मराठी साहित्य, संस्कृती आणि लेखनाचे व्यासपीठ

अस्थी

अत्रुप्त आत्मा · · जे न देखे रवी...
लेखनविषय:
काव्यरस
देह माझा राहिला ना मी ही कोठे राहिलो शोधता माझ्या मला मी मुळी न कोठे राहिलो होत होतो या जगी मी मानवी देहात ना!? पाश ते सुटले आता अन अस्थि रूपी राहिलो वाहिलि ती राख माझी पंचप्राणा सोडली पंचभूतांच्या प्रमाणे त्यातला मी जाहलो काय मागे ठेविलें मी ते सखे नी सोबती आज त्यांच्या आठवणितुन रिक्त मी ही जाहलो यायचे आहे फिरोनि या इथे पुन्हा पुन्हा जायचे का मग इथोनी???चित्र पाहत राहिलो रे मना तो मोक्ष कोणा का कधी मिळतो कुठे? मोक्ष असता जन्म का मग? हेच शोधित राहिलो संपला हा जन्म इथवर भेटलो पुन्हा कुठे!!! याद माझी राहिली..तर सत्य-मुक्ति पावलो!

वाचन 9896 वाचनखूण प्रतिक्रिया 37

In reply to by पियुशा

अत्रुप्त आत्मा गुरुवार, 11/26/2015 - 21:12
नाय ग बाय... कुणाला घाबरवायच नाय...कुठेतरी मनात साठलेली होती...अत्ता बाहेर आली ..इतकेच!

एस गुरुवार, 11/26/2015 - 22:08
कविता आवडली, कविता म्हणूनही आणि तत्त्वज्ञान म्हणूनही..!

प्रियाजी Fri, 11/27/2015 - 15:30
कविता खूप आवडली. मनाला अंतर्मूख करून गेली. पण "होत होतो या जगी मी मानवी देहात ना!?" ही ओळ मात्र कळली नाही.

काय मागे ठेविलें मी ते सखे नी सोबती आज त्यांच्या आठवणितुन रिक्त मी ही जाहलो वाचून खुळा झालो ह्या दोन कडव्यात सगळे सार आहे हो