कविता

मावळत्या या संध्याकाळी ....

मावळत्या या संध्याकाळी, पुन्हा फिरून पहाताना.... क्षितिजावरती दिसते ती अंधाराची दाट कड़ा. मावळत्या या संध्याकाळी, सूर्य बिम्ब ते लाल गुलाबी, क्षणभर ते रंग उधली आण हळूच होई क्षितीजाखाली. मावळत्या या संध्याकाळी, पुन्हा फिरून पहाताना... क्षितिजावरती दिसते ती अंधाराची दाट कड़ा. मावळत्या या संध्याकाळी, काय वाटे त्या सुर्याला, उगावत्यास नमस्कार मावळत्यास पाठ करी हीच जगाची रित खरी. मावळत्या या संध्याकाळी, पुन्हा फिरून पहाताना... क्षितिजावरती दिसते ती अंधाराची दाट कड़ा. - स्वागत

प्रेरणा- महाकाव्य!!! १०० चा टाकटायम टाकला तवा ती पावली! पाच भार साखळ घितली तवा ती पावली! १५दिवस कालीजमधी मारल्या चकरा, तवा ती पावली! आवडून घेतला तिचा नकरा, तवा ती पावली! तिचा बा माराया धावला! आपला पण जीव कावला! पण बाची मुस्काटात घीतली! तवा ती पावली! लगीन कराया सांगितलं माझ्यासंगं, तवा ती नाय पावली! आनं तिच्यापाय माझ्याकड, नाय रायली 'पावली'!

उन्हाची होती बंदी ती सावली कुणाची होती संधी ती सावली ढग एक नाराज झाला होता त्याचीच होती रुंदी ती सावली सूर्य धराया धावला जेव्हा भयकारी मग आक्रंदी ती सावली गर्जना काही ऐकल्या मशालींच्या मनाची होती तटबंदी ती सावली

प्रेरणा १ प्रेरणा २ प्रेरणा ३ आणि कदाचित अत्यल्प प्रभाव अशा चार चार कवि आणि कवितांची माफी मागून हि भूछत्री विडंबन जिलबी वाचक सेवेत सादर. लंगोट तुझा ना राहिला ना अस्थीही तुझ्या राहिल्या ना याद तुझी राहिली, ना कर्म तुझे राहिले चरत होतास तू या जगी पोट आणि पोपटी वासना स्वप्नांचा खेळ ठेऊनी पोपट मैना उडाले ततक्षणा यातनांची ती राख तुझ्या पंचप्राणांनी का वाहिली ? आहुती देऊनीही तुझे येथे काही ना राहील

आकाशगंगेत पसरलेल्या चांदण्यांच्या गराड्यात चाळणीतून चंद्र शोधणारी, तू कशी दिसत होतीस गं , अताशा आठवायचा प्रयत्न करतोय ??? डी.डी.एल.जे मधल्या काजोल सारखी तर नक्कीच नाही... आठवतोय फक्त एक अस्पष्टसा चेहरा. कोकणकड्यावर बसुन नवलाइने डोळ्यात चंद्र सामावून घेणारा. आतशा दोघांचेही चंद्र वेगवेगळे आहे म्हणा फक्त तुझा उपवास 'करवाचौथ'चा असतो, आणि माझा 'संकष्टी चतुर्थी' चा. जिप्सी

अंधारलाटा शरीरास धडका देत असताना गलितगात्र शरीर वासनेचे किनारे शोधायला लागते वादळात भरकटल्या नौकेसारखे. वाळू चिकटलेले सारे पाउलठसे मग सारा किनारा रिता करून रस्ते वालुकामय करतात अन् गर्भगळीत समुद्र बेवारशी खडकांना धडका द्यायला लागतो. जमीनीचा स्पर्श होताच मस्यपुरुषाला पाय फुटतात अन् काचवाटा तुडवत काळे रस्ते लाल करत तो प्राक्तनाच्या ढगाआड लपल्या वासनाचंद्राचे माग काढायला लागतो. उफाळलेल्या समुद्राची गाज रस्त्यारस्त्यावर आक्रोश मांडून काळोखथिजल्या हृदयाचा थरकाप उडवत विसर्जनाची तयारी सुरु करते.

एकदा संग करूनी गर्भास दिलास जीव उघड्या माझ्या भाळाची सगळेच करतात कीव | अत्तरबुधली तनु एकदाच हुंगलीस अन् मलाच म्हणालास कशी झिंगलीस ? एकलकोंड्या रात्रीही असती नजरपहारे अलिप्त राहुनीही झोंबती मज शरीरे | ढळल्या पदराचे भान कशी विसरली बाई भाकड जाहल्या गाई कसाई ओढत नेई | अवचित स्वप्ने चळती रात्री ओशाळलेल्या आरश्यात नजरेच्या उलट्याच बाहुल्या | भंगुनी लक्ष्मणरेषेस शरीर विटाळले भर आमावस्येला कुंतली केवडे माळले | केवड्याच्या सुगंधाने भुजंग दारी येई बंद कवाड माझे जिव्हा चाटत पाही | विटाळल्या शरीरावरी मुक्त कुंतल भार नदिपलीकडे वाट पाही विधवेचा यार | विजयकुमार...................... 21 / 11 / 2008

आयुष्याच्या क्षितीजावर दूर गेलेल्या आठवणीचं आभाळ मनात दाटतयं, "आतातरी परत ये खरं सांगतो" तुझ्याशिवाय फार एकट एकट वाटतयं आठवतयं तुला................ दररोज सांजवेळी खिडकीत उभी राहुन माझी वाट बघायचीच तु, परतण्यास अमळंसा उशीर झाला तरी खोटं खोटं रुसायचीच तु, मात्र आता माझ्यासोबत हे खुळावलेलं घरटंही तुझीच वाट बघतयं, "आतातरी परत ये खरं सांगतो" तुझ्याशिवाय फार एकट एकट वाटतयं माहितीय मला.............. तुझ्या एका आठवणीवर सवडीने मुक्त बरसायचा तो, घेउनी कवेत तुला अंगाअंगावर धुंद निथळायचा तो, आज आता तुझ्यासोबत पुन्हा अगदी तसचं भिजावस वाटतयं, "आतातरी परत ये खरं सांगतो" तुझ्याशिवाय फार एकट एकट वाटतयं......

देह माझा राहिला ना मी ही कोठे राहिलो शोधता माझ्या मला मी मुळी न कोठे राहिलो होत होतो या जगी मी मानवी देहात ना!? पाश ते सुटले आता अन अस्थि रूपी राहिलो वाहिलि ती राख माझी पंचप्राणा सोडली पंचभूतांच्या प्रमाणे त्यातला मी जाहलो काय मागे ठेविलें मी ते सखे नी सोबती आज त्यांच्या आठवणितुन रिक्त मी ही जाहलो यायचे आहे फिरोनि या इथे पुन्हा पुन्हा जायचे का मग इथोनी???चित्र पाहत राहिलो रे मना तो मोक्ष कोणा का कधी मिळतो कुठे? मोक्ष असता जन्म का मग? हेच शोधित राहिलो संपला हा जन्म इथवर भेटलो पुन्हा कुठे!!! याद माझी राहिली..तर सत्य-मुक्ति पावलो!