छायाचित्र परिक्षण वाचण्याआधी मुळ चित्र येथे पहावे ============== ही नजर की बाण हा, घायाळ करते जीवा त्या मुठित लपविले, घायाळ माझ्या जीवा ते लटकलेले कानचे, की आशा माझ्या मनीची स्वत:संगे झुलविले, घायाळ माझ्या जीवा ती वक्रगती कटीका, की रस्ता माझ्या मनीचा त्या झटक्याने फसविले, घायाळ माझ्या जीवा ती कमरसाखळी हो, की इच्छा माझ्या मनीची त्या विळख्याने भुलविले, घायाळ माझ्या जीवा सर्व असूनही एकटी, की आस माझ्या मनीची तु विश्वामित्र बनविले, घायाळ माझ्या जीवा -ऋषिकेश (रात्री १२ ची वेळ असल्याने छंदाच्या अपेक्षा माझ्यासारख्या

भातुकलीच्या खेळामधले, राजा आणिक राणी..... अर्ध्यावरती डाव मोडला, अधूरी एक कहाणी..... हातामध्ये हात गुंफुनि, बालपणी ते बागडले .... अल्लडपणे त्या प्रेमाचे, बंध गुंफिले गेले... कधी राजाचे डोळे विचारिती, घरट्यात राहशील माझ्या? राणीला ही कळली त्याची, शब्दावाचूनि भाषा... वचन दिले त्यांनी परस्परांना, मानुनि जीवनसाथी... आयुष्यभर साथ देण्याच्या, बांधल्या रेशीमगाठी... त्यांच्या घरट्यापुढे उमलल्या, सुखस्वप्नांच्या वेली... राणीच्या वेणीत माळे राजा, जाई जुई चमेली... ते दोधे आनंदाच्या डोही रमले, काळ लोटला काही... पण राजा-राणीचा हा संसार, नियतीला बघवला नाही... नियती अचानक एके दिवशी, वादळ घेऊनि आली...

हा थरकाप उडवणारा...आदिम ध्यास.. हीच आमच्या आदिम घासामागची प्रेरणा! ;) ...आदिम घास... ================================ अमूर्त अनाकलनीय कवितांपासून.. लपूनछपून.. स्वत:ला वाचवत.. फिरत होतो, अगदी तेव्हापासून! मी टाळत होतो... प्रत्येक असह्य कविता... जीवघेण्या प्रतिकांतून.. उपमांच्या कराल जबड्यांतून.. थरकाप उडवणार्‍या रुपकांपासून.. दूर.. दुबळ्या वाचकासारखं जगत..! त्याच विडंबनाच्या ध्यासापोटी.. दुर्बल वाचकाचा लेखक झाला.. लेखकाचा झाला विडंबक... लेखणीत चळ, शब्दात घोळ असलेला... चक्रम.. विक्षिप्त..! आणि त्या बरोबरच जन्माला आली.. वक्रोक्तीतली हूल...

धुंद हे काश्मिर सगळे, एकमेकां मारिती प्रश्न विसरूनी जनांचा, फोड रे मटका धुंद त्या पदकांत सगळे, सुवर्ण कवटाळती प्रश्न हरलेल्या क्षणांचा, फोड रे मटका धुंद त्या खुर्चीत सगळे, राजिनामा खेळती प्रश्न मॅडमच्या खुणांचा, फोड रे मटका धुंद त्या नोटांत सगळे, राज-का-रण आहुती प्रश्न विकलेल्या मतांचा, फोड रे मटका धुंद ते मुंबईत सगळे, वीजपाणी सांडती प्रश्न विझलेल्या दिव्यांचा, फोड रे मटका धुंद अभिषेकांत सगळे, दुधदही अर्पिती प्रश्न सुकलेल्या घशांचा, फोड रे मटका धुंद त्या माडीत सगळे, साकीपेले रिचवीती प्रश्न चुरलेल्या कळ्यांचा, फोड रे मटका धुंद ते तंत्रात सगळे, दो करांनी उपसती प्रश्न वितळत्या हिमाचा, फोड

स्वप्नातली फुले ती, सत्यात कां न दिसली? मज जाग जरा येता, ती रात कां हरवली? रात्रीत प्यायले होते, मी अश्रु यक्षीणीचे विरही व्यथेत ओले, मृदुगंध पापणीचे येता रवी उदयास, ती आसवेही सुकली मज जाग जरा येता, ती रात का हरवली? होता मनात माझ्या, कोपरा उजळला एक कवडसे नृत्य करीत, लयबद्धसे सुरेख ती उजळताच प्राची, सावली अंतरी धरली मज जाग जरा येता, ती रात का हरवली? मज सूर गवसला जो, कोठे हवेत विरला? ती साद ऐकू ये ना, स्वप्नील भाव सरला जाणीव करूनी सुन्न, जाणीव कां परतली? मज जाग जरा येता, ती रात का हरवली? पाहीले रुप सुंदर, तव नयनी मी बुडालो मी गमविले स्वतःला, माझाच मी न उरलो अस्तीत्व कां मिळाले?

राती आभाळ रडलं अंधारी नाही दिसलं जीर्ण न शीर्ण वसन काजळले माझे सदन वटवॄक्ष मायेचा वठला झरा वाळवंटी आटला या नीरव रेतीमधले टोचतात निवडूंगी भाले मन छिन्न न खिन्नही आभाळी नक्षत्रही नाही या सांजसयीच्या प्रहरा शोधिते तो सायंतारा ..!! अनिल