बालगीत

ना देवेंद्र देव इथे ना उद्धव आहे साव आजही बळीराजा भीक मागतो पण , त्याला काडीचा नाही भाव संगीत खुर्ची चालू झाली पवार वाजवतायत बिगुल हरेक पठ्ठ्या मग्रूर इथे पण आपलीच बत्ती गुल किती बघावं , काय बघावं कळत नाही काहीच जो तो आम्हाला नाग वाटतो आपला वाली कुणी नाहीच का लावला डाग नखाला ? डोक्याची झालीय भेळ कोण बसणार खुर्चीवरती यातच चाललाय वेळ लाज बाळगा जरा मनाची पुरे हि शोभायात्रा लोकप्रतिनिधी निवडून दिलेयत कि वेड्यांची भरलीय जत्रा कुणीही बसावे , काही करावे आता मेलेय माझे मन डाग पुन्हा कधी लावणार नाही हा करतोय आज मी पण सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

पेरणा अर्थात चाल :- बीज अंकूरे अंकूरे (जिथे चालीत निमुट पणे बसणार नाही तिकडे दडपून कोंबा) ही चाल जमली नाही तर "डोळे कशा साठी"च्या चालीत बसवा, तेही नाही जमले तर "शुरा मी वंदीले" ते ही नाही जमले तर "आज ब्लु है पानी पानी" ते ही नाही जमले तर "अरुणी किरणी धरणी गगन झलके" आणि ते ही नाही जमले तर नुसती वाचा.

जेष्ठ कविवर्य "अवधुत दादांना " विनम्र अभिवादन, आणि आमचे पेरणा स्थान श्री श्री श्री चामुंडराय यांना सादर प्रणाम, त्यांच्या काव्यप्रतिभेमुळेच आम्ही हे काव्यपुशप प्रसवू शकलो. टिप :- क्रूपया अक्षरास हसू नये मिपा हे दर्जेदार, लेखनाचे, म्हणे व्यासपीठ आहे, विझलेल्या धाग्याला, डु आयडी ने फोडणी, प्रतिसादास्तव आसूसलेले, टुकार लेख अन चर्चा, मिपा हे, दर्जेदार, लेखनाचे, म्हणे व्यासपीठ आहे, लेखांच्या या बाजारातून प्रतिसांदांची दाटी, आणि म्हणावे दर्जा ठरवी शतकाच्या या गाठी, रोजच यावे, धागे चाळावे, धरुन आशा खोटी,

करू थोडा हट्ट, करू थोडी मस्ती करू थोडा दंगा, लागली आहे सुट्टी करू थोडा खेळ, बसला आता मेळ करू थोडी मज्जा, लागली आहे सुट्टी भावा सोबत दंगा, मामा सोबत पंगा दादा सोबत कुस्ती, लागली आहे सुट्टी दीदीची काढली खोड, कॉर्टूनला नाही तोड जाईल सर्व सुस्ती, लागली आहे सुट्टी आज्जी करते थाट, आजोबा म्हणतात माठ मावशी सोबत गट्टी, लागली आहे सुट्टी दिवस गेला छान, रात्रीने टाकली मान खेळाला आत्ता बुट्टी, संपेल आत्ता सुट्टी

पेरणा अर्थात हळू हळू एकेक करत उलगडत चालले आहे... ज्याच्याकडे पहात पहात आम्ही आमचे मार्ग शोधायचो तो तारा आता कितीतरी मागे पडला आहे आणि तो एकुलता एक चंद्रही... ज्याची स्वप्नं दाखवत दाखवत आईने दुधभात भरवला दररोज नव्याने प्रकाशमान होणार्‍या सत्याला मी तर्काच्या कसोटीवर जोखत राहतो आणि मनातल्या मनात विचार करत रहातो उद्या कोणती नवी जाणीव उलगडेल ! आज सकाळी डोळे उघडले तर ते समोरचे हिरवेकंच झाड मोहराने गच्च बहरले होते त्याचा मंद सुवास आसमंत दरवळत होता आता लवकरच ते मधुर फळांनी लगडलेले असेल या विश्वाच्या पासार्‍यातली एकेक

