कविता

जातीयेसच तर जा.. पण बरंच काही राहिलंय बघ.. बारमाही ग्रीष्म, भारवाही श्रावण.. अन चुकचुकणारं जग.. अर्ध्यातच थांबू पाहणारी मैफिल.. अर्धवट भैरवी.. लांबलेला मल्हार.. अस्तित्वावरच कोरल्या गेलेल्या तुझ्या खुणा.. काळाचे बदलत जाणारे संदर्भ.. आणि.. सुन्न गंधार .. उतू जाऊ पाहणारे अनावर कढ.. चंद्राचं हितगुज.. चांदण्याचा पसारा.. विस्कटलेला भूतकाळ.. ढासळणारी संध्याकाळ.. घुसमटलेला वारा.. अस्ताव्यस्त रात्र.. अस्वस्थ गात्रं.. उद्ध्वस्त स्वप्ने.. कळ्यांभोवती रेंगाळणारे, प्राक्तनाचे नं सुटलेले उखाणे.. हुळहुळलेले तळे.. तळमळलेले डोळे..

रांगडे घोंगावले रे सागरावर मत्त वारे ! निसटले आता नभाचे राज्य हातातून सारे !! सूर्य हरला काजळाशी डाव ते नाकाम सारे ! अन नभावर बरसले रे घन तमाचे सुंद धारे !! जोर इतका वादळाचा सांडले आकाश सारे ! लोपले सारे निवारे पांगले सारेच तारे !! बरसला बेधुंद ऐसा बुडवुनी सा-या खुणा रे ! धुंद आवेगात न्हाउन पेटले गात्री निखारे !! या धरेच्या मीलनाचा सोहळा तृप्ती बघा रे ! जिंकल्या या पावसाच्या कीर्तीचे गाणे करा रे !!

पाऊस म्हणजे? पाऊस म्हणजे उल्हास मनी दाटलेला, निसर्गाच्या सानिध्यात मन वेडा फुललेला। पाऊस म्हणजे चौफेरे दाटलेली हिरवळ, क्षणात दूर करते मनात आलेली मरगळ। पाऊस म्हणजे उत्साह शरीरात दाटलेला, रखडलेली कामे करण्यास बोनस वेळ मिळालेला। पाऊस म्हणजे उगाच सुट्टी मिळालेली, विसरून चिंता कामाची कुटूंबासोबत घालवलेली। पाऊस म्हणजे चिखलाचाच राडा सारा, उग्रट दर्प हवेत अन् वाटेभर कचरा पसारा । पाऊस म्हणजे नदिला आलेला पूर, घरात साचलेलं पाणी अन् मुलांच्या रक्षणाची हुरहुर। पाऊस म्हणजे फक्त पाऊसच आहे, जितके लिहावं त्यावर तितके कमीच आहे। पाऊस म्हणजे शब्दांची सरच बरसते, खोलवर मनात रूतलेली सहजच कविता खुलते। यल्

नथं नाकातं खुलली लाली गालात फुलली कई होटातं ऊलली कोन्या जगातं भुलली खाली झुकली नजर कायं दिसलं गोजरं मले पाऊनं खरचं तूह्यं हासनं लाजरं तुले कोनाची कदरं डोई घेतला पदरं चालू नकोसं तर्तरं जीवं उळते वधरं पापन्याची फळंफळं पदराची सळंसळ कायं मनी गळंबळं सांग मले घळंघळं डूलं डुलतातं कानी मानं सुरई च्या वानी मोठ्या मोठ्या डोयातनी रूपं साकारलं रानी

खेळ खेळते ऊन सावली पाऊस पडून गेल्यावर गवतावरचा थेंब चमकतो किरणांची भेट झाल्यावर पाऊस पडून गेल्यावर पाखरांची किलबिल झाली नव्या नवरी सारखी धरती हिरवळ लेवून सजली मन भारावून गेले पाऊस पडून गेल्यावर सुखावून मी जातो गारव्याचा स्पर्श झाल्यावर हरवून जातो शब्दात पाऊस पडून गेल्यावर नकळत सुचतात शब्द कविता सजते कागदावर यल्लप्पा सटवाजी कोकणे १८ जून २०१५ ९८९२५६७२६४

खेड्यातला जाणता पाऊस जबाबदारीनं गाव रान भिजवणारा, म्हातार्या कोतार्यांची अलाबला नी पिकांची दुवा घेणारा ....!! शहरातला अप टु डेट पाऊस ऑफीस शाळांच्या वेळेत हमखास येणारा नौकरीदारांच्या शिव्या नी पालकांची बोलणी गप गुमानपणे ऐकणारा...!! घाटातला धटिंगन पाऊस निर्वस्त्र, निर्लज्ज कसाही कोसळणारा , धबधब्यांना जागं करून आनंदानं नाचविणारा....!! बागेतला खट्याळ पाऊस रेंगाळलत गुलाबी होवून पडणारा , प्रेमीकांची भिड चेपायला सजल हस्ते मदत करणारा...!! फ्लॅट मधला मुका पाऊस बंद दाराआड गपगुमान पडणारा , रेन रेन गो अवे ऐकुन खिन्नपणे परतणारा ...!! चाळीतला मनमोकळा पाऊस आस्थेने चौकशी करणारा, कांदा

वाटतं असं... की तुझ्या हातात मोगरा भरभरून ठेवावा.. आणि सुगंधाशी सुगंधाला स्पर्धा करू द्यावी.. नक्की मला वेडं करणारा त्यातला कोणता आहे? ते शोधण्यासाठी! वाटतं असं... की पावसाने शांत झालेल्या मऊशार हिरवळीत तुझ्यासवे एकरूप व्हावं.. खऱ्या मीलनाचा मृद्गंध कळण्यासाठी! वाटतं असं... की तुझ्या हातांशी एकरूप झालेली मेहेंदी , मी नेहमी आठवावी.. हव्यास आणि सहजतेची ओढ यातला फरक.. मला समजण्यासाठी. वाटतं असं...

तसा हट्ट नाहिये माझा अगदी तश्याच राहिल्या तरी चालतील मरीन ड्राइव च्या आठवणी, तुझी झालेली पाठवणी माळलेल्या मोगर्‍याचा सुगंध, पहिल्या पावसाचा मृद्गंध सोबतीने काढलेली कुडकुड़ती रात्र, नकळत एकमेकात विरघळलेले अनिमिष नेत्र अगदी अबोल शब्दांची पेरणी पण तशीच राहु दे तसा हट्टच नाहिये माझा फक्त बघ जमलच तर कर मौनांची भाषांतरे #जिप्सी #gypsykavita.blogspot.in

मज व्यथेची हाव कुठे, कुंपणाची धाव कुठे दुःख ही जरासे पचले नाही, वेदनेला वाव कुठे जिंकला समर जरी तो, तरी सुखाची हाव कुठे झाली माणसे परागंदा, राहिले मज गाव कुठे रेखले होते तुझे नाव ज्याच्यात, हरवले ते डायरीचे पान कुठे #जिप्सी