प्रतिभा

घरात भरल्या घुसले उंदीर गणयंत्राच्या समोर बसले ज्ञानपिपासू अधीर डोळे चकाकत्या पडद्याला डसले ज्ञानाची ती अपार विश्चे; हवे हवे ते क्षणात वेचून क्लिकक्लिकणारा उंदीर आणी- थेट घरातच अवघे खेचून गणक ऋषींच्या नव्या पिढीचे उंदीर हेची बाप जहाले माणूसघाणे, बधीर रोबो घराघरांतून जन्मा आले. -अविनाश ओगले

ओट्यावरती तुझ्या किती बघ घुटमळला माउस..! झाडू घेऊन आलो तरि ना अडखळला माउस..! मला न जमले ठोकायाला तेव्हा मिश्किल हसला, मनीपुढे पण स्वतः कसा बघ डळमळला माउस..! कधी उगाचच रुसला, आणिक माळ्यावरती दडला. रॅट किलर च्या गोळ्यांनी ना विरघळला माउस..! अवचित ताज्या गरम भज्यांचा गंध पसरला तेव्हा मित्रांसोबत बिळाबिळांतुन तळमळला माउस..! नव्यानव्या कवितांची लागण, विडंबनांची बाधा, कळफलकाच्या जोडीने मग सळसळला माउस..! घराघरांतुन निरोप घेई गणरायांची स्वारी. भिजून गेले डोळे, रडला, कळवळला माउस..! प्रेरणा: वृत्तातील लहानमोठ्या स्पीड ब्रेकर्ससकटच्या जमिनीवर बरसलेला अभिजीत दात्यांचा

ॐकारशेठचा 'मनःशांती' चा शोध वाचला आणि आम्हाला पूर्वीचे अथक प्रयत्न आठवले! ;) तनःशांतीचा शोध घेत होतो रात्रंदिवस 'फिटनेस'वर शोधले, 'वेटलॉस'वर आलो जाऊन 'बुलवर्कर' धुंडाळले 'टर्बो बॅग' काढली बुकलून 'केक' पाहिले बदलून 'लो कॅलरी'ही शोधत राहिलो 'ट्रेडमिल' झाले फिरवून 'स्पिनिंग' करत फिरलो निवांत क्षणी एका लकाकले डोळे, फिटली भ्रांती 'लॅपटॉप' वर कोक-बर्गर आला सापडली तनःशांती! 'भार'नियमनाचा मला कळलेला हा एकमेव फायदा बाकी तीच झोप, तेच घोरणे आणि तोच वायदा चतुरंग

चार दिवस गावाला गेलो होतो येऊन बघतो तो काय निवृत्ती? गुरुवर्य केशवसुमारांच्या ह्या'निवृत्ती'ने आमच्या भावना उचंबळून आल्या. घेतला वसा टाकणे ही तर विडंबनाशी प्रतारणाच, शिवाय गुरुवर्यांना काय वाटेल?

आदरणिय गुरु केशवसुमारांची निवॄती हे प्रकटन वाचले.

जी ए कुलकर्णी ह्यांच्या 'स्वामी' कथेतील एका प्रसंगाचे कवितेत रुपांतर. काळकोठडी मध्ये टाकला एक बंदिवान काळ्या दगडात विसरला काळाचे भान आहे ठाऊक पक्के त्याला, नशीब ह्या जन्मीचे सुटण्यासाठी सहाय्य, केवळ मिळेल मरणाचे किती खोल अन् कुणास ठाऊक, खोली तुरूंगाची तसूभरही ना दुसरे जीवन, न चाहुल कोणाची भिंतीमधली झडप उघडुनी, ताट येतसे आत तोच एक आवाज जगाचा, बाकी सारी मयत आंधाराहून कृष्ण छाया, स्वतःचीच पाहतो नीरव अश्रू विना हुंदके, अंतरीच दाबतो बाह्यजगाशी एकच नाते, नलीका हवेसाठी तिच्याच योगे जगते आहे, शरीराची काठी क्षीण कवडसा कधी उतरतो, नलीकेतून खाली मित्रची जणू येई भेटाया, दुर्गम बंदीश

ध्यास इट्ट्ल इट्टल म्हनता, मन पार येडं झालं ध्यास लागला नामाचा, मन खुळावून ग्येलं हितं तितं सारीकडं, दिसे इट्टल सावळा झाडा पाना फुलामंदी मज भासाया लागला वाटे साजिरी फुलांनी, करू पूजा या द्येवाची परी गोंधळ्ले मन, हितंतिथं दिसे तोचि त्येच्या आंघुळीला वाटे, आणू वाईच गं पानी पान्यातच उभा व्हता, सावळा गं चक्रपाणि गंध उगाळाया हाती, घेतली ग मी सहाण तिच्यामंदी श्रीखंड्याचे, देखिले गं म्या ध्यान निवदासी आणाया, दूध ग्येले मी घरात सोता गोकुळीचा कान्हा, उबा माज्या गोकुळात कशी करू याची पूजा, मज इच्यार पडला कसा द्येव हा इट्टल, आसंल संतांनी पूजिला नको आंगुळीला पानी, नको त्याला पानं फुलं ध्यान निरखता निसत

मेक-अप् च्या अडगळलेल्या डब्यात.... लिप् स्टिक् चा बोटभर तुकडा शोधून, ओठांशी मस्ती करणार्‍या आरशामधल्या पाचफुटी फुला.... उगीच का अत्तर लावतोस? तुझ्या या मोरपिशी साडीनंच "अत्तर शिंपडलंय या देखाव्यात'' निर्‍या घट्ट धरून ठेवणारी तुझी बोटं... आणि तांबूसकाळ्या बटांमागचं.. कानावरचं हसरं पिवळं फुल, म्हणजे सुगंधाचा कळस! आहा... ! डोळे कधीच बंद झाले तुला हुंगून. बर आहे..., तू घरात आहेस!, असाच राहशील कायम... असंच राहील तुझं चैतन्यमयी हास्य, तुझं कोवळे पण.. तुझी मोरपिशी साडी! न विस्कटता , न कोमेजता! प्रेरणा: स्वातीताई फडणीसांची हिरवी जिद्द