प्रतिभा

प्यायला बसला पंपू, वर चारोळ्यांचा चखणा चारोळ्यांचा चखणा, मारतो काजूंचाही बोखणा काजूच्या बोखण्यातच मानली फ़ेणीची झींग झींग नकोच फ़ेणीची, मस्त होती कढी वीथ हींग सारी शब्दांची भेंडोळी, अन वृत्तांची खांडोळी कधी अर्थाची होळी, अपुरी यमकांची खेळी शोधून फ़सलेल्या ओळी अगम्य गम्याची जाळी टाकली आज संस्थळी आयतीच तयार चारोळी आधी होता कादंबरीकार त्याची लांबण खपेना लिहील्या लघुकथा चार तरी वाचक मिळेना पाडल्या कविता वजनदार त्याही फ़ुकटात विकेना केल्या चारोळ्या तय्यार लोक म्हणे एकोळ्या द्याना! डॉक्टर बघा ताप आला चांगले औषध द्या मला तुम्ही घेउ नका टेन्शन देतो तापाचे इन्जेक्शन काय राव

चाल- काट्याच्या अणीवर वसले तीन गांव... ककाच्या नांवावर काढल्या मालीका ककाच्या नांवावर काढल्या मालीका काही सूरू काही संपेचना संपेचना ठार केले नायकाला नायीका रडते व्हीलन बधेचिना बधेचिना रीपीटले ब्राउन तुकडे फॉरवर्ड करती प्रेक्षक बघेचिना बघेचिना त्याचा केला पुनरजनम पुनरजन्मानी नायीका तरुण पुन्हा तरुण पुन्हा दादीचे केस काळे डिस्को करते दादी खपेचिना खपेचिना तिने मारल्या तीन थपडा तीनदा लागल्या एपीसोड सरेचिना सरेचिना टाकले कमरशीयल ब्रेक चहा ढोसूनही प्रेक्षक टळेचिना टळेचिना पाडल्या नवीन कहाण्या वाढता वाढे बाराखडी संपेचिना वाढता वाढे ककाराचा विकार मूर्ख बघे

ऋण मातीचे कसे विसरले? कुठे सोडली लाज मुलांनी? पैशाच्या माजात गोठती श्वास कोवळे कणाकणांनी.. का अब्रुचे धिंडवडे अन् देहाचे बाजार निघावे? व्यापाराचा बाज निराळा, पाप जोडती मणामणांनी.. चहुबाजूंना कोंदटलेली डबकी-नाल्या-उघडी गटारे, एक झराही दुर्लभ झाला, घाण पसरते मणामणांनी.. वाट कुणाची बघतो आपण?

किनाऱ्यावर कोरडे बसण्यापेक्षा मी जेव्हा आठवणींच्या डोहात बुडी मारली... तेव्हा मलाच माहीत नव्हते मी काय शोधायचा प्रयत्न करतोय? कधी निस्तब्ध ओंडक्यासारखा लाटेवरती पहुडलो तर कधी वाळके पान होऊन भोवऱ्यामध्ये गुरफटलो कधी मोती वेचले तर कधी शिंपले शोधले कधी निसटणारी वाळू हातात घेतली तर कधी चिखलाने बोटे बरबटली पण तरीही मला कळले नाही की मी काय शोधतोय? दमून भागून शेवटी जेव्हा किनाऱ्याला लागलो आणि तट्स्थ नजरेने पुन्हा डोहाकडे पाहीले .... तेव्हा दिसले की खोल, गूढ अश्या त्या डोहामधूनच उगम पावलाय एक सोनेरी प्रवाह... जो जातोय दूर, दूर...

सन्जोपरावांची 'मिरवणूक' बघून आमची करमणूक झाली आणी हे विडंबन प्रसवले! ;) गणपतीबाप्पा मोरया!!

अनिरुद्ध अभ्यंकर 'दूर पळ दूर पण' सांगताना बघितले आणि आमच्या मनात आजूबाजूची वेगवेगळी चळिष्ट चित्रे साकारली! ;) खोकत खोकत पहाता पहाता उठते जेव्हा एक कळ मन माझे म्हणते तेव्हा म्हातार चळ म्हातार चळ एरंडाचं पान माझ्या टाळू वरुन ढळलं नाही काशाची ती वाटी गं उष्मा अंगचा सरला नाही खिडकीमधे आज पुन्हा दिसलं आहे 'मृगजळ' मन माझे म्हणते तेव्हा म्हातार चळ म्हातार चळ समोरच्या घरामधे अशी एक रात्र येईल नजर तेव्हा माझी अगदी पहा धुंद होऊन जाईल वासनेच भूत नुसतं शरिरात नाही बळ मन माझे म्हणते तेव्हा म्हातार चळ म्हातार चळ चतुरंग

प्रदीप कुलकर्णींचे 'मारव्याचे सूर काही' ऐकले आणि एका वेगळ्याच रागाचे चित्र नजरेसमोरुन तरळले! ;) मारले वजनास, स्नायू फुगवले भरपूर काही! जवळ येतानाच गेले, ढेर माझे दूर काही! मी जरी कुथलो कितीही जोर ते मारायला पण.... होत नाही 'बेडकी'चा सांड तो मगरूर काही! ओरडा कोणी कितीही - बाटल्या होती रिकाम्या तोंड अमुचे सोडते मग दाटलेला धूर काही! वाढते हे पोट माझे संथ, टप्प्याने परंतू 'वादळी' येऊन गेले आतमधुनी सूर काही ! रोज मी एकेक पळुनी फाडतो प्यांटीस माझ्या... आरसा मग दोंद माझे दाखवी भेसूर काही!

आषाढी एकादशीला ही कविता लिहिलेली. लिहिल्या गेल्यावर माझा मलाच खूप आनंद झाला होता. :) मेघ आषाढाचा गर्जे, गाज गूंजे चराचरी, प्रेमे नादली पंढरी उभा बघून श्रीहरी! दिंडी चालली माहेरा, वाट ओली अंतरीची! उभी लेकराच्यासाठी माय सावळी कधीची!! मुमुक्षू [टीपः अगोदरही याच नावने जालावर प्रसिद्ध केलेली आहे. किंचित बदल करून येथे प्रकाशित करतो आहे. येथेही आवडेल अशी आशा करतो.]