प्रकटन

तो आला का ग? कशाला वाट बघत आहेस त्याची? नाही येणार तो. एकदाच चुकलीस तु. बेरीज केलीस वजाबाकी झाली. काहीही झाले नाही आहे मला. परवा परवा तर खेळलो आपण 'चेरीचा' खेळ आज दिसली नाहीस. का मलाच झोप लागली होती? दोन्ही गालावरच्या तुझ्या खळ्यात मी मला शोधतो. गमतीने म्हणायचो तुला तु असलीस तर पाण्याची टंचाई नाही. दोन बालद्या पाणी तर तुझ्या गालावरच्या खळ्यात साठवता येईल. कालच स्वप्न सांगु का तुला? उगाच अर्थ शोधायचा नाही. डोळ्यात पाणी आणायच नाही. वचन दिले आहेस तु मला. त्याची वाट तर अजिबात बघु नकोस. अग बटण शेवटी तीसराच दाबणार ना? तो असला काय नसला काय काहीही फरक पडणार नाही. तु मात्र जरुर ये. अगदी नियम मोडुन तस

आताशा तुझी काळजी वाटते मला. तु म्हणतेस की बराच शांत झालो आहे. खरे तर खुप अस्वस्थ आहे. लग्नानंतरचे १ ले वर्ष सोडले तर तु स्वःतला मुलाभोवती केंद्रीत केलेस. तुझ्या आयुष्याच्या वर्तुळाचा केंद्रबिंदु होता तो. अर्थात बाकीच्या जबाबदार्‍या पण समर्थपणे पेलल्यास. बायको, सुन, काकी, मामी, मावशी ही नाती सांभाळताना कुठेही कमी पडली नाहीस. सर्व कुटुंबात तुझा उदो उदो आहे. ही कर्तव्य पार पाडताना कुठे गुंतली नाहीस. माझ्यात सुद्धा नाही. अर्थात त्या बाबत आज माझी काहीही तक्रार नाही. फारसे सख्य नसलेल्या जावेच्या नातीत गुंतायला का लागली आहेस? तुम्ही दोघी जीवाभावाच्या मैत्रीणी कशा काय होत आहात? का चाहुल लागली आहे तुला

नमस्कार मंडळी, मला आपणास कळवायला अत्यंत आनंद होत आहे की मला जून २००९ मध्ये सुरू होणार्‍या अहमदाबादमधील भारतीय प्रबंधन संस्थान (IIM Ahmedabad) या संस्थेच्या प्रबंधनातील पदव्युत्तर प्रोग्रॅम (MBA) साठी प्रवेश मिळाला आहे.निकाल थोड्या वेळापूर्वी जाहिर झाला.माझा अभ्यासक्रम जून महिन्यात सुरू होईल आणि त्यापुढील दोन वर्षे चालेल.दरम्यानच्या काळात मिपावर कधी आणि किती वेळा येणे होईल हे सांगता येत नाही तरीही मिपा हेच माझे आंतरजालावरील मराठी घर असेल यात मला कसलीच शंका वाटत नाही. मी या लेखात म्हटल्याप्रमाणे चांगला निकाल लागताच मिपावर जाहिर करत आहे.

एवढ्या मोठ्या हॉस्पिटल मधे तुझी केस नेमकी माझ्या टेबलवरच यावी हा निव्वळ योगायोग नसणार. "डॉक्टर, होइल ना हो मुल"? आधी वाटले की तु चेष्टा करत आहेस. सासु समोर ओळख न दाखवता ओळख आहे का?

आम्ही या नव्या घरी रहायला येउन २-३ आठवडेच झाले होते. काल संध्याकाळि घरि येताना गल्लीच्या तोंडाशी थोडि गजबज जाणवलि. तिथे एक मारुतिचे मंदिर आहे. एरवी एक पुजारि अन एक दोन वयस्क सोडले तर कुणी फारसे दिसले नव्हते. हिला विचारले, "आज कोणवार गं, बुधवार ना ?" "ह्म्म !" दिवसभराच्या ऑफिसच्या रगाड्यामुळे दमलेल्या आवाजात तिने ऊत्तर दिले. "मग बरोबर आहे. ऊद्या हनुमान जयंती ना ! त्याचीच गड्बड असेल." मी थोडेसे मनाशीच बोलल्यासारखे म्हणलो. "तुला काय माहित? कालनिर्णय तर सापडत नाहिये नविन घरात आल्यापासुन" "अगं, शुक्रवारिच तर रामनवमीची सुटि होती ना? मग रामनवमी पासुन सहा दिवसांनी हनुमान जयंती!