बालगीत

प्रेरणा डोनल्ड आणि मिकीवरून, हटत नाही नजर गूफीच्या गोंधळाचे तर, हासू येते भरपूर मधेच लाईट जाता, येतो अश्रूंचा पुर आजीला देउन हुल , बाळ पळते दूर पण दार असते बंद, बाहेर जाता येत नाही नेमके अशाच वेळी, बाबा घास भरवू पाही ओठांचा होतो चंबू, त्याला उघडावे कसे त्रेधा उडवून सर्वांची, बाळ खुदूखुदु हसे हताश होऊन सारे बसता, आई येते धावून पप्पाकडून घेऊन ताट, बसते माझे खेळ काढून डोनल्ड मिकी गूफी, मला कुणीच लागत नाही टीवी झाला बंद तरी, त्यांची आठवण येत नाही देते हातामध्ये घास, काउचिउला देण्यासाठी मलाही भरवते त्यांच्यासंगे, सांगत परीच्या गोष्टी

बाबाच्या पोटावर झोपतय एक वेडं पिल्लू तोंडामध्ये अंगठा धरून हसतंय हळू खुदूखुदू! इवल्याशा बोटांच्या इवल्या इवल्या मुठीने ढुशी देत सारख्या सारख्या करतयं बाबाला गुदूगुदू! बा - बा - का - का मध्येच हसू खळखळून बोबड्या बोलांच गाणं एक फिरतंय घरभर दुडूदुडू! - संदीप चांदणे

आमची छकुली आता ४० दिवसाची झाली. आजकाल तिला नवीन छंद लागला आहे. पंखा सुरु झाला कि ति पंख्याकडे पहात राहते, उगाचच आपल्या मनात हसते. कडे वर घेतले तरी तिच्या नजरा पंख्यावारच टिकलेल्या असतात. पंख बंद करताच तिचा सायरन सुरु होतो. झक मारून पुन्हा पंखा सुरु करावा लागतो. कधी कधी विचार येतो पंख्याला पाहून तिच्या मनात काय विचार येत असतील. पंखा मेरा दोस्त पण बोलतच नहीं. फिरू फिरू करतो घुमू घुमू करतो घूं घूं करूत तो नुसताच फिरतो. हातवारे करते किती स्माईली-स्माईली देते गाढव लेकाला पण काही कळतच नाही. मला पाहून तो हसतच नाही. पंखा मेरा दोस्त पण बोलतच नाही.

दोन पाय अन आधार काठी तीन पायांचे आमचे आजोबा.. पाठ ताठ खांदेही ताठ ना दुखतो एकही खुबा.. दृष्टी शाबूत दातही मजबूत हास्याचा तर नित्य धबधबा.. धाक दरारा अजून वाटतो गल्लीत साऱ्या त्यांचा दबदबा.. गिरणीत जाती घेऊन हाती दहा किलोचा दळण डबा.. चौरस आहार सतत विहार आरोग्याचा मंत्र अजूबा.. नव्वदीतला तरुण जणू हा पार शंभरी करणे मनसुबा .. ......... विजयकुमार देशपांडे .

एक होते झुरळ,चालत नव्हते सरळ चालता चालता पडले,गाडीत जाऊन बसले तिकिट नाही काढले,कंडक्टरने विचारले तू बाळ कोणाचा,मी बाळ आईचा आई कुठं गेली कामाला,भूक लागली पोटाला

लेक लेकीची बिलिंदर राणी पंधरा दिवसाची छकुली शोभते सर्वांची नानी. मोठे-मोठे डोळे तिचे पोपटासारखे नाक हिमाचली चेहरा तिचा गोरे गोरे गाल. सकाळी सकाळी गोड-गोड झोपते आपल्या नानाला किसी किसी देते. आत्या म्हणते गुडीया प्यारी मावशी म्हणते बाळ गुणी. शेजारी म्हणती किती-किती शांत लोभस गोंडस पटाईतांची नात. डिप्लोमेट राणी गालात हसते सर्वांना अशी मूर्ख बनविते . रात्र झाली कि खरे दात दाखविते आईला आपल्या रातभर जागविते . कुशीत नानीच्या घरभर फिरते जरा थांबता टाहो फोडते. मला पाहून ती डोळा मारते माय लेकींची कशी जिरवली. लबाड आमची बिलिंदर राणी नानांची तिची गट्टी जमली.

ये ग गाई गोठ्यामध्ये,बाळाला दूध दे वाटीमध्ये बाळाची वाटी,मांजर चाटी मांजर गेले रागाने,त्याला खाल्ले वाघाने वाघमामा गुरगुरतो,अस्वल मामी पोळ्या करते एक पोळी करपली,दूधासंगे वरपली दूध झाले कडू,बाळाला आले रडू

स्फुर्तीदाते: मितभाषी आणि त्यांचे लाघवी मूल. प्रश्न पहिला माझा, रे गड्या मितभाष्या, काय पिवुनि तुवा वाजवला हा ढोल-ताश्या! मूळ बघता सर्व वादांचे असे बस फक्त पिण्याचे अध्यात्म नाहीरे षंढाचे हे तुज नाही कळायाचे. भेद भावा तु बघ जरा अज्ञानास फाडती टरा टरा डोळे फिरवती गरा गरा दंभ नाहीच इथे खरा तुम्हा नसे त्याची प्रचिती म्हणुनि त्या खोटा म्हणती मनापासुनि ते ओरडती अंधारासी मी एकच पणती. हिशोब सरला रे जन्माचा बाकी थोडा असे मिपाचा मिंधा नसे कुणाच्या बा'चा पण मानासाठी घासतो टाचा करु लढाया थुंकायाच्या जोर लावुनि भुंकायाच्या दोन शिव्या