चारोळ्या

एक क्षितीजा ची किरण येते
रंगात रंग देऊन जाते!

सावलीला ही किरणाची सवय लागते
अंधार मधे जाऊन विसावा ती घेते!

--
मयुर

परिधान केलेला घनक्लांत तो,

मनमुक्त बोल उधळत आहे..
जीवाच्या काहिलीने मी शोधत राहतो त्याच्या घनविभोर परिश्रांतीसाठी युगुल युक्त नजारा....
पण दाटून येतो निव्वळ विरहनियुक्त किनारा.. ;)

त्याच्या भेटीच्या असोशीने.....

काव्यरस

शांतरस

तेजोवलय असे जे परिपूर्ण अस्मानाचे
गिरवणे हे कठीण तरी दीपात सामावलेले
शिशिर धरावा अधरी तप्त जमिनीत ज्याने
अंकुर ही लयाला होते तरुतून दुसरे...

काव्यरस

शांतरस

तु मला नेहमी विचारायचीस ना
की कश्या रे जमतात तुला कविता ..?
मी तुझ्या आठवणीत पेन फक्त कागदावर ठेवतो
मग आपोआप वाहतात शब्दांच्या सरिता ...
सु.द.मोरे

मी केलेली प्रत्येक कविता
तुला ऐकवावीशी वाटते..!
पण खर सांगु, तु मनापासून ऐकतेस ना
म्हणून तर कविता करावीशी वाटते..!!

चड्डी खाली खेचल्या शिवाय मोकळे होता येत नाही
पण कधी कधी चड्डी खाली खेचायलाही वेळ मिळत नाही...... निवडुंग

ती गेली तरी तीने मागे सोडलेला गंध काही गेला नाही
नाकावर दाबुन धरलेल्या रुमालालाही त्याला रोखणे जमले नाही...... निवडुंग

तो म्हणाला प्रिये मला डोळ्यात साठवुदे तुझे हे सुंदर रुपडे
ती म्हणाली त्या साठी आधि साफ कर तु़झ्या डोळ्यातली चिपडे.......निवडुंग

पळायची करु नको घाई, पळायची करु नको घाई,
चप्पल हातात घेतली म्हणजे प्रत्येक वेळेला ती मारेलच असे नाही
कधी कधी तिची चप्पलही तुटलेली असु शकते....... निवडुंग

पैजारबुवा,

काव्यरस