कविता

केस विस्कटलेले, ओघळले काजळ गाली रागाने चेहरा लाल,आठी शोभते भाळी किती समजवू,किती सांगू?तुज पटवू कसे? भार्ये,तुज वाचून ,मम ह्रुदयी दुसरी कोण वसे? काल भेटली ति मम कार्यालयीन सहकारी होती, रीत म्हणून थांबलो, बोलायची तसदी घेतली होती मोजून १० मिनिटे पण तिच्याशी नाही बोललो सखे तरी तासभर "गुलुगुलू" चालले होते तुज का वाटे असे? जनरीत म्हणून स्मित हास्य करून तिच्यासंगे बोललो तरी का म्हणते "दात काढून, लघळ पणे" वागलो? कार्यालयीन कामात सहकार्य देईन असे मी म्हटले, तरी "निर्लज्या सारखा पुढे पुढे करतो" तुज असे का वाटले? ति सुमार रूपाची, साधारण तरुणी असे, तरी"मेली,चटक चांदणी, नट मोगरी" का तुज भासे? मी सभ्

शब्द गोठून गेले अर्थाविन हरवून गेले सूर तालाविन गातो रोज तेच गाणे आळवतो त्याच पक्ती चित्तावीण वाटे सौदर्य पाहून मोगऱ्याचे घेयील जवळ कोण त्यास गंधावीण पडती थेंब अंगावरती पाण्याचे भिजून ही न भिजलो सरीवीण सरळ जगणे मग काय कामाचे अर्थ ही ना उरे त्यास वळणावीण

उडालेला धुराळा चोळलेले डोळे फिरत्या मोटारी बसलेले आवाज फुटलेल्या बाटल्या कापलेली बोकडं व्हडाचढ़ चढ़ाओढ़ सरकलेली बंडलं बोटावरचि शाई त्याच्यावरचि गणितं उधाळलेला गुलाल मोठालि हारं अंधुक भाषणं विरलेले शब्द रखरखती माती उधड़लेलं काळीज बंगल्यावरच्या खेटा

*****कविता***** कविता म्हणजे कवीजीवनाचे पहिले पान कविता म्हणजे कल्पनांचे सोनेरी रान कविता म्हणजे मनःचक्षूंचे प्रतिबींब कविता म्हणजे उगवणारे सूर्यबिंंब कविता म्हणजे हरवत जाणारी वाट कविता म्हणजे सुविचारांची पहाट कविता म्हणजे तृणातील इवले फूल कविता म्हणजे शब्दांची सोनेरी झूल कविता म्हणजे प्रतिभेचा मधुर मेवा कविता म्हणजे कवीचा अनमोल ठेवा... - निलम बुचडे.

नमस्कार कवी अशोक बागवे यांच्या 'माझ्या मराठीचा बोल' या कवितेवरून प्रेरणा घेऊन खालील काव्य लिहिले आहे. अर्थात कवितेचा भाव अशोक बागवे यांच्या कवितेच्या अगदीच विरुद्ध आहे. आज मराठी भाषा, मराठी संस्कृती किंवा आपलं मराठीपण या गोष्टींबद्दल एकंदरितच मराठी माणसांमध्ये जी अनास्था बघायला मिळते त्यावरून खरं तर हे काव्य सुचलं. सदर परिस्थिती आशादायक नाही, आणि भविष्यात मराठी माणसाची विचारपद्धती बदलली नाही तर आगोदरच कमी असलेलं मराठीचं महत्व नगण्य होईल आणि तेंव्हा हळहळून काहीही उपयोग नसेल. इंग्रजीचा दुराग्रह आणि हिंदीला दिलं जाणारं निरर्थक प्राधान्य हे मराठीसाठी धोक्याचं आहे.

**तुझ्याशिवाय ** तुझ्याशिवाय , मन वेडे होऊनी झुलते, उगीच का भरकटते! स्वप्न-कळ्यांच्या उमलण्याची, वाट पाहत बसते!! सागरतीरी एकाकी, का उदास होऊनी बसते! खळखळणार्या लाटांच्या, नादामध्ये विरते!! स्वप्न असो वा सत्य, मन तुजपाशीच रमते! त्या ईश्वरचरणी रात्रंदिनी, तुझी कामना करते!! - निलम बुचडे.

ती एक आई जीवन घडवणारी! ती एक पत्नीसाथ देणारी !! ती एक ज्योती उज्जवल भविष्याप्रत नेणारी! ती एक दिप्ती अखंड तेवत राहणारी !! ती एक कळी उमलण्यासाठी आसुसणारी! ती एक चांदणी चमचमण्यासाठी धडपडणारी !! ती एक शक्ती सामर्थ्य प्रदान करणारी ! ती एक व्यक्ती जगण्याचा अधिकार मागणारी!! - निलम बुचडे.

हाकेसरशी धावून येणं सदैव पाठीशी असणं काहीच पुरेसं नव्हतं मान्य तुझ्या आर्त मूक हाका ऐकू आल्या नाहीत खोट्या हास्यामागचं वेदनांनी होरपळलेलं मन दिसू शकलं नाही मान्य तरीही इतकं सारं बिघडण्याआधी स्वतःहून साद घालणं फार कठीण होतं का? ------------------------------------------------------------------------- पूर्वप्रकाशितः http://mandarvichar.blogspot.in/2015/10/blog-post_31.html अश्विन कृ. ५, शालीवाहन शके १९३७ -------------------------------------------------------------------------

माझा हात अलगद सोडवून तू जायला निघतेस उन्हं डोक्यावर येतात सावल्या ... फेर धरून गोळा होतात माझ्याभोवती ! वेशीपाशी तू थबकतेस मनमोर नाचायला लागतो "सावली मागेच राहिली रे" तू कसंबसं हसून सांगतेस सावलीचा हात धरून पुन्हा चालायला लागतेस तिच्या पदराचा शेव... माझ्या छातीपाशी अडकलेला तू तशीच.... नेटाने चालत राहतेस कशाचं कौतुक करू ? तिच्या ओढीचं ... किं... तुझ्या नेटाचं .... ? विशाल

आकाशगंगेत पसरलेल्या चांदण्यांच्या गराड्यात चाळणीतून चंद्र शोधणारी, तू कशी दिसत होतीस गं , अताशा आठवायचा प्रयत्न करतोय ??? DDLJ मधल्या काजोल सारखी तर नक्कीच नाही... आठवतोय फक्त एक अस्पष्टसा चेहरा. कोकणकड्यावर बसुन नवलाइने डोळ्यात चंद्र सामावून घेणारा. आतशा दोघांचेही चंद्र वेगवेगळे आहे म्हणा फक्त तुझा उपवास 'करवाचौथ'चा असतो, आणि माझा 'संकष्टी चतुर्थी' चा. जिप्सी