कविता

खोल दरीतले वाहते पाणी उंच डोंगरावर पक्षी प्राणी कानावर घोंघावणारे वादळ नितळ दिसणारा सागरतळ फांदीवर हळूच फूल डुलणारे वाऱ्यावरून पान तरंगणारे नभात चांदणी चमचमणारी सागरात बोट हेलकावणारी झाडावरून खार तुरुतरुणारी रोपट्यावर कळी मोहावणारी सशाचा डोळा लुकलुकणारा वाळूतला शिंपला चमकणारा कोपऱ्यातले कोळ्याचे जाळे एका झुरळाचे सहस्र डोळे शब्दात रंगवणे हेच सगळे "कविता" म्हणजे काय वेगळे ..! .

उरलेत भाव काही संपलेत शब्द सारे संपला प्रवास केव्हाच अजुनी दूर किनारे जेथे मैफीली सुरांच्या होत्या कधी काळी सजली तिथे आता जखमांची मांदीयाळी भिजलेला श्रावणगंध वाहती अजूनी वारे ... संपला प्रवास केव्हाच अजूनी दूर किनारे ... वाटेतल्या फुलांनो रोखा श्वास तुमचे विपरीत अर्थ आहेत तुमच्या स्पंदनांचे क्षण शेवटाचा उशाशी तरीही गंध का रे? संपला प्रवास केव्हाच अजूनी दूर किनारे कवी :  निशांत तेंडोलकर ..

मी मुक्त जाहलो आहे उन्मुक्त जाहलो आहे हळव्या कातरवेळेला संपृक्त जाहलो आहे (धृ) ही स्थिती कोणती आहे कोणती अवस्था आहे अस्ताव्यस्तच असण्याची कोणती व्यवस्था आहे भयग्रस्त जाहलो आहे भयमुक्त जाहलो आहे हळव्या कातरवेळेला संपृक्त जाहलो आहे (1) मी स्पर्श कराया आलो की स्पर्श व्हावया आलो उत्कटता होता होता उत्कर्ष व्हावया आलो आरक्त जाहलो आहे आसक्त जाहलो आहे हळव्या कातरवेळेला संपृक्त जाहलो आहे (2) डबडबल्या डोळ्यांसाठी मी पदर कोरडा असतो खट्ट्याळ बहाण्यांसाठी हलकेच ओरडा असतो पाखंड जाहलो आहे की भक्त जाहलो आहे हळव्या कातरवेळेला संपृक्त जाहलो आहे (3) --डॉ.कैलास गायकवाड

रेल्वे पोलीस महिला रेल्वे डब्यात, तो एकच पुरुष होता. तो दुसरा तिसरा कोणी नाही, बंदुक धारी रेल्वे पोलीस होता. नजर त्याची तीक्ष्ण होती, संकटाचा मनी तो अंदाज धरी. मनात कसली भीती न बाळगता, महिला बिनधास्त प्रवास करी. तासंतास रक्षणासाठी उभा. आपली तहान भूक हरवून, सलाम माझा त्या जवानाला, ते भीतीला लावतात पळवून. यल्लप्पा सटवाजी कोकणे ०१/०३/२०१५ ९८९२५६७२६४

किणारा अन् लाट अजब मैत्री आहे किणारा अन् लाटेची, काय जादू आहे निसर्गाच्या या किमयेची? स्पर्शून हळूच जाते लाट हि किणार्‍याला, विलीन होत सागरात खुणावित जाते वार्‍याला! काय उपमा द्यावी दोघांच्या या नात्याला? यात कसे विसरता येईल नटखट वेड्या वार्‍याला? यल्लप्पा सटवाजी कोकणे १८ एप्रिल २०१५ ९८९२५६७२६४

सखे घेतला हात तुझा हाती जेव्हा माझ्या वाटुन गेले जग मी जिंकले मनात माझ्या .. फुटू लागला प्रीतीचा अंकुर हृदयामधुनी होता पहिली नजरानजर वाटे मनात माझ्या .. आकाशाचे मीलन धरतीवर होई जेथे क्षितिजावर मी रंग उधळले मनात माझ्या .. फिरू लागलो जोडीने त्या उद्यानामधुनी उमलु लागली डोलु लागली फुले मनात माझ्या .. झाडाखाली विश्व विसरलो उन्हात जेव्हा सखये किती बरसला अवचित पाऊस मनात माझ्या .. आपण दोघे चांदण्यात त्या निवांत न्हात होतो चंद्रालाही खूप खिजवले दुरुनी मनात माझ्या .. जन्म हा केवळ दोघांचा सातही जन्म असावा मिळुनी घ्यावी शपथ दोघांनी आले मनात माझ्या .. .