प्रकटन

मी लावलं होतं एक स्थावर मालमत्तेचं झाड त्याला कर्जाचं पाणी टाकून, वाढवत होतो हळूहळू. खूप निघत होता व्याजाचा घाम चालू होतं हप्त्याचं ठिबक सिंचन आणी रिकामी होत होती सेविंगची टाकी वाट बघत होतो अशा एका पावसाची ज्याने ओसंडून वाहील पण होत नाहीत अशा गोष्टी अचानक झाडाला पालवी फुटली तरारुन वाढलं एवढं की मला झोप येइना बंद केलं ठिबक सिंचन बास झाला घाम आता फक्त आराम आणि तेवढ्यात ती आली मंदीची साथ अगदीच अनोळखी रोग झाड कोमेजलं होत्याचं नव्हतं झालं सगळं पाणी वाया गेलं आता पुन्हा हिंमत नाही ते झाड ते पाणी आणि ते ठिबक सिंचन.

पाऊस कालचा तो छळतो अजूनही का जाळून काळजाला झरतो अजूनही का ही रात्र चिंब ओली, आभाळ फाटलेले मी कोरडा तरीही, उरतो अजूनही का तन पावसात भिजले, मन आठवात न्हाले देहात मात्र वणवा, जळतो अजूनही का होती अशीच ओली, ती रात्र वेदनांची उघडून त्याच जखमा, जगतो अजूनही का पाऊस मित्र माझा, मैत्रीस जागणारा विरहात मात्र ऐसा, छळतो अजूनही का आभाळ मुक्त झाले, वचनातुनी सरींच्या मी ऋण पावसाचे, जपतो अजूनही का जयश्री अंबासकर

राजपुताना जन्म तिचा, मेवाडची महाराणी होती भातुकलीच्या खेळामध्ये श्रीकृष्णाची रमणी होती.. दिन सरले ऋतू सरले, खेळ ना तो संपला कधी गोविंदाच्या लीला मध्ये रमलेली ती तरूणी होती.. गीत तयाचे, नाव तयाचे, तन-मन अन रूप तयाचे संसाराच्या वेशीवरती, कृष्णमयी ती गृहिणी होती.. कुणी म्हणे तिज व्यभिचारी, कुणी म्हणे तिज बेताला कृष्णभक्तीचा नाद ल्यायली, ती वेडी तपस्विनी होती मधु म्हणूनी विष प्यायली, सर्पमाला ती ल्यायली कृष्णप्रेमा चिंब नाहली, ती अभिसारिणी होती.. सभोवताली अत्याचारी, मोह-माया पाश सारे अंध:कारी जगतामध्ये, लखलखती दामिनी होती 'पौरूष एकच, तो मुरलीधर, अन्य गोपिका....' ती सांगे रायदासी शिष्योत्तमा

घमघमणा-या अत्तरकुपीत बंद फुलांचं स्पंदन असतं उगाळण्यानं गंधाळायला दु:ख कधी का चंदन असतं? पंचम लावून कोकिळ गातो सुरेल मंजुळ वसंतगाणी कधी भासते प्रेमगीत ते, कधी भासते आर्त विराणी मनीमानसी सुखदु:खाचं अखंड सागरमंथन असतं दिवसरात्र या खुळ्या मनाची भिरभिर वा-यावरची वरात कधी, कुठं ते हरवुन जाईल, धडधड अन् काहूर उरात भीती कसली?

आज थोडेसे चुकीचे वागण्याचा बेत आहे. आज तुजला एकट्याने गाठण्याचा बेत आहे. भेटते मजला पुन्हा ती त्याच त्या वळणावरी का मज कळेना योग हा की गुंतण्याचा बेत आहे. अंगणी माझ्या कशाला कवडशांनी फेर धरला ही तुझी चाहूल की हा चांदण्याचा बेत आहे. टाकली पेटीत जेव्हा मी जराशी जास्त नाणी देव वदला, आज भलते मागण्याचा बेत आहे. एकदा भेटून स्वप्नी एकमेका धीर देऊ की तुझा ढाळीत अश्रू जागण्याचा बेत आहे. रोजच्यासम आज मरणा मी तुझ्या स्वाधीन नाही आज माझाही जरासा झुंजण्याचा बेत आहे. -- अभिजीत दाते