मला कुणी मोठ्ठं समजतच नाही मी लहानाचा मोठ्ठा जसा झालोच नाही ||धृ|| अभ्यास कर अभ्यास कर सतत सांगता निट लक्ष दे बोलतात उठता बसता अभ्यास तर तो होतच असतो त्याशिवाय का मी पास होतो? तरी बोलतात तुला काही समजतच नाही ||१|| अभ्यासाच्या ताणातुन सुटकेसाठी खेळ खेळणे चांगले आरोग्यासाठी बोलणे हे खोटे आहे तुमचे सारे कारण खेळ कोणते खेळावे ते तुम्हीच ठरवावे अशाने ताण कधी कमी होतच नाही ||२|| शाळा म्हणजे काय शाळा आहे!? पुस्तके कित्ती तरी! सोबत वर्कबुक्स आहे ओझे दप्तराचे घेवून सकाळीस निघे टाय, ब्लेझर गणवेशातले काय कामाचे? मला जे समजते ते शाळेतल्या शिक्षकांना समजत का नाही?

एक पप्पू दाराआडून बघतो आहे बाहेर आशाळभूत नजरेने. किती बाहेर ? मम्मीच्या पदराआडच्याही बाहेर.. ल्युटियन्स झोनच्या पार, वायनाडच्याही पलिकडे... समुद्रापारच्या वाटिकनातल्या परमेश्वराच्या सर्वोच्च प्रतिनिधीकडे, हिरव्या झेंडयाच्या देशातल्या त्या हिमरानाकडे ... देतील का ते मला सिंहासन मिळवून ??? पण सिंहासनावर चौकीदार बसलेला आहे. चुस्त, मस्त, व्यस्त .... चतुर, धाडसी, जबरदस्त ... नवनव्या योजना आखत, शत्रूच्या उरात धडकी भरवत. चौकीदाराला मिठी मारून झाले ...

पेरणा अर्थात तनुने नानास मी टू म्हणणे रसिकांच्या मनी अदम्य लवथव पडद्यावरचे विश्व विभ्रमी कल्पिताहुनीही अद्भुत वास्तव नटसम्राटासही क्षुद्र ठरविते असीम व्याप्ती मिडीयाची लाईक डीस्लाईक मोजुनी थकती व्हॉटसाप ट्विटरच्या थिट्या मिती हलकट स्पर्शी फोडा मुस्काट जागेवराती लंपटाचे मौन रहाणे अनेक वर्षे विणती जाळे संशयाचे पैजारबुवा,

ब्लॉग दुवा https://www.apurvaoka.com/2018/12/blog-post.html लहान मुलं झोपत नाहीत अशी तक्रार बहुतेक पालकांची असेल कदाचित. अशाच एका पालकाच्या तक्रारीवर चिंतन करताना गमतीत सुचलेलं एक काव्य. सो गया ये जहाँ च्या चालीवर काही मराठी ओळी. यांनी चार दोन मुलं मुली वेळेवर झोपल्या तर त्यांच्या पालकांनी जरूर अभिप्राय कळवावा☺️ झोपली जंगले झोपली श्वापदे झोपले झाड ही झोपली पाखरे झोपली धरा अन अंबरे घरे अन मंदिरे झोपले चराचर झोपल्या या नद्या झोपले हे झरे झोपल्या टेकड्या पर्वतांचे कडे झोपली उन्हे किरणे नभी तिथे क्षितिजावरी झोपला रवी तो सो गया ये जहाँ चा मराठी अवतार.

का म्हणून दिवसेंदिवस प्रौढच बनत जावे ? का म्हणून आपणच सारं खांद्यावर वाहावे ? थोडं मागं वळून बघा , कोरी पाटी नि पेन्सिलचा तुकडा दिसेल ती हातात घेऊन बसलेला एक छोटा बाबू दिसेल एक दिवस तरी लहान बाबू बनून बघावे दुद्धु दुद्धु म्हणून ओरडावे वाटेल तिथे फतकल मारून बसावे दिसेल त्याचे केस उपटावे आडवंतिडवं पडून त्रागा करावे बाबू जे जे करतो ते ते मनापासून करावे हमसून हमसून रडावे घरातल्यानी पण तोंडात बोट घालावे इतके साऱ्या घरभर लोळावे रांगत रांगत चड्डीवर फिरावे मम् मम्, यम यम करत मिचक्या मारावे एखादा कोपरा बघून हळूच मोकळे व्हावे का फक्त प्रौढवानी संडासातच करावे बाबू बनावे अन