ता दाखवत ती चिर .....कृतार्थ ! जुनाट चौकट भिजलेली... सगळंच ... ..........रिप रिप रिप पाउस आणि अंधार सोबतीला एकटी....

डोळ्यात आज माझ्या मूर्ती तुझीच आहे ओलावल्या कडांची आरास त्यास आहे ॥ ह्रद्यात ठाव माझ्या तुजविण कोण नाही आसूसल्या मनाला आधार कोण नाही ॥ व्याकूळता उराशी अन् एकटाच आहे या यातना मनीच्या शब्दांत मांडत आहे ॥ तू भेटशील स्वप्नी आशा ऊगाच आहे जागेपणी झोपण्याला राजा गुलाम आहे ॥ सुर्या...